Το ΠολιςPost και η Αλεξοπούλου Βασιλική συνάντησαν τον συγγραφέα Βασίλη Κουτσιαρή κάνοντας μία εφ’ όλης της ύλης συζήτηση για την κυκλοφορία των νέων του βιβλίων και όχι μόνο! Ο συγγραφέας μίλησε για τα παιδικά αναγνώσματα «Δεν θα σε πειράξει κανείς» και «Ας μιλήσουμε για κουκουνάρες» από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Μας εκμυστηρεύτηκε τις αρετές για να γράψει κανείς ένα επιτυχημένο παραμύθι, το πλεονέκτημα που προσδίδει η εικονογράφηση σε ένα βιβλίο και για τα μελλοντικά του σχέδια. Προσωπικά τον ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου για τις κατατοπιστικές και άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις του. Ελάτε να τον γνωρίσουμε παρέα!


1)Αγαπητέ κύριε Κουτσιαρή, αρχικά νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω που ανταποκριθήκατε πρόθυμα σε αυτή τη συνέντευξη. Σας συγχαίρω για το συγγραφικό έργο σας που είναι αφοσιωμένο στα παιδιά, περνώντας όμορφα μηνύματα. Τι είναι αυτό που σας παρακινεί να γράφετε; Πρόκειται για μία εσωτερική ανάγκη δημιουργίας;

Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Η αφορμή για να γράψω μια ιστορία μπορεί να έρθει από μια εικόνα που θα δω στον δρόμο, από ένα περιστατικό που θα συμβεί στο σχολείο ή από ένα κείμενο που τυχαία θα διαβάσω στο ίντερνετ. Φυσικά μπορεί να μου ανατεθεί να γράψω κάτι από τους εκδοτικούς που συνεργάζομαι.

 

2)Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο «Δεν θα σε πειράξει κανείς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική.

Το βιβλίο “Δεν θα σε πειράξει κανείς” που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε εικονογράφηση Κατερίνας Βερούτσου είναι ένα πολύ αγαπημένο μου κείμενο που πραγματεύεται την ανιδιοτελή αγάπη.

Ο ήρωας, ο γάτος Ματίας, προβαίνει σε μια σειρά ακατανόητων για τον αναγνώστη στην αρχή ενεργειών (ξυρίζει το τρίχωμά του και βγάζει τα μουστάκια του) προκαλώντας έτσι τα πειράγματα και την κοροϊδία των συμμαθητών του στο σχολείο. Τίποτα όμως δεν γίνεται τυχαία και αυτό αποκαλύπτεται προς το τέλος της ιστορίας.

3)Πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίσετε ένα ευαίσθητο θέμα και να το μετουσιώσετε, ώστε να το κατανοήσουν τα παιδιά που βρίσκονται σε τρυφερή ηλικία;

Δεν είναι καθόλου εύκολο. Υπάρχουν κάποιες λεπτές γραμμές που εμείς οι συγγραφείς δεν πρέπει να ξεπερνάμε. Οφείλουμε φυσικά να είμαστε τολμηροί στην επιλογή των θεμάτων αλλά πάνω από όλα οφείλουμε να γνωρίζουμε το ηλικιακό κοινό στο οποίο απευθύνεται το βιβλίο που γράφουμε.

 

4)Επιλέξατε συνειδητά την παιδική-εφηβική λογοτεχνία; Έχετε γράψει έργα που απευθύνονται σε ενηλίκους;

Επέλεξα συνειδητά την παιδική λογοτεχνία. Τα βιβλία μου απευθύνονται σε παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου. Πρόσφατα μου έγινε και ξεχωριστή πρόταση, που αν προχωρήσει, θα επεκταθεί το ηλικιακό κοινό στο οποίο απευθύνομαι μέχρι στιγμής.

