«Η ζωή ξέρει πολύ καλά τι κάνει… Απλά πρέπει να την εμπιστευόμαστε, να έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας και σίγουρα θα μας οδηγήσει στον πιο όμορφο προορισμό.»


Το ΠόλιςPost και η Αλεξοπούλου Βασιλική συνάντησαν τη συγγραφέα και παιδαγωγό Κωνσταντίνα Φραντζεσκάκη σε μία εποικοδομητική συζήτηση για το βιβλίο της «Ο φίλος μου ο Διαβητούλης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Πολλά και ενδιαφέροντα ειπώθηκαν για τον διαβήτη -μία πάθηση που δεν εμποδίζει τη ζωή- καθώς κατά τη συγγραφέα «Ο μόνος που μπορεί να σε εμποδίσει από το να κάνεις ό, τι θέλεις στη ζωή σου είσαι εσύ, όχι ο διαβήτης. Η ζωή είναι ένα όμορφο ταξίδι ζήσε το!». Και εμείς προσθέτουμε πως κανένα εμπόδιο εν γένει δεν πρέπει να μας σταματά από το να απολαμβάνουμε το θείο δώρο της ζωής! Ελάτε, λοιπόν, να γνωρίσουμε από κοντά τη συγγραφέα, έναν ξεχωριστό και δυναμικό άνθρωπο, που δίνει φωνή σε τόσο φλέγοντα ζητήματα μέσα από τις ιστορίες της!!!

  • Αγαπητή κυρία Φραντζεσκάκη, αρχικά νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω για την άμεση ανταπόκρισή σας σ’ αυτή τη συνέντευξη. Τα ένθερμα συγχαρητήριά μου για το βιβλίο σας «Ο φίλος μου ο Διαβητούλης» από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική. Πώς εμπνευστήκατε τη συγκεκριμένη ιστορία;

Θα αρχίσω από τις φράσεις που λέμε ότι «όλα στη ζωή για κάποιο λόγο» και «κάθε εμπόδιο για καλό». Ήμουν άνεργη, δυστυχώς δεν έβρισκα δουλειά ως νηπιαγωγός. Μέχρι που δέχθηκα μία πρόταση για γραμματειακή υποστήριξη σε ένα Διαβητολογικό/ Ενδοκρινολογικό ιατρείο. Μπορεί να μην ήταν αυτό που ονειρευόμουν, αλλά ήταν μία καλή εργασία. Ανάμεσα στους ασθενείς που επισκέπτονταν το ιατρείο, υπήρχαν και κάποια παιδιά που ο διαβήτης είχε κάνει την εμφάνισή του. Προβληματίστηκα, νιώθοντας τους φόβους, τις ανάγκες, τις ανησυχίες τους… Και τότε ήταν που έγινε το κλικ μέσα μου, τότε ήταν που σκέφτηκα ένα βιβλίο… Ένα βιβλίο που θα μπορούσε να τα βοηθήσει με ένα τρόπο να γνωρίσουν το διαβήτη και να τον αγκαλιάσουν. Ένα βιβλίο με το οποίο θα έπαιρναν δύναμη και θα έβλεπαν πιο αισιόδοξα τη ζωή τους. Το επόμενο βήμα; Η αναζήτηση σχετικών βιβλίων. Αφού έψαξα αρκετά, αυτό που διαπίστωσα ήταν ότι τα περισσότερα είχαν επιστημονικό χαρακτήρα, όχι δηλαδή τόσο ευχάριστο και κατανοητό τρόπο για τα παιδιά. Έτσι άρχισα κι εγώ η ίδια να μελετάω πιο συστηματικά για τον παιδικό διαβήτη και να σημειώνω ό,τι θεωρούσα σημαντικό για να μπει στο βιβλίο, ενώ συμβουλεύτηκα και το γιατρό. Αφού λοιπόν είχα όλες τις «απαντήσεις», άρχισα να δημιουργώ τις «ερωτήσεις», που δεν ήταν κάτι άλλο από την πλοκή της ιστορίας. Κάπως έτσι λοιπόν γράφτηκε «Ο φίλος μου, ο Διαβητούλης». Θα κλείσω με τις φράσεις που ανέφερα στην αρχή, «όλα στη ζωή για κάποιο λόγο» και «κάθε εμπόδιο για καλό». Μπορεί να μη βρήκα τότε δουλειά ως νηπιαγωγός, αλλά αν δεν εργαζόμουν σε αυτό το ιατρείο, πολύ πιθανό να μην έγραφα το Διαβητούλη. Γιατί η ζωή ξέρει πολύ καλά τι κάνει… Απλά πρέπει να την εμπιστευόμαστε, να έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας και σίγουρα θα μας οδηγήσει στον πιο όμορφο προορισμό.

