Ομιλία του συγγραφέα κ. Χρήστου Χωμενίδη,

στο 12ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας

με θέμα: «Εθνικός διχασμός – πώς θα τον αφήσουμε πίσω»

 

 

Αν είχα τη συνταγή, φίλες και φίλοι, πως θα αποφύγουμε τον εθνικό και τους άλλους διχασμούς, θα την κατοχύρωνα πρώτα από όλα, θα έπαιρνα το copywrite.

 

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας.  Αν κάποιος γνώριζε το οικογενειακό μου παρελθόν θα περίμενε μάλλον να με δει στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ ωστόσο ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, ο επίγονος, όχι της Ανανεωτικής Αριστεράς, αλλά του αυριανισμού, της Αυριανής, δεν θα ανεχόταν κάποιον σαν εμένα.

 

Σας έχω, φίλες και φίλοι, δυο νέα.  Ένα ευχάριστο και ένα δυσάρεστο.  Το ευχάριστο είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να με δείτε, ποτέ, να ζητώ κανενός την ψήφο. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι καλλιτέχνες οφείλουν να θέτουν το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων. Να παρεμβαίνουν πολιτικά. Να διατυπώνουν κρίσιμα ερωτήματα. Μέσα, όμως, από το έργο τους.

 

Ένα ποίημα, ένα μυθιστόρημα, μια ταινία, μια παράσταση μπορεί να μας… τον κόσμο. Οι ποιητές, οι πεζογράφοι, οι άνθρωποι της μουσικής και του θεάτρου, είναι εξ ορισμού τύποι ανένταχτοι. Κοιτούν λοξά. Τολμούν να διατυπώνουν τα ασεβή ερωτήματα. Δεν διστάζουν να το φωνάξουν, αν πρέπει, ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

 

Αλλοίμονο τους, όμως, όταν στρατεύονται, όταν -ακόμα χειρότερα- παρασύρονται στο κυνήγι των αξιωμάτων. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, καταντούν σαν το άλμπατρος. Το άλμπατρος στο ομώνυμο ποίημα του Σαρλ Μπωντλαίρ. Από κει που έσκιζε περήφανο, με τις φτερούγες ορθάνοιχτες, τους αιθέρες, τρεκλίζει τώρα στο κατάστρωμα του πλοίου. Οι ναύτες το ταΐζουν και το κάνουν χάζι.

 

Δεν είμαι -το σκεφτόμουν αυτό σαν δυσάρεστο δεδομένο, αλλά πιστεύω να μην σας δυσαρεστεί και τόσο- δεν είμαι Νέα Δημοκρατία. Ούτε ο πατέρας μου, γιος ενός εκ των τεσσάρων ιδρυτών του ΕΑΜ, ανιψιός Δημήτρη Γληνού, ήταν Νέα Δημοκρατία. Ψήφισε εν τούτοις με την καρδιά του Κωνσταντίνο Καραμανλή και το 1974 και το 1977. Το έκρινε ως εθνική αναγκαιότητα.

 

Καιρός, έτσι κι αλλιώς, φίλοι και φίλοι, να τελειώνουμε με τα διχαστικά διλήμματα που εκκινούν 80 χρόνια πίσω και που, στις μέρες μας, έχουν χάσει εν πολλοίς το νόημα τους. Έχουν γίνει προφάσεις για δημαγωγούς οι οποίοι στερούμενοι πολιτικού σχεδίου αναμοχλεύουν εμμονικά το παρελθόν. Ξεθάβουν τα κόκαλα των προγόνων μας και από τη μια και από την άλλη μεριά, και αδίστακτα, υβριστικά, τα χρησιμοποιούν σαν δεκανίκια και σαν ρόπαλα.

 

Το κακό με το ΣΥΡΙΖΑ δεν έγκειται στο ότι είναι η πρώτη φορά Αριστερά, αλλά στο ότι αποτελεί την πιο παρωχημένη, την πιο μισαλλόδοξη, πιο ανέμπνευστη εκδοχή Αριστεράς που έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος.  Όπως ακριβώς οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του κ. Πάνου Καμμένου είναι η καρικατούρα της Δεξιάς. Το δυστύχημα είναι ότι το συνονθύλευμα που εδώ και τριάμισι χρόνια μας κυβερνάει συγκεντρώνει τα χειρότερα, τα χείριστα χαρακτηριστικά και των δυο ιστορικών παρατάξεων.

