Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο-Γκάντι

Αυτή είναι η φράση που μου έδωσε το κίνητρο και την αρχική ιδέα του άρθρου.Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος επεξηγώντας βήμα βήμα τον συλλογισμό μου.

Κοινωνία:Με τον όρο κοινωνία εννοείται το σύνολο των ανθρώπων που συμβιώνουν σε κάποιον τόπο ή σε μία ιστορική περίοδο.Σε έναν εναλλακτικό ορισμό,ως κοινωνία φέρεται η διαρκής στο χρόνο συνεργατική ομάδα,τα μέλη της οποίας ανέπτυξαν οργανωμένα πρότυπα σχέσεων μέσω της διαρκούς αλληλεπίδρασής τους.

Όπως κάθε σύνολο,έτσι και η κοινωνία μας αποτελείται από μικρότερα μέρη.Στη συγκεκριμένη περίπτωση από ανθρώπους(ατομικές υποστάσεις),οι οποίοι είναι ξεχωριστοί με τον τρόπο τους.

Η οικογένεια είναι η πρώτη ομάδα/κοινωνία που εντάσσεται ο καθένας από τη στιγμή της γέννησής του.Μικρή σε μέγεθος μεν,ικανή να κάνει κατανοητές ορισμένες σημαντικές έννοιες δε,όπως αγάπη,ευθύνη,υποχρέωση,συλλογικότητα,ατομικότητα κ.α.

Αργότερα στο σχολείο τα παιδιά μέσω της κοινωνικοποίησης θα ενταχθούν και σε μεγαλύτερες ομάδες όπως αυτές της τάξης και γενικότερα του σχολείου.

Πάντα όμως είμαστε μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου και αυτό ενέχει από μόνο του ευθύνη.Ευθύνη γιατί αποφάσεις δικές μας ενδέχεται να επηρεάσουν το σύνολο και αντίστροφα.Δηλαδή αποφάσεις του συνόλου να επηρεάσουν εμάς ως ατομικές υποστάσεις.

Πως μπορεί μία ατομική μας απόφαση να επιφέρει πτώση στην κοινωνία;

Πολύ εύκολα.Φανταστείτε για παράδειγμα ένα φόνο σε μία πόλη,μία κλοπή,έναν ξυλοδαρμό και άλλα παρόμοια εγκλήματα.Όλα αυτά επιφέρουν την λεγόμενη κοινωνική πτώση,ενώ ένα άλλο είδος πτώσης είναι και η ηθική.Με την πάροδο των ετών το ήθος εξαφανίζεται και καθόμαστε να το ‘’χαζεύουμε’’ από μία πιο ‘’ανοιχτόμυαλη’’ οπτική,που επιφέρει την χαλάρωση των ηθών.

Εκλογές.Το ύψιστο παράδειγμα ευθύνης.Καλούμαστε να εκλέξουμε τον άνθρωπο ή το κόμμα που θα μας εκπροσωπεί,δηλαδή αυτούς που θα παίρνουν τις αποφάσεις για μας.

<<Μα δεν πρόκειται να ψηφίσω φέτος,αφού δεν υπάρχει περίπτωση να φτιάξει κανένας τα πράγματα>>

Ένα είδος παραίτησης και φυσικά ένα μερίδιο ευθύνης για τις πολιτικές εξελίξεις,τις οποίες αργότερα κατακρίνουν,αφού θεωρούν,ότι με την απουσία τους αποφεύγουν να κατηγορηθούν.Κι όμως,αυτοί που δεν ψηφίζουν είναι χειρότεροι από αυτούς που ψηφίζουν λάθος,γιατί δίνουν μεγαλύτερη φωνή σε όσους ‘’δεν ξέρουν’’.

Αυτά ήταν μερικά παραδείγματα και όπως είναι φυσικό υπάρχουν πολλά περισσότερα.Ας ασχοληθούμε όμως και με τις πιθανές λύσεις.

Το προβλημα βλέπουμε ότι έχει ως ρίζα την ατομική υπόσταση,επομένως εκεί πρέπει να χτυπηθεί.Πιο συγκεκριμένα,φορείς που επηρεάζουν ή χειραγωγούν το άτομο.Σχολείο,εκκλησία,οικογένεια κλπ.

Θεωρώ πως το σχολείο και η οικογένεια είναι τα δυνατότερα όπλα μιας κοινωνίας και αυτό γιατί από εκεί το μικρό παιδί θα πάρει αρχές και αξίες με σκοπό να γίνει ένας ευγενής ενήλικας που θα φέρει τα παραπάνω ως σημαία στην κοινωνία αργότερα.Διορθώνοντας λεπτομέρειες στο εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζεται ένα τεράστιο μέρος του προβλήματος,εάν πάντα υποθέσουμε ότι όλα θα λειτουργήσουν όπως συμφωνήθηκαν εξαρχής.Η εκκλησία από την άλλη μαζί με πνευματικούς ανθρώπους του χώρου και μη,είναι ικανοί να προάγουν τις ηθικές αξίες στα παιδιά.Με αυτούς τους τρόπους προλαμβάνεται τόσο η ηθική όσο και κοινωνική πτώση.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε την αξία της ατομικής ευθύνης διότι μόνο τότε θα αναλογιστούμε πραγματικά την έννοια της κοινωνίας στην οποία ανήκουμε.Λίγο πριν την εκπνοή του 2017 λοιπόν,ας κάνουμε μία αυτοκριτική και ας κοιτάξουμε πρώτα τι κάναμε εμείς για τους άλλους και ύστερα ας κρίνουμε τον διπλανό μας.