  • Στο βιβλίο σας αναλύετε δύσκολες έννοιες όπως ινσουλίνη, διαβήτης, υπογλυκαιμία, σάκχαρο. Πόσο δύσκολο ήταν να τις απλοποιήσετε ώστε να τις κατανοήσουν τα παιδιά;

Σίγουρα ο διαβήτης εμπεριέχει πολύ δυσνόητες έννοιες για ένα παιδί. Εκείνο που με βοήθησε να τις απλουστεύσω, ήταν η εμπειρία μου με τον κόσμο των παιδιών. Το να μπαίνω στη θέση τους, να σκέφτομαι όπως εκείνα με σκοπό να βρω τον τρόπο, ώστε να τους το κάνω κατανοητό. Δε θα σας πω ότι μου ήταν δύσκολο. Από το σχολείο μου άρεσε να λύνω δύσκολα προβλήματα στα μαθηματικά και να τα κάνω απλά στο μυαλό μου. Μου άρεσε να σκέφτομαι διαφορετικά. Κι αυτό ακριβώς ήθελαν από εμένα αυτές οι δύσκολες έννοιες, να τις σκεφτώ από μία άλλη οπτική, που δεν ήταν άλλη από αυτή των παιδιών. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν τα πάντα… αρκεί να βρούμε τον τρόπο.

  • Οι Έλληνες θεωρείτε πως έχουν λάβει επαρκή ενημέρωση γύρω από τη συγκεκριμένη πάθηση; Εσείς πραγματοποιείτε ενημερώσεις σε σχολεία;

Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που δε γνωρίζουν για το διαβήτη. Αυτή η άγνοια έχει δημιουργήσει πολλά ταμπού και προκαταλήψεις, που δυσχεραίνουν τη ζωή των ατόμων με διαβήτη. Από την αρχή που ξεκίνησα να κάνω παρουσιάσεις του βιβλίου μου, είχα ως σκοπό και την ενημέρωση, μέσω της οποίας θα βελτιωνόταν η καθημερινότητα των παιδιών που έχουν διαβήτη. Το περιβάλλον θεωρείται υψίστης σημασίας. Ένα περιβάλλον που θα μπορεί το παιδί να μιλήσει χωρίς φόβο για το διαβήτη του, που θα μπορεί να εκφράσει τις όποιες ανησυχίες του και που θα μπορεί να ζητήσει βοήθεια χωρίς να διστάσει, σε περίπτωση που τη χρειαστεί. Έχω επισκεφθεί ήδη ένα σχολείο και στόχος μου είναι να επισκεφθώ όσα περισσότερα μπορώ.

  • Ο ήρωας του βιβλίου σας, ο Μιχάλης, παρότι νοσεί, είναι δυνατός, μαχητικός και δεν τα παρατά. Αυτό είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τον Διαβητούλη;

Πραγματικά χαίρομαι πολύ που περιγράφετε με αυτό τον τρόπο τον Μιχάλη, γιατί αυτό είναι ακριβώς που θέλω να μεταφέρω. Πάντα στη ζωή προσπαθούσα να βλέπω την όμορφη πλευρά των πραγμάτων, ακόμα και των πιο δύσκολων. Πάντα για ότι επιθυμούσα/ονειρευόμουν, δε τα παρατούσα μέχρι να το πετύχω. Πιστεύω στον άνθρωπο, στο μεγαλείο της ψυχής του και της εσωτερικής δύναμης που κρύβει, που όταν την ανακαλύπτει όλα μπορούν να συμβούν. Αυτή ακριβώς τη δύναμη είναι που ήθελα να βοηθήσω και τα παιδιά να ανακαλύψουν. Όπως ανέφερα και παραπάνω οι φόβοι και οι ανησυχίες τους, ήταν εκείνες που με άγγιξαν κι αυτές ήταν που ήθελα με κάποιο τρόπο να τους/τις καταρρίψω. Για να τους δείξω ότι μπορούν… Μπορούν να πετύχουν ότι επιθυμούν, μπορούν να ονειρευτούν και να ζήσουν τη ζωή που θέλουν. Γιατί ο διαβήτης τους δε μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Κι όπως αναφέρει κι ο Διαβητούλης: «Ο μόνος που μπορεί να σε εμποδίσει από το να κάνεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου είσαι εσύ, όχι ο διαβήτης. Η ζωή είναι ένα όμορφο ταξίδι ζήσε το!».