 

Πως φτάσαμε στο σημείο να έχουμε αυτόν εδώ τον πρωθυπουργό που κανείς μας, ωστόσο, δεν πρέπει να τον υποτιμά, καθότι ο κ. Τσίπρας είναι για τον εαυτό του «διαόλου κάλτσα». Να έχουμε αυτόν τον υπουργό Εθνικής Άμυνας για τον οποίο κάθε μέρα είναι Απόκριες. Αυτόν τον Καρανίκα, αυτόν τον Πετζίτη.

 

Φτάσαμε, φίλες και φίλοι, διότι το 2010 το κράτος μας χρεοκόπησε. Διότι το παλιό πολιτικό προσωπικό -κακά τα ψέματα- έριξε την Ελλάδα στα βράχια. Βάλτε κατά μέρος τις ενστάσεις, τα ναι μεν αλλά, τις σύνθετες ερμηνείες. Μείνετε στο γεγονός. Οι πολίτες έχασαν την εμπιστοσύνη στην παραδοσιακές τους ηγεσίες. Η σχέση διερράγη με πάταγο. Τα μνημόνια, ακόμα και αν εκληφθούν ως τροχιοδεικτικά για την εξυγίανση της χώρας, βιώθηκαν σαν ταπείνωση. Κανείς λαός δεν δέχεται αδιαμαρτύρητα κηδεμονίες και κηδεμόνες.

 

Οφείλουμε κάποτε -και ας τρέχει ταχύτατα ο πολιτικός χρόνος και ας φαντάζουν τα προ δεκαετίας παθήματα μας ήδη ιστορία- οφείλουμε να διαλευκάνουμε το έγκλημα της χρεοκοπίας. Να καταλογίσουμε ακριβοδίκαια, χωρίς φόβο και πάθος, τις ευθύνες. Να συμπεράνουμε ρητά τι δεν πρέπει να κάνει κανείς όταν βρίσκεται στο τιμόνι. Όσο απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του λαού. Οφείλουμε, όμως, κυρίως να κοιτάξουμε μπροστά.

 

Προσωπικά δεν διατηρώ αμφιβολία ότι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα σαρώσει στις εκλογές. Σας βλέπω όλους το βράδυ της ανοιξιάτικης, φθινοπωρινής Κυριακής να ευτυχείτε, να αγάλλεστε ότι το ψέμα ηττήθηκε. Ο λαϊκισμός αποδείχτηκε κοντοπόδαρος. Που η πατρίδα, επιτέλους, γύρισε σελίδα. Θα είμαι από απόσταση, με την καρδιά μου όμως μαζί σας. Θα σκέφτομαι ταυτόχρονα πως ούτε ψύλλος στον κόρφο σας. Το έχετε ελπίζω συνειδητοποιήσει όλοι, ότι τα αληθινά δύσκολα, τα μεγάλα ζόρια θα ξεκινήσουν με τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας.

 

Υπάρχει μία εντελώς λανθασμένη, ολέθρια εν δυνάμει σκέψη, με γνώμονα την οποία πορεύθηκαν οι νυν κυβερνώντες από την κωλοτούμπα του ’15 και ύστερα μέχρι σήμερα. Ποια είναι αυτή; Ότι η Ελλάδα μπορεί στο διηνεκές να σέρνεται, πως στηριζόμενη σε ένα μαζικό, πλην μετρίας συνήθως ποιότητας τουρισμό, ποντάροντας μοναχά στον ήλιο, στη θάλασσα και στο τσίπουρο, παραχωρώντας στις προστάτιδες δυνάμεις ό,τι της ζητούν έναντι πρόσκαιρων ανταλλαγμάτων, ανταποκρινόμενη κουτσά στραβά στις μνημονιακές και μεταμνημονιακές υποχρεώσεις της, θα τη βγάζει καθαρή. Θα είναι μονίμως νομίζουνε η Ελλάδα ουραγός της πρώτης κατηγορίας. Δεν θα κατρακυλήσει όμως στη δεύτερη.

