Πάνε χρόνια, από τότε που άκουσα την καθηγήτρια, που μου έκανε το μάθημα της »Ελένης» στην 3 γυμνασίου, να μιλάει σε όλη την τάξη για την βασική αντίθεση που επικρατεί στο έργο του Ευριπίδη.

Αυτή του <<είναι>> και του <<φαίνεσθαι>>.

Αλήθεια, που να ήξερα τότε,ότι έπαιρνα ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα στην μέχρι τώρα ζωή μου; Σα να έσπασε από εκεί κι έπειτα ένας »προστατευτικός» καθρέφτης,που με νύχια και με δόντια,γονείς,δάσκαλοι,συγγενείς,φίλοι,θεσμοί,προσπαθούσαν να κρατήσουν γύρω μας.Βέβαια δεν γνωρίζω κατά πόσο επηρέασε τους τότε συμμαθητές μου,όμως ξέρω ότι η συγκεκριμένη αντίθεση,μεγαλώνοντας συνεχίζει και εφαρμόζεται με εκπληκτική ακρίβεια σε πολλούς ανθρώπους γύρω μου. Δεν θα το πάω ρομαντικά,μιλώντας για την ψευτιά του κόσμου και την αδικία και μπλα μπλα μπλα.. Αυτό στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το <<φαίνεσθαι>>. Μόνο η επιφανειακή »κατάντια»,αν μπορώ να το θέσω έτσι.

Η βαθύτερη ρίζα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις αυτές καθεαυτές. Πάνω στην αντίθεση αυτή στηρίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της κατάκρισης μας απέναντι στον συνάνθρωπο.  Τι εννοώ;

Στην Ελένη του Ευριπίδη, οι Έλληνες θεωρούσαν την Ελένη υπαίτια όλων των κακών γιατί αυτό που πίστευαν ήταν αυτό που έβλεπαν. Στην πραγματικότητα,η Ελένη ήταν θύμα της πλάνης των θεών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την χώρα της και μισήθηκε από όλους τους Έλληνες. Η τραγικότητα της οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι εκείνη είναι αθώα για τον πόλεμο της Τροίας και δεν βρισκόταν καν εκεί.

Οπότε ας αναρωτηθούμε:πως αυτό,μας βρίσκει ακόμα και σήμερα σύμφωνους;

Δηλαδή έχουμε την τάση ως άνθρωποι,αιώνες μετά την δημιουργία αυτού του έργου,να είμαστε δέσμιοι των ίδιων παθών και μάλιστα χωρίς να έχουμε καταφέρει να τα εξαλείψουμε ούτε στο ελάχιστο.

Τι κάναμε λάθος;Τι κάνουμε λάθος;

Η ζωή μας είναι γεμάτη από παραδείγματα στα οποία κλείνουμε τα μάτια μας και γεμάτη από καταστάσεις,τις οποίες αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Ας δούμε όμως κάποια από αυτά πολύ σύντομα:

-Ο άστεγος(φαίνεσθαι) που κορόιδεψες, έχασε την περιουσία του επειδή τον παγίδευσαν οι συνάδελφοί του(είναι).

-Η κοπέλα που είναι έγκυος στα 17 της(φαίνεσθαι), δεν έμαθες ποτέ ότι βιάστηκε(είναι).

-Ο ανάπηρος (φαίνεσθαι), έχασε τα πόδια του από μεθυσμένο οδηγό(είναι).

Γενικά έχουμε αυτή την τάση, κυρίως επειδή πάσχουμε από το σύνδρομο της παντογνωσίας. Είμαστε με την ατάκα έτοιμη:<<Τι..εγώ δεν ξέρω;;>> και δεν βλέπουμε ότι όντως..εμείς δεν ξέρουμε. Ο εγωισμός είναι δύσκολος στη διαχείριση και δυστυχώς χάνουμε μονίμως την μάχη εναντίον του. Καταλήγουμε με συλλογισμούς κακίας. Αφού δεν με βοήθησαν δεν θα βοηθήσω. Αφού δεν με υποστήριξαν δεν θα τους υποστηρίξω,κλπ κλπ.Πόσο κακό όμως κάνουμε στην κοινωνία, αλλά και σε εμάς τους ίδιους;

Φανταστείτε εν τέλει τις μαριονέτες,οι οποίες έχουν δεμένα μικρά διάφανα σχοινάκια στα άκρα τους,και στα σωστά χέρια φαντάζουν σχεδόν ζωντανές. Αλλά φαντάζουν, δεν είναι!

Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε πιο προσεκτικοί στο ποιον κατακρίνουμε και υπό ποιες συνθήκες το κάνουμε,γιατί τα επιφανειακά »νερά» είναι τα ευκολότερα.Όταν αρχίζει το βάθος είναι που χανόμαστε.Ίσως επειδή δεν ξέρουμε »κολύμπι».