Του Γιώργου Νούτσου

Οι Γάλλοι και ο Μακρόν εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν αρνητικά.

Γονέας 1 και Γονέας 2 λοιπόν ! Τόσο απλά.

Έτσι αποφάσισαν πως πρέπει να αποκαλούνται από δω και πέρα οι γονείς ενός παιδιού, βάζοντας κι άλλο νερό στην μυλόπετρα της Παγκοσμιοποίησης και των Νεοταξικών επιλογών τους, όπου, δεν έχουν θέση έννοιες, όπως Κράτος, Θρησκεία, Οικογένεια και οτιδήποτε μέχρι σήμερα, αποτελούσε ανάχωμα στις δήθεν προοδευτικές προσεγγίσεις τους.

Φτάνουμε λοιπόν έτσι, σιγά σιγά, στην φασιστική και εκ των πραγμάτων απορριπτέα λογική, το δίκαιο και οι επιλογές των μειοψηφιών να γίνονται κανόνας προς επιβολή… καταναγκαστικά να επιβάλλονται… να επενδύονται από την αναγκαιούσα νομιμοποίηση που συνήθως έχει την μορφή ενός νόμου…  να υπάρχουν – ως είθισται – οι χρήσιμοι «ηλίθιοι» σε κάθε χρονική συγκυρία ή τόπο, που αναλαμβάνουν εργολαβικά το έργο αυτό ως γνήσια τέκνα των εντολέων τους…  και να καλούνται οι ανά τον κόσμο πιστοί – κατά τους αντιπάλους τους «συντηρητικοί» – της Παράδοσης και των διαχρονικών Αξιών να αποδεχτούν, κάτι που αντιβαίνει κραυγαλέα τόσο στα γονιδιακά μας πρότυπα,  τις ίδιες τις καταβολές της Φύσης, όσο και στα ανθρώπινα επίκτητα οργανωτικά πρότυπα των Κοινωνιών όπου γης, που ήταν αυτά που στήριξαν κι ακόμα στηρίζουν την όδευση της ανθρωπότητας και την μακροημέρευσή της στον κόσμο, που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε και βιώνουμε.

Φανταστείτε εσείς που διαβάζετε τις σκέψεις αυτές, να αναγκαστείτε αύριο – και μη σας φαίνεται καθόλου μακρινό – να αποδεχτείτε, πως δεν θα είστε η «μάνα» και ο «πατέρας» των παιδιών σας… Πως πιθανά κάποια στιγμή θα απαγορευτεί δια νόμου ακόμα και η χρήση των λέξεων αυτών… Πως θα είστε αναγκασμένοι να μεγαλώνετε τα αγόρια και τα κορίτσια σας με αμφίσημες κατ εντολήν επιλογές, που θα απαλύνουν τον διαχωρισμό των δύο φύλων, εδραιώνοντας έντεχνα στον χρόνο, τις σύγχρονες κοινωνίες του τρίτου «ουδέτερου» φύλου…  Που θα  υπακούετε σε κελεύσματα που  θα σας επιβάλλουν ώστε να ντύνετε το γιο σας σαν κοριτσι και το κορίτσι σαν αγόρι σε τακτά χρονικά διαστήματα… Που θα απαγορεύεται να μεγαλώνουν τα αγόρια με πρότυπα που αναδεικνύουν τον αντρισμό τους παίζοντας για παράδειγμα με ψεύτικα όπλα…. Κι όλα αυτά τα σχιζοφρενικά, που πια καθόλου έντεχνα δεν σερβίρονται, αλλά βίαια επιβάλλονται, για να κατακρημνίσουν τα πρότυπα με τα οποία όλοι εμείς κι όλοι όσοι προηγήθηκαν από μας, γαλουχήθηκαν, ανταποκρινόμενοι στις επιταγές της φύσης και της dna-ικής αρμονίας ..!

Οι τραγικές μειοψηφίες των «προοδευτικών δικαιωματιστών» χωρίς να το καταλάβουν, γίνονται τα πιο χρήσιμα πιόνια, στα χέρια των λίγων και ισχυρών, που αναζητούν να ελέγξουν την Παγκόσμια Τάξη, ξεκινώντας από την αμφισβήτηση και τον κατακρήμνιση του πλέον ζωτικού κυττάρου της Κοινωνίας μας, που δεν είναι άλλο από την θεσμό της Οικογένειας…

Όσο πιο εύκολα χαλαρώσουν οι δεσμοί κι όσο πιο πολύ απαξιωθούν οι Αρχές και οι Αξίες που αποτελούν τον πιο ισχυρό συνεκτικό ιστό των Κοινωνιών, των Εθνικών Κρατών και των Εθνών, τόσο πιο εύκολη θα γίνει η μετάβαση στις Οργουελικές κοινωνίες των ανθρώπων-μηχανών, των υπηρετών χωρίς την παραμικρή κρίση των Ισχυρών Οικονομικών ελίτ, των κοινωνιών που απλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν με όντα εξανδραποδισμένα, χωρίς αντίδραση, χωρίς φωνή, χωρίς θέλω και ταυτότητα…

Δεν ξέρω πόσοι από σας, θα θέλατε μια τέτοια εξέλιξη. Όπως δεν πιστεύω, πως θα υπήρχε σώφρων ανάμεσά μας, που θα ήθελε την «μάνα» του να την αποκαλούν Θεμιστοκλή και τον «πατέρα» του Περσεφόνη!

Είναι ώρα τα εκ της Γαλλίας ερχόμενα πρόδρομα μηνύματα, να μας αφυπνίσουν όσο ακόμα είναι καιρός, καθώς σαν χώρα αργά αλλά σταθερά, οδεύουμε κι εμείς σ έναν δρόμο που μόνο με προοδευτισμό δεν έχει να κάνει, αλλά, στην πραγματικότητα με την μέγιστη συντήρηση και οπισθοδρόμηση …!

Παγκόσμια Μέρα της Σκέψης σήμερα… Κι ίσως ήρθε ή ώρα να δώσουμε ουσία και υπόσταση, στην σημαντικότατη αυτή πνευματική διεργασία.

Ας προβληματιστούμε λοιπόν δημιουργικά, όσο ακόμα είναι καιρός κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας… καθότι τα όσα ευφάνταστα περιγράφω και οι κίνδυνοι που για μερικούς «κινδυνολογώντας» αναδεικνύω, ίσως ξεπεράσουν σύντομα τη σφαίρα της δικής μου οπισθοδρομικής σκέψης κι αγκαλιάσουν πολύ συντομότερα την παραπαίουσα καθημερινότητά μας…