 

Λοιπόν, όχι. Ο χρόνος τρέχει γρηγορότερα από το νωθρό μυαλό του κάθε βολεψία. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα καταπληκτικών αλλαγών, ολικών ανατροπών, σε παγκόσμια κλίμακα. Λίγο τα αυτιά μας να τεντώσουμε, θα ακούσουμε την, όχι και τόσο μυστική, βοή των πλησιαζόντων γεγονότων.

 

Ας γίνω προς στιγμή Κασσάνδρα. Έχετε αναλογιστεί, φίλες και φίλοι, τι θα συμβεί αν η πατρίδα μας δεν καταφέρει να βγει στο αμέσως προσεχές μέλλον με ανεκτούς για εμάς όρους στις αγορές; Εάν οι καθυστερήσεις, οι αβελτηρίες, οι παλινωδίες των τελευταίων αρκετών χρόνων μας καταστίσουν επί μακρόν αφερέγγυους; Εάν οι επενδυτές επιμένουν να μας κοιτούν με μισό μάτι, ενώ τα μαξιλάρια και τα μαξιλαράκια μας θα εξαντλούνται; Εάν εν ολίγοις μείνουμε ξυλάρμενοι;

 

Σας κρούω κώδωνα κινδύνου. Η Ευρώπη του 2019 μικρή σχέση έχει με την Ευρώπη του 2010. Σήμερα, στη Γαλλία παιχνίδι κάνουνε τα κίτρινα γιλέκα. Ο Πρόεδρος Μακρόν υποχώρησε άτακτα μπροστά τους. Στη Γερμανία αναζητούν εναγωνίως τη μετά Μέρκελ ηγεσία τους. Ο λαϊκισμός, η εχθροπάθεια καλπάζουν. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο αμφισβητούνται. Βάλλονται πανταχόθεν. Θα έχει πολλές και χαίνουσες πληγές να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση πριν ρίξει ένα έστω βλέμμα συμπάθειας προς το μέρος μας.

 

Τα έχουμε προβλέψει όλα αυτά, μου λέτε.  Θέλω να σας πιστέψω. Σας πιστεύω. Πιστεύω ότι έχετε συνειδητοποιήσει τι θα σημάνει η επερχόμενη, επελαύνουσα τεχνολογική επανάσταση, για τις ζωές όλων μας. Πόσο δραματικά θα αλλάξουν οι παραγωγικές δυνάμεις και θα ανατραπούν μαζί τους οι γνώριμες σε εμάς παραγωγικές σχέσεις. Πόσα επαγγέλματα, εκ των πραγμάτων, θα καταργηθούν. Τι ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, κάθε χώρας, θα πρέπει εγκαίρως και ταχέως να επανεκπαιδευτεί για μην καταντήσει άεργο σε ένα ισόβιο περιθώριο. Τι επιπτώσεις θα έχει στον πάλαι πότε πρώτο κόσμο η εισβολή του πάλαι ποτέ τρίτου κόσμου στην κατανάλωση. Η δίκαια διεκδίκηση από τους Ινδούς και από τους Κινέζους ενός επιπέδου διαβίωσης, συγκρίσιμου με των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων.

 

Αντιλαμβάνεστε –ελπίζω- πως η Ελλάδα πρέπει να επανεφεύρει τον εαυτό της. Να βρει ένα νέο ρόλο στο παγκόσμιο χωριό. Ο Έλληνας πρέπει να ξεμουχλιάσει. Να βγει από το πνιγηρό καβούκι της πελατειακής σχέσης με το κράτος. Να μη βασίζεται, να μην καταδέχεται επιδόματα, διορισμούς, χάδια ευνουχιστικά από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ο Έλληνας πρέπει να ξαναγίνει επειγόντως Οδυσσέας. Αποτελεί ζήτημα επιβίωσης.

