Αν ήθελε πάντα κάτι ο Φραντς Ξάβερ Κρετς (Franz Xaver Kroetz) αυτό ήταν να συνδέει την τέχνη με την πολιτική. Γεννημένος το 1946 στην μεταπολεμική Γερμανία, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός. Όρθωσε την εκρηκτική του προσωπικότητα σπουδάζοντας υποκριτική στη Σχολή Ηθοποιίας (Schauspielschule) στο Μόναχο και στο Max-Reinhardt-Seminar της Βιέννης, ενώ βιοποριζόταν με δουλειές του ποδαριού, εργάστηκε ως φορτηγατζής και ιδιωτικός νοσοκόμος. Αποφασισμένος να γίνει ηθοποιός από τα 15 του χρόνια, πίστευε, όταν άρχισε να γράφει ότι κρατά ένα όπλο στα χέρια του, όπως έχει πει. Τα έργα του, ενώ ο ίδιος έχει σταματήσει να γράφει θέατρο από το 2004  ακόμα και σήμερα είναι καθηλωτικά, επίκαιρα, καθώς ο Κρετς μιλά με μικρές ιστορίες για μια κοινωνία, η οποία αφήνει τους ανθρώπους αβοήθητους, βυθισμένους στη σιωπή τους. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Γερμανούς θεατρικούς συγγραφείς  με τους ήρωές του να είναι παγιδευμένοι συχνά και να μην μπορούν να πουν τι σκέφτονται και τι αισθάνονται. «Σ’ εγκαταλείπω, γιατί σ’ αφήνω», λέει η γυναίκα στο πρώτο έργο του, το «Δουλεύοντας στο σπίτι», που ανέβηκε το 1971 στα περίφημο θέατρο Κammerspiele του Μονάχου. Οι άνθρωποι στα πρώτα του έργα ζουν χωρίς συνείδηση του παρελθόντος και του μέλλοντος, δέσμιοι της συμπεριφοράς τους, που πίσω της ελλοχεύει η ετοιμότητα για βία.

Οι πρωταγωνιστές του Κρετς από τα μονόπρακτα «Τα αγαπημένα μας τραγούδια» και «Δουλεύοντας στο σπίτι» προσγειώνονται σε μια αθηναϊκή πραγματικότητα και συναντιούνται μέσα στα διαμερίσματα της Αθήνας σε μια παράσταση την οποία σκηνοθετεί η Βίκυ Βολιώτη στο θέατρο Τόπος Αλλού με τίτλο «Ευτυχείτε!» ή «2 εύθυμες ιστορίες για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μιλούν».

Στην παράσταση, σε ένα δυάρι διαμέρισμα κάπου στην Αθήνα μία γυναίκα επιστρέφει μόνη στο σπίτι μετά τη δουλειά. Κλείνει την πόρτα πίσω της, τακτοποιεί τα ψώνια, φοράει πιτζάμες, ξεβάφεται, ανοίγει το ραδιόφωνο, τρώει, πίνει κρασί, διαβάζει, πίνει κρασί, πλένει τα δόντια της, πέφτει στο κρεβάτι, δεν μπορεί να κοιμηθεί. Μήπως βοηθήσουν ένα – δυο Lexotanil; Λίγο πιο πέρα, σε ένα άλλο διαμέρισμα, ένας άντρας και μια γυναίκα ζουν μια πολύ ιδιαίτερη και ανορθόδοξη ιστορία αγάπης και προσπαθούν να βρουν απάντηση στο ερώτημα : Είναι ευτυχία ένα παιδί ή μήπως όχι;

Οι κωμικοτραγικοί ήρωες του Kroetz έχουν το ακαταλόγιστο των μωρών, χωρίς όμως την αθωότητά τους και γι’ αυτό δεν ξέρουν να μιλούν και ζουν μέσα στη σιωπή, αλλά κι όταν ακόμα χρησιμοποιούν τις λέξεις, η γλώσσα δεν τους βοηθάει και δεν είναι για καλό σκοπό. Η Βίκυ Βολιώτη μας μιλά για την ακατανίκητη γοητεία των θεατρικών προσώπων του.