 

5)Η εικονογράφηση αναδεικνύει ένα παιδικό ανάγνωσμα; Αν ναι, ποια είναι για εσάς τα βασικά στοιχεία που την καθιστούν ενδιαφέρουσα;

Εννοείται πως όχι μόνο αναδεικνύει ένα κείμενο αλλά μπορεί να το προχωρήσει επίπεδα πιο μακριά. Μπορεί ακόμα ο εικονογράφος να αφηγηθεί από μόνος του την ιστορία, χωρίς να χρειαστεί να διαβάσει ένα μικρό παιδί τα γράμματα. Νιώθω τυχερός, γιατί έχω συνεργαστεί με τέτοιους εικονογράφους.

 

6)Το βιβλίο σας «Πορτοκαλάδα Σλουρπ!», από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, τι θέμα πραγματεύεται σε αδρές γραμμές;

Η “Πορτοκαλάδα Σλουρπ” ειναι το πρώτο βιβλίο μιας νέας σειράς στην Ελληνοεκδοτική με τίτλο “Μικροί ήρωες σε μεγάλες σκανδαλιές”. Πρόκειται για μικρές αστείες ιστορίες.

Ο ήρωας πίνει μια Πορτοκαλάδα με ανθρακικό παρά την απαγόρευση της μαμάς του. Αυτό όμως τον βάζει σε τρομερούς μπελάδες και αναστατώνει άθελά του όλη του την οικογένεια… Έμμεσα γίνονται αναφορές στην υγιεινή διατροφή αλλά και στις συνέπειες της ανυπακοής.

7)Στο έργο σας «Η Γραμμή», από τις εκδόσεις Μίνωας, θίγετε το θέμα της διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας σε μία τάξη. Οι εκπαιδευτικοί πώς μπορούν να βοηθήσουν στην ομαλή κοινωνικοποίηση και ένταξη αυτών των παιδιών στο σχολείο;

Το βιβλίο “Η Γραμμή” που εικονογράφησε η Αιμιλία Κονταίου και έγραψα με τον Γιάννη Διακομανώλη αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συμβαίνει πολύ συχνά μέσα σε μια τάξη, τη χάραξη μιας γραμμής στο θρανίο για να προσδιοριστούν τα όρια του καθενός. Ως εκπαιδευτικός το έχω συναντήσει πολλές φορές από μαθητές στις τάξεις που αναλαμβάνω.

Οι εκπαιδευτικοί (αν και οι ίδιοι οι μαθητές θα το κάνουν αργά ή γρήγορα χωρίς την παρέμβαση του δασκάλου) γνωρίζουν τον τρόπο για να οδηγήσουν τα παιδιά να σβήσουν από μόνα τους αυτή τη γραμμή.

8)Στο παραπάνω ανάγνωσμα αποτελέσατε συγγραφικό δίδυμο με τον Γιάννη Διακομανώλη. Είναι εύκολη η συνεργασία και η κοινή πορεία κατά τη συγγραφή;

Είναι όχι μόνο εύκολη πια (είναι το 7ο βιβλίο που γράφουμε μαζί) αλλά όλο και πιο ενδιαφέρουσα μια τέτοια συνεργασία. Χαίρομαι που βλέπω και άλλα συγγραφικά δίδυμα στον χώρο του παιδικού βιβλίου.

9)Ποιον παραμυθά ξεχωρίζετε για την παρακαταθήκη του; Ποιες είναι οι βασικές αρετές για να γράψει κανείς ένα «καλό» παραμύθι;

Υπάρχουν πολλοί Έλληνες συγγραφείς με εξαιρετική παρακαταθήκη αλλά και με εξαιρετικά βιβλία να εκδίδουν ακόμα. Ενδεικτικά αναφέρω τον κο Κοντολέων, τον κo Μπουλώτη, την κα Πέτροβιτς, την κα Βαρελλά, την κα Ζέη, τον κο Τριβιζά και τόσους ακόμα που θαυμάζω και διαβάζω πολύ.

Οι αρετές είναι πολλές. Δεν είναι μόνο μια έξυπνη ιδέα, είναι και η τεχνική με την οποία θα εξελιχθεί αυτή η ιστορία στο χαρτί και βέβαια το προσωπικό ύφος του συγγραφέα. Σε πολλές ιστορίες όμως φαίνεται (κι ας φανεί παράξενο) και η αγάπη του συγγραφέα για τα παιδιά.

