Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου συναρπαστικού μυθιστορήματος «Το παράπονό μου μια κραυγή» της συγγραφέα Άννας Γαλανού, από τις εκδόσεις Διόπτρα, το ΠολιςPost και η Βασιλική Αλεξοπούλου συνάντησαν τη συγγραφέα. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα λαμβάνει χώρα σε αγαπημένες συνοικίες της Κωνσταντινούπολης, όπου θα ανθίσει ο έρωτας ενός Έλληνα πιανίστα και μίας Τουρκάλας αριστοκράτισσας. Για τους δύο νέους, τον Δημήτρη και την Γκιουλ, ο έρωτας θα είναι μεγάλος παρότι θα τους οδηγήσει σε δύσκολα και επικίνδυνα μονοπάτια… Ελάτε, λοιπόν, να γνωρίσουμε καλύτερα τη συγγραφέα που επανέρχεται, μετά την σαρωτική επιτυχία της τριλογίας της «Οι δρόμοι της καταιγίδας», με μία αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου της «Το παράπονό μου μία κραυγή».

 

 

  1. Αγαπητή κυρία Γαλανού, αρχικά νιώθω την ανάγκη να σας εκφράσω τις θερμές ευχές μου για το μυθιστόρημά σας με τίτλο «Το παράπονό μου μια κραυγή». Μιας και το παρόν βιβλίο συνιστά επανέκδοση της πρωταρχικής ιστορίας, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν οι αλλαγές που κάνατε στην διάρθρωση της πλοκής ήταν σαρωτικές.

Κυρία Αλεξοπούλου, σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και για τα λόγια σας. Στην επανέκδοση του βιβλίου «Το παράπονό μου μια κραυγή», σαρωτικές αλλαγές που αφορούν τη μυθοπλασία και την πλοκή δεν έχουν γίνει. Άλλωστε αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχαμε ένα διαφορετικό βιβλίο, και κάτι τέτοιο δεν ήταν στις προθέσεις μου. Οι αλλαγές αφορούν κυρίως την ροή του κειμένου, ώστε να είναι πιο δυνατό από πριν, πιο ζωντανό και αφηγηματικά πιο γρήγορο. Η συναισθηματική έξαρση τώρα είναι πολύ έντονη, το ίδιο και οι περιγραφές της Κωνσταντινούπολης. Η επανέκδοση αυτή, με την υπέροχη χρυσοτυπία του εξωφύλλου, ανταποκρίνεται πλήρως στις αναγνωστικές ανάγκες της σύγχρονης λογοτεχνίας.

 

  1. Στα μυθιστορήματά σας η Πόλη παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Γιατί την επιλέγετε ως χώρο δράσης; Πρόκειται για μία αγαπημένη πόλη με την οποία συνδέεστε συναισθηματικά;

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα έχει σαν φόντο την Πόλη που αποτελεί και τον κύριο άξονα γύρω από τον οποίο διαδραματίζεται το μυθοπλαστικό κομμάτι της ιστορίας από την δεκαετία του ’70 μέχρι τις μέρες μας. Για μένα η Κωνσταντινούπολη είναι μια αγαπημένη πόλη και πιστεύω ότι αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους Έλληνες.

 

  1. Η Γκιουλ είναι μία αποφασιστική κοπέλα που αψηφά τα στερεότυπα της εποχής της και την πατρική απειλή που αποτελούσε αυθεντία εκείνα τα χρόνια. Τελικά, οι γυναίκες πώς βρίσκουν το κουράγιο να αντιπαρέρχονται δύσκολες καταστάσεις και εμπόδια;

Μακάρι αυτό που λέτε να ήταν ο κανόνας για όλες τις γυναίκες, δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι. Ακόμα και σήμερα υπάρχει καταπίεση, ενδοοικογενειακή βία και εξακολουθούν να γίνονται διακρίσεις σε πολλά επίπεδα. Η ηρωίδα μου, είναι μια γυναίκα ασυμβίβαστη, παρά το νεαρό της ηλικίας της, και είναι αποφασισμένη να παλέψει για να διεκδικήσει εκείνο που θέλουν να της στερήσουν. Μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα, με θέληση και δύναμη που παραβλέπει τα «πρέπει» και δεν κάνει κανένα συμβιβασμό.

