Στάχτη και θειάφι, καρβουνιασμένη Ιστορία
στοιβαγμένη σε άναρχες ζώνες πολιτισμού,
στρώματα τραγικής ματαιότητας
πατημένα από τα πέλματα της Ανάγκης,
τσουρουφλισμένα από τα πυρφόρα τινάγματα του Τιτάνα.
Μαύρη μάζα παραγεμισμένη χυμένη φωτιά.
Λιωμένοι καημοί, σπαζοφτέρες αγάπες
σε δρόμους χωρίς αλλαγή
αντηχούν ακόμη σε θολωτές καμάρες.
το σφύριγμα της πνοής.
Κάτω το χαμόγελο της θάλασσας
μέσα από απύθμενη χύτρα
μελανιασμένο στόμα αποπνέει
τη φλόγα της σιωπής, τη φλόγα του θανάτου.
Πάνω φλογισμένο το βλέμμα του ήλιου
χτυπιέται στον ασβέστη τινάζοντας βεντάλια χρωμάτων.
Ζωή χωμένη στη γη…. «Χους ει…».
Κρατήρες και αμφορείς γεμάτοι αίμα και όνειρα,
μυρμήγκια που κουβαλούν το πείσμα,
πιθάρια με στάλες ρυτιδωμένης ζωής.
Η μνήμη σκοτώνει…
Το θαύμα δεν είναι πουθενά.
Μακριά το στυλωμένο βλέμμα σου περνά
σαν το λεπίδι τη νοσταλγία.

Θεοδόσης Τζιαφέτας