Αναστοχαστικούς επετειακούς συνειρμούς δημιουργεί η σημερινή μέρα(Ημέρα της Ευρώπης, Ημέρα της Νίκης κατά του Φασισμού).Συμβάλλοντας στην επέτειο θα παρουσιάσουμε το βιβλίο «Η Νύχτα»(εκδ.Μεταίχμιο) ,του βραβευμένου με Νομπέλ Ειρήνης συγγραφέα Ελί Βιζέλ, που εξιστορεί τη ζωή του στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις βιωματικές του εμπειρίες.

Γεννημένος σε μία πόλη της Τρανσυλβανίας, είχε από μικρός θρησκευτικές αναζητήσεις σε βιβλία για την Καμπάλα και την εβραϊκή σολομωνική.Αργότερα,στην εφηβεία του έζησε την εμπειρία του γκέτο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης μαζί με την οικογένειά του. Αυτά μεταφέρει στην αυτοβιογραφική του μαρτυρία «Η Νύχτα».

Στα πρώτα κεφάλαια της αφήγησης παρατηρούμε την προεφηβική του ζωή, στα επόμενα τη γκετοποίηση της μικρής πόλης και τη μεταφορά του στα στρατόπεδα.Εξέχουσα θέση στην εξιστόρηση των γεγονότων κατέχει η πορεία μαρτυρίου προς το Γκλάιβιτς,όπου με μία δραματική αφηγηματική πύκνωση , διαπιστώνουμε την ιερότητα της σχέσης πατέρα-γιου,αλλά και τον κλονισμό της θρησκευτικής του πίστης εξαιτίας των ωμοτήτων.

Με υφολογική λιτότητα,χωρίς λεκτικές διακοσμήσεις και επικεντρισμό στο ουσιώδες, ο Βιζέλ μάς παραδίδει μια μαρτυρία για την επί γης κόλαση που βίωσε με πόνο, αίμα και θάνατο.Μια κατάθεση ψυχής που διαβάζεται απνευστί και μεταδίδει μηνύματα αλληλοβοήθειας και εμφύσησης θάρρους στο λογοτεχνικό αναγνωστικό κοινό.

Κλείνοντας τον κύκλο των πέντε επιφυλλίδων για τη»Λογοτεχνία του Ολοκαυτώματος»,και αντί κάποιου σχολιαστικού ή ερμηνευτικού επιλόγου μια αυτολεξεί παράθεση του Βιζέλ:

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα, την πρώτη νύχτα που πέρασα στο στρατόπεδο,που μετέτρεψε όλη μου τη ζωή σε μια μακριά, επτασφράγιστη νύχτα.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα προσωπάκια των παιδιών που ‘χα δει τα κορμάκια τους να μετατρέπονται σε τολύπες καπνού κάτω από το βουβό γαλάζιο τ’ ουρανού.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που έκαψαν για πάντα την πίστη μου.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη σιωπή εκείνης της νύχτας, που μου στέρησε για πάντα την επιθυμία για ζωή.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές που σκότωσαν τον Θεό μου, την ψυχή μου και τα όνειρά μου, τα οποία πήραν την όψη της ερήμου.

Ποτέ δεν θα τα ξεχάσω όλα αυτά, ακόμα κι αν με καταδικάσουν να ζήσω όσους αιώνες ζει και ο Θεός.Ποτέ.

Γιώργος Διαμάντης