«Ο  Franz Xaver Kroetz έγραψε τα μονόπρακτα “Τα αγαπημένα μας τραγούδια” και “Δουλεύοντας στο σπίτι” μέσα στη δεκαετία του ’70. Τον απασχολεί ιδιαίτερα το πώς το κοινωνικό πλαίσιο και οι συνθήκες ζωής επηρεάζουν τα άτομα, τον τρόπο διαβίωσης αλλά κυρίως το βαθμό και τον τρόπο αντίδρασης μας σε κάθε μορφή πίεσης, είτε οικονομική, είτε κοινωνική. Πιστεύει ότι συνθλιβόμαστε από τις προκαθορισμένες κοινωνικές αντιλήψεις και αντί αυτό να μας οδηγήσει στην εξέγερση, παραλύουμε, αποχαυνωνόμαστε και σωπαίνουμε. Δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα πιο αντιπροσωπευτικό για τη ζωή μας σήμερα», λέει η Βίκυ Βολιώτη.

Ποια είναι η γοητεία των καθημερινών ηρώων;
Οι ήρωες αυτοί είναι καθημερινοί, άνθρωποι σαν όλους εμάς, σαν τους αγνώστους που συναντάς στο λεωφορείο ,στην ουρά του σούπερ μάρκετ και σου χαμογελούν συγκαταβατικά ή σε σκουντάνε με αγένεια και όταν μπαίνουν στο σπίτι τους και κλείνουν την πόρτα πίσω τους βουτάνε όλο και περισσότερο στην απάθεια και στη βία.

Σε μια εποχή αποξένωσης τι είναι αυτό που φτάνει στα αυτιά μας από τις ιστορίες των άλλων;
Σήμερα οι ζωές μας πολύ σπάνια διασταυρώνονται με άλλους ανθρώπους για να μπορέσουμε να εμβαθύνουμε στις ιστορίες τους. Πηγαίνουμε παράλληλα και απλώς πληροφορούμαστε τηλεγραφικά τα νέα τους. Όπως ακριβώς πληροφορούμαστε τη γνώση και δεν εμβαθύνουμε σε αυτήν.

Οι μικρές ιστορίες κρύβουν μεγάλα εγκλήματα ή το αντίθετο;
Τις ιστορίες τις γράφουν οι άνθρωποι. Όσο πιο μικροί είναι εκείνοι τόσο πιο μεγάλα τα εγκλήματα.

Πώς αποφασίσατε να σκηνοθετήσετε και πώς μοιάζει να είναι η εμπειρία;
Όπως δεν ξέρω για ποιο λόγο ακριβώς έγινα ηθοποιός, έτσι δεν μπορώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που με ώθησε να κάνω την πρώτη μου σκηνοθεσία. Αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι αγαπώ πολύ το θέατρο και  με απασχολεί στην ολότητα του και όχι μόνο σαν ηθοποιός. Είμαι πολύ χαρούμενη που αυτή η πρώτη μου φορά είναι μαζί με φίλους καρδιακούς και ταυτόχρονα εξαιρετικούς ηθοποιούς, συνεργάτες και συντελεστές. Είναι επίσης ευτύχημα που η παράσταση ανεβαίνει στο Τόπος Αλλού, που είναι ένα πολύ όμορφο θέατρο, με πολύ μεγάλη σκηνή και ευχαριστώ πολύ τον Νίκο Καμτσή για την εμπιστοσύνη και τη βοήθεια του.

Ποιοι είναι οι άνθρωποι που δε μιλούν σήμερα σε μια εποχή που όλοι μιλούν πολύ;
Αυτοί που έχουν πολλά να πουν.

Info παράστασης:

«Ευτυχείτε!» ή «2 εύθυμες ιστορίες για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μιλούν»| 4 – 27 Μαΐου 2018 | Θέατρο Τόπος Αλλού

Πηγή: elculture.gr