  • Αν μπορούσατε με τρία επίθετα να χαρακτηρίσετε το βιβλίο σας ποια θα ήταν αυτά;

Αντί για τρία επίθετα, εγώ θα σας πω τρεις λέξεις που θεωρώ ότι αντικατοπτρίζουν απόλυτα το βιβλίο μου… Την αγάπη, τη δύναμη και την πίστη. Η αγάπη… Ο Διαβητούλης από την αρχή ήταν κοντά στο Μιχάλη, εκείνος που τον βοήθησε και τον στήριξε σε κάθε του βήμα. Ο Μιχάλης κι ο Διαβητούλης έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Αυτή η φιλία έκρυβε μέσα της πολλή αγάπη, που βοήθησε το Μιχάλη να αγκαλιάσει το διαβήτη του, να γίνει φίλος του. Η τελευταία εικόνα του βιβλίου, εκεί που ο Διαβητούλης με το Μιχάλη αγκαλιάζονται για να αποχαιρετιστούν και μία λάμψη ξεπροβαίνει, νομίζω τα λέει όλα από μόνη της. Την όποια δυσκολία, να την κοιτάζουμε με αγάπη και τότε θα έρθει η λύση. Γιατί η αγάπη είναι η απάντηση, σε καθετί που μας συμβαίνει. Η δύναμη… Μπορεί του Μιχάλη να του φαινόταν δύσκολο, μπορεί να φοβόταν τις ενέσεις κι όλα αυτά, ωστόσο βρήκε τη δύναμη να τα ξεπεράσει, να συνεχίσει και τελικά να βγει πιο δυνατός… Όπως του είπε κι ο Διαβητούλης: «Νομίζω Μιχαλάκη, ο διαβήτης σου σε έκανε πιο δυνατό και στο σώμα και στην ψυχή». Γιατί μετά από κάθε δυσκολία που περνάμε, δεν είμαστε πια ίδιοι… είμαστε πιο δυνατοί. Η πίστη… Στο άκουσμα του διαβήτη του, ο Μιχάλης ήταν ανήσυχος, δεν ήξερε τι να κάνει με όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που εμφανίστηκαν στη ζωή του. Αλλά μέσα του, κάτι του έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Η πίστη του αυτή, τον βοήθησε να ξεπεράσει την όποια δυσκολία και να καταλάβει όπως αναφέρει στο τέλος ότι: «όταν αντιμετωπίζουμε μία δυσκολία, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω, όλα λύνονται αρκεί να το θελήσουμε και να το πιστεύουμε». Γιατί η πίστη μας και η θέληση μας μπορούν να γκρεμίσουν και τα πιο γερά τείχη.

  • Ποια είναι η βασική σας συμβουλή για τα παιδιά που έχουν διαγνωστεί με διαβήτη;

Να αγκαλιάσουν το διαβήτη τους, να τον κάνουν σύμμαχό τους και να μη ξεχνάνε ποτέ το πόσο σπουδαία, γενναία και δυνατά παιδιά είναι, που μπορούν να καταφέρουν τα πάντα!

  • Ποιο νομίζετε πως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της παιδικής λογοτεχνίας; Σκοπεύετε να καταπιαστείτε και με άλλα κειμενικά είδη;

Ο κόσμος των παιδιών είναι για εμένα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της παιδικής λογοτεχνίας. Ένας κόσμος γεμάτος αγάπη, ενθουσιασμό, αυθορμητισμό και φαντασία, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, ακόμη και τα πιο μαγικά. Είναι υπέροχο να ταξιδεύεις σε αυτό τον κόσμο και ταυτόχρονα μοναδικό να ταξιδεύεις ένα παιδί. Γιατί όταν διαβάζει το βιβλίο σου, ταξιδεύει κατά κάποιο τρόπο μαζί σου… Το κάθε ταξίδι ξεχωριστό, με μία διαφορετική εμπειρία. Κυρίως γράφω παιδικά βιβλία, αλλά ασχολούμαι και με βιβλία που έχουν να κάνουν με την εργασία που κάνουμε εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας.

