Η συγγραφέας Αθανασία Κιφοκέρη μιλά στον Γιώργο Διαμάντη για το νέο της βιβλίο σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη

> Ο έρωτας πανταχού παρών. Οι ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων μένουν ίδιες στο πέρασμα του χρόνου; Τα ζητούμενα σε μία σχέση εξελίσσονται ή όχι; Τα ίδια πάθη, τα ίδια λάθη;

Ζωή χωρίς έρωτα δεν υπάρχει. Ο έρωτας είναι αυτός που δίνει ώθηση σε κάθε πτυχή δημιουργίας και επιφέρει στην καθημερινότητά μας, όλες εκείνες τις μικρές ανατροπές που είναι απαραίτητες ώστε να μη βουλιάξουμε στο τέλμα. Οι ερωτικές σχέσεις ακολουθούν την ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία ανεξαρτήτως χρόνου. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη, εθελοτυφλούν, προδίδουν ο ένας τον άλλον, εξαντλούν τα αποθέματα υπομονής τους, παραδίνονται ασύστολα στα πάθη τους, πληγώνονται ξανά και ξανά, μα ποτέ δεν παύουν να ερωτεύονται.

> Μιλήστε μας λίγο για το βιβλίο σας, για τους ήρωες και την πλοκή.

Ο Στέφανος από πολύ νωρίς συνειδητοποίησε πως για να είναι ευτυχισμένος θα πρέπει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Γυρίζοντας την πλάτη στις οικογενειακές επιχειρήσεις, ασχολείται με την μεγάλη του αγάπη την ζωγραφική.

Η γνωριμία του με την Ξένια στην Κρήτη θα ολοκληρώσει την ευτυχία του.

Ο ξαφνικός τους χωρισμός, θα τον διαλύσει.

Τυχαία μετά από χρόνια οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν.

Θα επιλέξει μια τακτοποιημένη ζωή μέσα στο ψέμα ή μια ζωή με αληθινή αγάπη χωρίς να υπολογίσει το κόστος;

> Πού μπορεί να το βρει κάποιος και από ποιες εκδόσεις κυκλοφορούν;

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις bookstars και μπορεί κάποιος να το παραγγείλει από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς του και συνάμα σε πάρα πολλά sites στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

> Ο έρωτας ζωοδότης και τύραννος, μονοδιάστατος και πηγή έμπνευσης. Στο βιβλίο σας, τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την κάθε του υπόσταση;

Η ελπίδα πως κάπου, κάπως, με έναν απροσδιόριστο, σχεδόν μαγικό τρόπο, θα βρεθεί αυτό που είναι γραφτό να ανακαλύψεις. Εκείνο που οι άνθρωποι αρέσκονται να αποκαλούν και μοίρα, υποκινούμενο κατά βάσιν από τις δικές τους προσπάθειες, θα τους οδηγήσει αργά ή γρήγορα στον προορισμό τους.

> Ποιο είναι το ωραιότερο πράγμα στη ζωή ενός συγγραφέα;

Για μένα είναι το διάστημα που βουτάω στο μύθο τη στιγμή που πλάθεται. Όταν χάνομαι μέσα στις μυρωδιές, τα σοκάκια, τους ήχους και τις γεύσεις του. Αισθήσεις που παραμένουν για καιρό, ακόμα κι όταν έχει μπει η τελευταία τελεία.

> Αν-υποθετικά-σταματούσατε να γράφετε για κάποιον λόγο, τι θα σας έλειπε περισσότερο;

Η μνήμη, η ζωή η ίδια δεν τεμαχίζεται. Η σχέση των συγγραφέων με τη γραφή και τη δημιουργία είναι μια σχέση ζωής και έρωτα, είναι αυτό το απαραίτητο περίσσευμα που η πραγματική ζωή αδυνατεί να προσφέρει.

> Ο χώρος της Λογοτεχνίας είναι μικρός ή χωράει κάθε νέα ιδέα, κάθε άνθρωπο που πιστεύει πως μπορεί να γράφει;

Ο χώρος είναι ανοιχτός για όλους και ιδιαίτερα για τους νέους, αλίμονο σε όλους μας αν δεν ήταν έτσι. Προσωπικά θα ήθελα να βλέπω να εισέρχονται με συνείδηση χρέους αλλά και με την ελευθερία της αμφισβήτησης. Προσέξτε, αυτά τα δύο δεν είναι αλληλοσυγκρουόμενα.

> Που εργάζεσθε φέτος;

Φέτος εργάζομαι σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών και σε αθηναϊκό κανάλι.

> Θα ήθελα να δώσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες.

Για κάθε κακό δράκο των παραμυθιών ή της αληθινής ζωής υπάρχει πάντα μια μαγική φαρέτρα γεμάτη βέλη που την εξουδετερώνουν. Τη λένε ελπίδα.