, με ιατρική ομάδα να περιγράφει πώς ένας άνδρας που υποβαλλόταν σε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ ή CPR στα αγγλικά) εμφάνιζε σημάδια αντίληψης και επικοινωνούσε με το προσωπικό που προσπαθούσε να του σώσει τη ζωή.

Ο 69χρονος ασθενής εισήχθη σε νοσοκομείο στη Δανία το 2016, λέγοντας στους γιατρούς ότι επί τρεις ημέρες αισθανόταν ενόχληση στο στομάχι και ναυτία. Λίγη ώρα αφότου έφτασε στο νοσοκομείο, έχασε τις αισθήσεις του και η καρδιά του σταμάτησε.

Ο δρ. Rune Sarauw Lundsgaard, σε email του προς το CNNi, γράφει: «Εκείνη την ώρα οι τραυματιοφορείς ήταν ακόμη στο δωμάτιο και ξεκίνησαν τις καρδιακές μαλάξεις αμέσως. Λόγω ενός περιστατικού με άλλον ασθενή, μια ιατρική ομάδα ήταν στο διπλανό δωμάτιο…».

Με τον όρο καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (γνωστή και ως καρδιαναπνευστική αναζωογόνηση ή εν συντομία ΚΑΡΠΑ), οι γιατροί αναφέρονται στην τεχνική χορήγησης θωρακικών συμπιέσεων και αναπνοών διάσωσης σε έναν άνθρωπο που έχει καταρρεύσει και δεν αναπνέει.

Όπως εξήγησε ο δρ. Lundsgaard, οι τραυματιοφορείς ξεκίνησαν αμέσως τις μαλάξεις και ταχύτατα έφτασε στο πλευρό τους και τοιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου.

«Δεν υπήρχε ηλεκτρική δραστηριότητα στην καρδιά του. Λειτουργούσε μόνο λόγω των μαλάξεων» τόνισε ο γιατρός, και συνέχισε: «Μόλις ξεκίνησαν την ΚΑΡΠΑ, ο ασθενής άνοιξε τα μάτια του. Την ώρα που συνεχίζονταν οι μαλάξεις, ο ασθενής μπορούσε να επικοινωνήσει με τους γιατρούς κινώντας τα μάτια του, τα χέρια και τα πόδια του και γνέφοντας με το κεφάλι του. Η σύζυγος του ασθενή ήταν παρούσα και μπορούσε να του κρατήσει το χέρι».

Ο γιατρός εξήγησε, επίσης, ότι μόλις σταματούσαν την ΚΑΡΠΑ, ο ασθενής δεν έδειχνε κανένα σημάδι επαφής.

«Κανονικά, οι μαλάξεις σταματούν μόλις ο ασθενής δείξει σημάδια ζωής ή αναπνεύσει. Όταν ο ασθενής κινήθηκε, σταματήσαμε και αμέσως έχασε τις αισθήσεις του. Αυτό έγινε αρκετές φορές με το ίδιο αποτέλεσμα».

Στην περίπτωση αυτού του ασθενούς, οι γιατροί έκριναν ότι μια χειρουργική παρέμβαση δεν θα είχε αποτέλεσμα.

Και παρότι η ιατρική ομάδα δεν σταμάτησε τις μαλάξεις για 90 λεπτά, δεν κατάφεραντελικά να σώσουν τη ζωή του ασθενούς.

«Η ομάδα επηρεάστηκε πολύ από την κατάσταση αυτή… Για εμένα το ότι έπρεπε να πούμε στον ασθενή ότι δεν μπορούσαμε να σώσουμε τη ζωή του και πως μόλις σταματούσαν οι μαλάξεις θα πέθαινε ήταν μια δύσκολη κατάσταση» είπε ο Lundsgaard, λέγοντας παράλληλα ότι η εμπειρία αυτή ήγειρε και ορισμένα σοβαρά ηθικά ζητήματα για το ιατρικό προσωπικό.

Αυτό το επίπεδο επίγνωσης είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο, όπως αναφέρει ο δρ. Sam Parnia, διευθυντής έρευνας εντατικής φροντίδας και ανάνηψης στο Ιατρικό Κέντρο Langone του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και συγγραφέας σχετικής έρευνας που δημοσιεύτηκε το 2014.

Η έρευνα του ειδικού είχε δείξει ότι το 2% των ασθενών που έζησαν μετά από καρδιακές μαλάξεις θυμούνται να «βλέπουν» ή να «ακούνε» κάτι το οποίο συνέβη κατά τη διάρκεια της καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης.

Άλλο ένα 10% μίλησε για «επιθανάτια εμπειρία», με ορισμένους να λένε πως αισθάνθηκαν να «βγαίνουν» από το σώμα τους και άλλους πως είδαν ένα φως.

Πηγή: cnn.gr