  1. Στο μυθιστόρημά σας διαβάζουμε για τα καταστροφικά αποτελέσματα που επιφέρει η ζήλεια μεταξύ των εραστών, η γυναικεία αντιζηλία καθώς και ο ανανταπόδοτος έρωτας. Η Αγγελική –θύμα των παραπάνω συναισθημάτων- γίνεται τελικά θύτης;

Η εμμονή και η μονομανία, δεν ωφελούν ποτέ κανένα και σε καμία περίπτωση. Η αγάπη δεν είναι ανταποδοτική και όταν μπαίνει κι ο εγωισμός στην μέση, μπορεί να γίνει σκέτη συμφορά. Στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν τίθεται θέμα μιας απλής αντιζηλίας, πρωτίστως αναδεικνύω την κακία και την εκδίκηση. Δυστυχώς όμως, η εκδίκηση έχει μόνο θύματα. Ένθεν και ένθεν.

 

  1. Το βιβλίο σας αποτελεί ένα εγκώμιο στον έρωτα και την αγάπη. Για όλους τους αναγνώστες που λιποψυχούν στο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους τι θα προτείνατε;

Δεν μπορώ να καθοδηγήσω κανένα για το πώς θα εκφραστεί και με ποιο τρόπο θα εκδηλώσει την αγάπη του ή θα ξεδιπλώσει την ψυχή του. Εκείνο που μπορώ να τονίσω με έμφαση είναι να μην καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας. Να είμαστε ειλικρινείς και συμβατοί ανάμεσα σ’ αυτό που νιώθουμε και σ’ αυτό που κάνουμε ή ζούμε. Με βάση αυτό, καθένας μπορεί να βρει τον δικό του τρόπο για να εκφραστεί και να λειτουργήσει στην συνέχεια.

 

  1. Οι ήρωες του βιβλίου έρχονται σε επαφή με ένα ξεχωριστό είδος τέχνης, το εμπρού, που είναι μία ζωγραφική σε νερό. Η ίδια η λέξη σημαίνει «υδάτινη επιφάνεια» ή «το πρόσωπο του νερού». Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες για αυτή την ασυνήθιστη τεχνική;

Η λέξη εμπρού είναι περσικής προέλευσης και σημαίνει «νεφελοειδής». Είναι μια παραδοσιακή τεχνική ζωγραφικής, ένα είδος μαρμαρογραφίας που πρωτοεμφανίστηκε στην Τουρκία τον 9ο αιώνα. Η ζωγραφιά γίνεται μέσα στο νερό με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο και στην συνέχεια ο καλλιτέχνης την «κολλάει» σε χαρτί. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι μια πηκτική ουσία από κόκκινα φύκια, εκχύλισμα από κόμμι, διάφορα ορυκτά χρώματα και χολή βοδιού. Το ξύλο πάνω στο οποίο ανακατεύονται τα υλικά είναι από κλαδί τριανταφυλλιάς και το πινέλο από τρίχες ουράς αλόγου. Η ζωγραφιά γίνεται σε ρηχό και μικρό, ορθογώνιο σκεύος. Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την τεχνική του Ebruart.

https://www.youtube.com/watch?v=NqedBekgLdo

 

  1. Η Γκιουλ, πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει έχει ως σύμμαχο την θεία Ζεϊνέπ. Πόσο σημαντικό είναι τελικά να μοιραζόμαστε τις δυσκολίες της ζωής με τα αγαπημένα μας πρόσωπα;

Είναι ιδανικό να έχουμε ανθρώπους κοντά μας, τους οποίους μπορούμε να εμπιστευτούμε και να ακούσουμε την γνώμη τους. Ανεξάρτητα αν κάνουμε ή όχι αυτό που μας συμβουλεύουν, και μόνο ότι μπορούμε να μοιραστούμε μαζί τους προβλήματα που μας ταλαιπωρούν, η ζωή μας γίνεται σίγουρα πιο εύκολη μιας και το φορτίο της ψυχής που κουβαλάμε μοιράζεται.

