«Στις πλατείες και στους δρόμους τοποθετούμε τη δουλειά μας, πεπεισμένοι ότι η τέχνη δεν πρέπει να παραμείνει ένα καταφύγιο για τους άεργους, μια παρηγοριά για τους κουρασμένους ή μια δικαιολογία για τους οκνηρούς. Η τέχνη πρέπει να μας ακολουθεί όπου η ζωή κυλά και διαδραματίζεται». Βλαντιμίρ Τάτλιν 28/12/1885- 31/05/1953

Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι της πόλης των Ιωαννίνων, βλέπουν – δεν ξέρω αν το συναισθάνονται κιόλας – έναν άλλον αέρα στη χριστουγεννιάτικη και όχι μόνο διακόσμηση της πόλης. Έναν αέρα που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο κλασικό και στο υπερρελαστικό, έναν αέρα που αποπνέει μια άλλη κουλτούρα που καταφέρνει να εκπλήσσει, άλλοτε θετικά, πολλές φορές αρνητικά.

Για τη φετινή χριστουγεννιάτικη διακόσμηση της πόλης, ακούστηκε ότι ο δήμαρχος θα πρωτοτυπήσει πάλι, με έναν ξεχασμένο ίσως για πολλούς δημιουργό – αρχιτέκτονα, ζωγράφο και γλύπτη – ο οποίος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα είχε ταράξει τα νερά της παραδοσιακής προσέγγισης της τέχνης, τον Vladimir Tatlin , όπου σε συνεργασία με τη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου, το μοντέλο του Πύργου του Tatlin,  θα πρωταγωνιστήσει στη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση.

Ο Tatlin, ο Ρώσος αυτός δημιουργός, κινούνταν ανάμεσα στα κυβιστικά ανάγλυφα του Pablo Picasso και το ρωσικό φουτουρισμό και άρχισε να δημιουργεί αντικείμενα με μία τεχνική η οποία κυμαίνεται μεταξύ γλυπτικής και αρχιτεκτονικής. Αρχικά εκπαιδευμένος ως εικονογράφος, εγκατέλειψε σύντομα τις παραδοσιακές εικόνες ζωγραφικής και αντ΄ αυτού επικεντρώθηκε στις δυνατότητες που του έδινε  το μέταλλο, το γυαλί και το ξύλο. Ήθελε πάνω απ ‘όλα να καμφθεί η τέχνη με τέτοιον τρόπο ώστε να ταιριάζει στους σκοπούς και στους στόχους της Ρωσικής Κομμουνιστικής επανάστασης. Μνημονεύεται περισσότερο για τον Πύργο του, κτίριο στο οποίο θα στεγαζόταν η Τρίτη Διεθνής (1919-20), ένα σχέδιο το οποίο υλοποιήθηκε ως μοντέλο αλλά ποτέ δε χτίστηκε. Επιθυμούσε  να επιφέρει μια σύνθεση της τέχνης και της τεχνολογίας και από τότε έχει παραμείνει ένας ακρογωνιαίος λίθος αυτού του ουτοπικού στόχου για γενιές καλλιτεχνών. Η δημιουργικότητά του έρχεται να καθορίσει το πνεύμα της πρωτοπορίας στον εικοστό αιώνα, την προσπάθεια να φέρει την τέχνη στην υπηρεσία της καθημερινής ζωής, να καταργηθεί η παραδοσιακά αντιπροσωπευτική λειτουργία της και να τεθεί σε νέες, πιο πρακτικές χρήσεις.

Το έργο του Tatlin σηματοδοτεί ένα σημαντικό πρώιμο στάδιο στη μετατροπή της ρωσικής τέχνης, από το μοντερνιστικό πείραμα στο πρακτικό σχέδιο.
Ο Tatlin πίστευε ότι τα υλικά που έχει στα χέρια του ένας καλλιτέχνης πρέπει να χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τις ικανότητές του. Εν μέρει, αυτή η στάση είναι χαρακτηριστική της ηθικής της «αλήθειας στα υλικά», μιας ιδέας που διατρέχει όλη την ιστορία της σύγχρονης γλυπτικής. Αλλά η προσέγγιση του Tatlin διαμορφώθηκε από την επιθυμία του να φέρει τα διδάγματα του εργαστηρίου του καλλιτέχνη στην υπηρεσία του πραγματικού κόσμου. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί στο έργο του φαίνεται να μετατοπίζεται η ανησυχία του για την υφή και το χαρακτήρα των υλικών στην τεχνολογία.

Η πιο σημαντική αποκάλυψη του Tatlin ήταν η συνάντησή του με τα κυβιστικά κολάζ του Πικάσο, τα οποία είδε σε ένα ταξίδι στο Παρίσι το 1913. Ένα άλλο αποτύπωμα των πρώιμων ανησυχιών του – που παραμένει στο έργο του καθ ‘όλη τη διάρκεια της καριέρας του – είναι η ανησυχία του για καμπύλες, κάτι που μπορεί να εντοπιστεί από τα πρώτα γυμνά του, μέσα από το πειραματικό γλυπτό των αντεστραμμένων του, μέχρι τον αρχιτεκτονικό του Πύργο για την Τρίτη Διεθνή (1919-1920).

Δεν ξέρω αν ο δήμαρχος με την υιοθέτηση μιας τέτοιας διακόσμησης,  έχει ως σκοπό να εκφράσει την υπέρβαση που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, που δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το απόλυτα «εξαιρετικό», ωστόσο τα Χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για αυτό. Και θέλω να ελπίζω ότι το επίπεδο των συμπολιτών μας είναι τέτοιο, που να προτιμά έναν Ρώσο φουτουριστή από την υπερβολή του αμερικάνικου χριστουγεννιάτικου στολισμού, επίπεδο που υπογράφεται από την παγκόσμια κουλτούρα του πνεύματος και όχι από τη λογική του ψυχρού πολέμου.