 

Σημαίνει αυτό ότι ο καθένας πρέπει να αφεθεί στη μοίρα του, να ριχθεί στα βαθιά, στα παγωμένα νερά και όποιος επιβιώσει, επιβίωσε;  Κάθε άλλο. Άξια ηγεσία είναι εκείνη που προετοιμάζει, διαπαιδαγωγεί, προστατεύει. Αληθινή κοινωνία είναι εκείνη που διέπεται από αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση. Η κοινωνία που απεχθάνεται τους αποκλεισμούς. Στη αυριανή Ελλάδα όλα τα παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν ίσες ευκαιρίες, αδιάφορο από ποια μήτρα προέρχονται. Αδιάφορο που έχουν γεννηθεί οι γονείς τους. Όλοι οι πολίτες να δικαιούνται την ίδια ιατρική περίθαλψη, ακόμα και όσοι δεν ευδοκίμησαν επαγγελματικά, ακόμα και όσοι δεν φάνηκαν συνεπείς στις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους. Όλοι οι ηλικιωμένοι να τυγχάνουν πρόνοιας, στοργής, αξιοπρεπούς εξόδου από τη ζωή.

 

Αυτά που σας λέω δεν είναι σοσιαλδημοκρατικό ευχολόγιο, αλλά ρεαλιστική αναγκαιότητα. Αλίμονο στην κοινωνία, φίλες και φίλοι, η οποία κόβεται στα δύο, που παρατάει στη μοίρα τους, τους πιο αδύναμους ή τους πιο άτυχους. Το αποκλεισμένο μισό, η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, θα εξεγερθεί και θα τα κάνει γυαλιά – καρφιά. Δε θα αφήσει και με το δίκιο του, πέτρα πάνω σε πέτρα.

 

Αρκεί, όμως, με τα εφιαλτικά ενδεχόμενα. Μου άρεσε πολύ, με βρήκε απολύτως σύμφωνο, ο στόχος που έθεσε προχθές ο Κυριάκος. Η ανασύνταξη, η παλιγγενεσία της μεσαίας τάξης. Εάν τα κατάφερε η Ελλάδα –και πράγματι τα κατάφερε, πράγματι, οι δύο αιώνες ελεύθερης ύπαρξής μας στάθηκαν μια ιστορία μεγάλης επιτυχίας- είναι διότι βασίστηκε στην κοινωνική κινητικότητα. Στη συλλογική πίστη στο μέλλον. Στους μεροκαματιάρηδες της υπαίθρου και των πόλεων, που ποθούσαν για τα παιδιά τους το καλύτερο και επένδυαν στη μόρφωση.  Στους νοικοκύρηδες, που ανέχονταν, ίσως και κατά βάθος να εύχονταν, οι γιοι και οι κόρες τους να τους αμφισβητήσουν, να κοιτάξουν μακρύτερα. Στους μεγιστάνες, που έκαναν δωρεές, που έδιναν υποτροφίες, που χρηματοδοτούσαν ιδρύματα. Διότι ο πλούτος, φίλες και φίλοι, από την κοινωνία προέρχεται και στην κοινωνία πρέπει να επιστρέφει. Στους ανθρώπους που αγωνίστηκαν συλλογικά, ατομικά, ο καθένας με τις δικές του δυνάμεις, για ένα πιο φωτεινό αύριο για τους ίδιους, αλλά και για τους συμπολίτες τους. Αυτό ακριβώς σημαίνει κοινωνία.

 

Έχετε επωμιστεί τεράστια ευθύνη, φίλες και φίλοι. Από τα βάθη της καρδιάς μου, λαχταρώ να τα καταφέρετε. Μην αμφιβάλλετε ότι, όσο ζυγώνουν οι εκλογές, μία ευρύτατη κοινωνική πλειοψηφία θα έρχεται κοντά σας, για να βάλει πλάτη. Για να σας ενθαρρύνει και για να σας κρίνει δημιουργικά. Ώστε  να απολαύσετε στα πρώτα σας βήματα το ακριβό δώρο της εθνικής και λαϊκής ενότητας. Στο χέρι σας είναι να φανείτε αντάξιοί του. Στο χέρι σας είναι να έρθετε στο ύψος των περιστάσεων. Στο χέρι σας είναι να οδηγήσετε την Πατρίδα μπροστά.

 

Καλή επιτυχία.