 

  1. Προτού ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη και αφού σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την τιμή να απαντήσετε στις ερωτήσεις μου, θα ήθελα να σας ρωτήσω τι σημαίνει για σας η λογοτεχνία και αν εκφράζεστε καλύτερα μέσω της πεζογραφίας σε αντιδιαστολή προς την ποίηση;

Η ποίηση είναι η έκφραση της ψυχής, παράθυρο στην ελπίδα και φάρος που δείχνει τον δρόμο. Έτσι την αντιλαμβάνομαι εγώ και πολλές φορές αποτολμώ να πω πως εκφράζω προσωπικά συναισθήματα μέσω αυτής. Η πεζογραφία-λογοτεχνία ,για μένα, είναι περίπου το ίδιο πράγμα μόνο που το λέω με περισσότερα λόγια, και κυρίως σε γ΄ πρόσωπο μιας και βάζω τους ήρωες των βιβλίων μου να κουβαλήσουν όλα τα βαριά φορτία στην πλάτη τους, αποποιούμενη το δύσκολο αυτό ρόλο.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως  λογοτέχνης και ποιητής είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ

Άννα Γαλανού


 

«Η ευτυχία είναι, τελικά, όλες οι μικρές στιγμές της ζωής, αυτές που πολλές φορές περνούν χωρίς να συνειδητοποιείς το βάρος της αλήθειας που κρύβουν. Το χαμόγελο, η ζεστασιά της αγκαλιάς, η ανάσα του άλλου δίπλα στο μάγουλό σου, ένα τραγούδι που σιγοψιθυρίζεις μαζί του, ένας σιωπηλός περίπατος, αλλά ακόμα και οι κουβέντες για απλά, καθημερινά πράγματα, η ρουτίνα της κοινής ζωής, που συνήθως θεωρείται δεδομένη… Και όλα αυτά τα καταλαβαίνεις μόνο όταν τα χάσεις.»

(απόσπασμα από το «Το παράπονό μου μια κραυγή»)


ΥΠΟΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ:

Κωνσταντινούπολη, 1985
Ο Δημήτρης και η Γκιουλ ερωτεύονται δυνατά, παραμερίζοντας κοινωνικά «πρέπει» και αγεφύρωτες ζωές. Φύλακας άγγελος των δύο ερωτευμένων γίνεται η Ζεϊνέπ, μια γυναίκα χαμένη στις αναμνήσεις της και στον πόνο της μοναξιάς της. Προσπαθεί να τους σώσει από την καταστροφή που βλέπει να έρχεται καταπάνω τους από τον πατέρα της Γκιουλ, τον αδίστακτο και αυταρχικό Ορχάν, που πίσω από τα αμύθητα πλούτη και τη δύναμή του κρύβει πολύ σκοτεινά μυστικά.
Οι συνέπειες της μεγάλης αυτής αγάπης είναι απροσδόκητες και οι εξελίξεις καταιγιστικές.

Αθήνα, 2011
Η Φωτεινή, μια ταλαντούχα μουσικός στην ορχήστρα του διάσημου συνθέτη Αλέξη Δημητρίου, έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπη με το πεπρωμένο της. Μια συγκλονιστική αποκάλυψη οδηγεί τα βήματά της σ’ ένα γιαλί του Βοσπόρου, όπου μια τραγική ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πρωταγωνιστών της.
Άραγε η Φρόσω και ο Μουσταφά θα ανοίξουν το στόμα τους να μιλήσουν; Είναι οι μόνοι που ξέρουν όλη την αλήθεια.

Ήταν επιτακτική ανάγκη μου να ξανασυστήσω στους αναγνώστες μου ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία. Η αναθεωρημένη έκδοση οριοθετεί ώριμο ύφος, νέα οπτική και ουσιαστικές αλλαγές στη διάρθρωση της ιστορίας. Ένα βιβλίο που η πατίνα του χρόνου το κάνει μοναδικό και πολύτιμο.
Άννα Γαλανού


ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγά­λωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη διαφήμιση και τον σχεδιασμό εντύπων. Πήρε πρώτο βραβείο για το διήγημα Με Αντίπαλο τη Ζωή, δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα για το έργο Το Τέλος μιας Κωμωδίας, δεύτερο βραβείο για το ποίημα Άδειος Κόσμος και δύο σημαντικές διακρίσεις για τη μελέτη της στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, παραμύθια. Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα εκδόθηκαν Οι Τρεις Φωτιές (2013), Το Παράπονό μου μια Κραυγή (2012), Αντιμέτωποι με το Χθες (2011). Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν: Το Παράπονό μου μια Κραυγή (2018), Εξιλέωση (2018), Εκδίκηση (2017), Θυσία (2017), Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα (2016), Σμαράγδι στη Βροχή (2015), Τότε που Τραγουδούσαν οι Θεοί (2014) και τρία παραμύθια από την παιδική σειρά Λόκο.


Βρείτε το βιβλίο στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.dioptra.gr/Vivlio/1000/712/To-parapono-mou-mia-kraugi/