  • Επιδιώκετε να γράψετε ένα νέο βιβλίο στο μέλλον; Αν ναι, θα μας αποκαλύψετε κάποια από τα μελλοντικά σας σχέδια;

Η συγγραφή δε σταματάει ποτέ, από τη στιγμή που θα ξεκινήσεις, έχεις ήδη ανοίξει ένα κανάλι, μέσα από το οποίο εκφράζεσαι. Ένα συμβάν, μία εμπειρία, αρκεί για να αρχίσουν οι εικόνες να παίρνουν μορφή με λέξεις. Έχω γράψει ήδη νέα βιβλία που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα και που εύχομαι να ταξιδέψουν, γεμίζοντας όμορφα συναισθήματα σε μικρούς και μεγάλους.


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ:

Ο Μιχάλης τον τελευταίο καιρό δεν αισθάνεται
και τόσο καλά, πηγαίνει πολλές φορές τουαλέτα
και συνεχώς διψάει. Έτσι, η επίσκεψη στον γιατρό
δεν αργεί… Κι εκείνος το λέει ξεκάθαρα: διαβήτης!

Κι όσο ο Μιχάλης αναρωτιέται τι είναι ο διαβήτης
και κανείς δεν του εξηγεί, ξαφνικά εμφανίζεται
ο Διαβητούλης, έτοιμος να λύσει κάθε του απορία
και να τον βοηθήσει σε ό,τι θελήσει…


ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο όμορφο Ρέθυμνο. Από μικρή ήμουν πεισματάρα και προσπαθούσα πάντα μέχρι να καταφέρω ό,τι έβαζα στο κεφάλι μου. Αγαπούσα τα Mαθηματικά, έλυνα με τις ώρες ασκήσεις, γιατί μου άρεσε να σκέφτομαι διαφορετικά, να ανοίγω το μυαλό μου… κι ενώ ήθελα να γίνω Μαθηματικός, κατέληξα Νηπιαγωγός… Και θα μου πείτε: συνδυάζονται τελικά αυτά τα δύο; Και θα σας πω: μα φυσικά! Μία νηπιαγωγός χρειάζεται ανοιχτό μυαλό, που να επινοεί, να φαντάζεται και να δημιουργεί, όπως ακριβώς κάνουν και τα μικρά παιδιά. Έτσι, λοιπόν άρχισε η δημιουργία…
Η πρώτη ιστορία που έγραψα ήταν στο πανεπιστήμιο. Τότε ήταν που ανακάλυψα πόσο αρέσουν οι ιστορίες μου και, παράλληλα, κατάλαβα πόσο αρέσει σε μένα την ίδια να γράφω, να εκφράζομαι και, τελικά, να δημιουργώ πλοκή με ό,τι θέλω να πω. Αφού τελείωσα τη σχολή, έκανα δύο μεταπτυχιακά, μιας και μου αρέσει να μαθαίνω συνεχώς, να εξελίσσομαι. Σε αυτό το διάστημα, ήταν και η πρώτη φορά που μπήκα στη «δική μου» τάξη. Τότε ήταν που γνώρισα για τα καλά τον κόσμο των παιδιών. Έναν υπέροχο κόσμο, γεμάτο αγάπη, καλοσύνη, ανεμελιά και αυθορμητισμό. Αυτόν τον κόσμο αγαπώ και σε αυτόν θέλω να ανήκω…, γι’ αυτό είναι πια ξεκάθαρο για μένα… Δεν θα μπορούσα να κάνω πιο όμορφο επάγγελμα! Όσο για τις ιστορίες μου συνεχίζουν… και πάντα κρύβουν λίγη μαγεία ή πολύ, κανείς δεν ξέρει… Εξάλλου, η ίδια η ζωή από μόνη της δεν είναι μαγική;


Βρείτε το βιβλίο στο site της Ελληνοεκδοτικής:

https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/o-filos-mou-o-diabitoulis