10)Στο ολοκαίνουργιο βιβλίο σας «Ας μιλήσουμε για κουκουνάρες» από την Ελληνοεκδοτική, ασχολείστε με τη σχέση που διαμορφώνεται μεταξύ δασκάλου-μαθητή. Ποια είναι τα μυστικά για μία υγιή επικοινωνία και εποικοδομητική αλληλεπίδραση μεταξύ των δύο;

Εκτός από τις γνώσεις, τη μεταδοτικότητα, την ικανότητα να επιβληθεί στην τάξη, την ειλικρίνεια, και φυσικά την αγάπη για τα παιδιά και το λειτούργημά του, απαραίτητο συστατικό για έναν δάσκαλο είναι το χιούμορ.

Αυτό – εμένα προσωπικά – με δένει πολύ με τους μαθητές μου και με κάνει να αντιμετωπίζω πολλές δύσκολες καταστάσεις που προκύπτουν στο σχολείο.

11)Αυτή τη στιγμή έχετε καταπιαστεί με κάτι καινούργιο; Αν ναι, θα θέλατε να μας δώσετε μια γεύση;

Υπό έκδοση υπάρχουν δύο βιβλία. Θα κυκλοφορήσουν στο πρώτο εξάμηνο του 2019. Το πρώτο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μίνωα σε εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή και το δεύτερο από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική σε εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Ο Βασίλης Κουτσιαρής γεννήθηκε στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας.
Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών.
Εργάζεται ως δάσκαλος στη δημόσια εκπαίδευση.
Είναι συντονιστής της «Παιδικής Λέσχης Ανάγνωσης Κω» (Βραβείο σε πρόγραμμα για την προώθηση της φιλαναγνωσίας από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 2012).
Έχει την επιμέλεια της σελίδας «Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου» στην ηλεκτρονική εφημερίδα Kos Voice (Βραβείο Κυριάκος Παπαδόπουλος για τη χρήση των νέων τεχνολογιών και κυρίως του διαδικτύου για τη Φιλαναγνωσία από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 2013) και παρουσιάζει παιδικά βιβλία στη στήλη «Βιβλίο… στο μικροσκόπιο».
Το 2011 το παραμύθι του Ένα αστέρι για μένα (Βραχεία λίστα βραβείων/Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) και το 2012 το παραμύθι του Είναι κάτι που μένει τιμήθηκαν με Έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
Το 2012 το παραμύθι του Ένα κομμάτι ουρανού έλαβε Τιμητική Διάκριση στον 1ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για το Χαμόγελο του Παιδιού (ΟΦΕΠΣ).
Επίσης, το βιβλίο του Είναι κάτι που μένει τιμήθηκε το 2014 με το Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Από τις εκδόσεις ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ κυκλοφορούν τα βιβλία του:

Η αποθήκη(2015)

Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;(2016)

Χιονισμένη πλατεία(2016)

Μ’ αγαπάς, μπαμπά;(2017)

Πορτοκαλάδα Σλουρπ!(2017)

Δεν θα σε πειράξει κανείς(2018)

Ας μιλήσουμε για κουκουνάρες(2018)

 


ΥΠΟΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ «Δεν θα σε πειράξει κανείς«:

Κοιτάχτηκα μια τελευταία φορά στον καθρέφτη.
Ευτυχώς οι γονείς μου έλειπαν, κι έτσι δεν θα με διέκοπταν.
Έπρεπε να το κάνω σωστά!
Χωρίς να χάσω άλλο χρόνο, έβαλα τη μηχανή στο κεφάλι μου
και τρίχες άρχισαν να πέφτουν.
Συνέχισα το έργο μου, και στο τέλος
δεν υπήρχε ούτε μια τρίχα στο κεφάλι μου.
Η αλήθεια είναι πως στην αρχή τρόμαξα λιγάκι.
Να, δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά φαινόμουν διαφορετικός…

Μια ιστορία για την ανιδιοτελή αγάπη.
Αλήθεια, μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε, όταν αγαπάμε αληθινά;

http://www.ellinoekdotiki.gr/displayITM2.asp?ITMID=1685&LANG=GR