Η περίοδος των πασχαλινών διακοπών έχει ήδη αρχίσει. Άλλοι σχεδιάζουν τις εξορμήσεις τους ή αδημονούν να ξανασμίξουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Για άλλους πάλι –υποψηφίους Πανελληνίων– το Πάσχα σηματοδοτεί την είσοδο στην τελική ευθεία. Επαναλήψεις, διαγωνίσματα, οργάνωση του χρόνου μελέτης χαρακτηρίζουν την καθημερινότητα των υποψηφίων. «Άραγε θα τα καταφέρω;», «Θα θυμάμαι τίποτα ως το τέλος;», «Τι θα γίνει αν δεν περάσω;», «Θα απογοητεύσω τους γονείς μου;»· αυτά αποτελούν μερικά από τα εναγώνια ερωτήματα που κατατρύχουν την ψυχή του εφήβου. Δημιουργείται, λοιπόν, η εντύπωση ότι οι Πανελλαδικές είναι ορόσημο στη μαθητική ζωή (και όχι μόνο).

Κάποιοι επενδύουν πνευματικά, συναισθηματικά και οικονομικά, γιατί πιστεύουν ότι οι εξετάσεις λειτουργούν καταλυτικά για το μέλλον τους. Τι ισχύει, όμως, σε τελική ανάλυση; Αναντίρρητα, σε πολλούς υποψηφίους ανοίγονται οι πύλες των ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, οπότε τους δίνεται η δυνατότητα να ασχοληθούν με αυτό που επιθυμούν και για το οποίο χρόνια προετοιμάζονται. Ωστόσο, είναι ένας καλά «συντηρημένος μύθος» η αντίληψη ότι οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν το μοναδικό μέσο απόδειξης της προσωπικής αξίας και ότι η αδυναμία εισαγωγής σε κάποιο –ή στο επιθυμητό– εκπαιδευτικό ίδρυμα συνιστά αποτυχία.

Οι εξετάσεις αυτές είναι ένα μέρος από τις πολλές που θα κληθεί να δώσει ο άνθρωπος στη ζωή του. Ίσως, εκ των υστέρων να αντιληφθεί ότι είναι και από τις πιο «ανώδυνες». Προφανώς, δεν υποβαθμίζεται η σημασία τους, καθώς είναι αδιάβλητες και δίνουν την ευκαιρία μετάβασης σε ένα ανώτερο εξελικτικά στάδιο. Εντούτοις, ακόμη και αν κάποιος δεν επιτύχει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα έχει και άλλες ευκαιρίες να κυνηγήσει το όνειρό του είτε μέσω της ίδιας διαδικασίας σε επόμενο έτος είτε μέσω των πολλών –πλέον– εναλλακτικών που δίνονται από άλλους εκπαιδευτικούς φορείς.

Σημασία σε όλο αυτό το μοναδικό «ταξίδι» έχει ο μαθητής να κάνει την προσπάθειά του ενσυνείδητα και να έχει την πεποίθηση πως ο ίδιος κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί. Εξάλλου, δεν οδεύει μόνος· πιστοί του συνοδοιπόροι, αρωγοί σε ό, τι χρειαστεί είναι οι γονείς και οι καθηγητές του.

Δήμητρα Δήμου,

Φιλόλογος