Η ηθοποιός Βανέσσα Μπαρρέ έγραψε για το τελευταίο θεατρικό έργο του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου…

Όλα Ξεκίνησαν στο Κοιμητήριο…

Το κοιμητήριο, ένας χώρος προορισμένος για την ταφή νεκρών, που όμως κρατά ζωντανή τη μνήμη του παρελθόντος και της ζωής. Κάτι γεννιέται, εκεί που όλα φαίνεται να έχουν τελεύσει. Ήδη από τον τίτλο που επέλεξε ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος  με μία εικόνα οξύμωρη- μας εισάγει στο βασικό θέμα του έργου του: Στον αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου, της μνήμης και της αλλαγής, της φθοράς και της αναγέννησης.

Οι ήρωες πότε απολιθωμένοι στις αυτοπρόκλητες ψευδαισθήσεις τους και παραδομένοι στα πάθη και στις αδυναμίες τους και πότε σε αγωνιώδη αναζήτηση της αλήθειας, μα πάντα εξεγερμένοι εναντίον της νεκρωτικής συμβατικότητας, εντέλει το μόνο που πραγματικά αποζητούν είναι τη λύτρωση μέσα από την κατανόηση, την αποδοχή και την αγάπη. Ακόμα και τα ονόματα των ηρώων Αστέριος, Παρθένα, Βαλεντίνη συμβολίζουν την ελπίδα, την αγνότητα, τον έρωτα.

Ήρωες »larger-than-life», απίθανοι, ποιητικοί και ζουμεροί, με έναν αξέχαστο γυναικείο χαρακτήρα, την ηθοποιό Παρθένα Ορφανίδου, που λες και ξεπήδησε από έργο του Tennessee Williams ως ένα συγκινητικό κράμα θεατρικών του ηρωίδων, εκείνων των ψυχολογικά οριακών που ταλαντεύονται ανάμεσα στο ρομαντισμό και τον κυνισμό.

Ήρωες που δοκιμάζουν τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας σκηνοθετώντας τη ζωή τους στη σκηνή του κόσμου και ακροβατώντας στη γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα για να αποδράσουν από την οδύνη των τύψεων και των επιλογών τους. Ο χρόνος έχει ιδιαίτερη σημασία στο έργο, δεν είναι γραμμικός, είναι σπειροειδής. Οι ήρωες βιώνουν τις ζωές τους σε σπείρες όπου τα ψέματα και οι αλήθειες συναντώνται και συνυπάρχουν, έτσι ανακατεύουν όνειρα και αναμνήσεις με την πραγματικότητά τους. Παλινδρομώντας ανάμεσα στο χθες και στο μέλλον, ανακατασκευάζουν τους εαυτούς τους και τα κίνητρά τους, και έτσι απαντούν στη φθορά του χρόνου. Κι ενώ όλα φαίνονται καταδικασμένα, ενώνονται στη μιζέρια τους αποκηρύσσοντας υλικά και κοινωνικούς εαυτούς, καθημαγμένοι, ρίχνονται πάλι σε ένα ακόμα σχέδιο, απελπισμένο; ίσως, αλλά αυτό είναι και το μήνυμα της ζωής, δεν σταματούν ποτέ, δίνοντας την υπόσχεση ότι αύριο θα ξημερώσει κι άλλη μέρα.

Ένα βαθιά πνευματικό έργο που στο τέλος εκφράζει την πιο ταπεινή αλήθεια, γνώρισμα όλων των σημαντικών δημιουργημάτων: πως το μοναδικό αντίδοτο στην απόγνωση της μοναξιάς, είναι απλά να στρέψουμε τη ματιά μας και την καρδιά μας, με ειλικρίνεια, στον άλλον.

Η Βανέσσα Μπαρρέ είναι απόφοιτη Γαλλικής Φιλολογίας, Ψυχολογίας, Δημοσιογραφίας με σπουδές στο χορό, το θέατρο και τη μουσική. Αυτοπροσδιορίζεται ως multidisiplinary καλλιτέχνης.