Σάββατο 19/10/2019

Με Kader Attou, Josef Nadj και Kabinet K ξεκινά το 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τα 24 προηγούμενα επιτυχημένα Φεστιβάλ, το 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έχει ως θεματική τον Χρόνο και συμπυκνώνει σε ένα δεκαήμερο  μεγάλα ονόματα του σύγχρονου χορού και νέες καλλιτεχνικές εκφράσεις, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Λίντας Καπετανέα.

Στις 19 και 20 Ιουλίου, η ομάδα χιπ χοπ Cie Accrorap (Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο της La Rochelle / CCN de la Rochelle) του Kader Attou, ανοίγει το Φεστιβάλ με το παγκοσμίου φήμης έργο The Roots. Tα τελευταία είκοσι χρόνια, ο Kader Attou προσεγγίζει τον χορό μέσα από την ανάλυση και ανάμειξη διαφορετικών χορευτικών ειδών, όπως το hip hop, το ινδικό kathak και ο σύγχρονος χορός. Για τον Attou, το κλειδί σ’ αυτήν τη διαδικασία είναι η διασύνδεση και ο διάλογος πέρα από τη διαφορά και διαμέσου αυτής. Στόχος του είναι να αναδείξει αυτό που εκφράζεται σε σωματικό επίπεδο, σε αντιδιαστολή με το συναισθηματικό —πώς το συναίσθημα δηλαδή, μπορεί να γεννηθεί μέσα από τη δεξιοτεχνική χρήση μιας συγκεκριμένης τεχνικής, μιας μηχανικής χειρονομίας, μιας απλής νύξης. Η επιδίωξη αυτή αποτελεί τον πυρήνα του The Roots.

Η παράσταση The Roots είναι πάνω απ’ όλα μια ανθρώπινη περιπέτεια, ένα ταξίδι που ερμηνεύουν έντεκα εξαιρετικοί χορευτές hip hop. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, το έργο μεταμορφώνεται, ανοίγοντας νέους ορίζοντες και μεταφέροντας τον θεατή αλλού. Το σκηνικό είναι καθημερινό: ένα τραπέζι, ένας δίσκος βινυλίου σε ένα πικάπ, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία. Η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο, ξεσηκώνοντας και καλώντας τους χορευτές να ενωθούν. Στο The Roots κάθε χορευτής εξερευνά τα δυνατά σημεία του, το δικό του μονοπάτι. Σμιλεμένο με τα χρόνια, το μοναδικό στυλ κάθε χορευτή γίνεται σημείο εκκίνησης ενός ταξιδιού από τις ρίζες του προς τη σωματική μνήμη.

Ο Josef Nadj συμμετέχει και φέτος  στο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με το έργο Mnémosyne, ένα ερμηνευτικό δρώμενο και φωτογραφικό εγχείρημα μαζί.  Η Mnémosyne (Μνημοσύνη) εκφράζει τη μνήμη του κόσμου του χορογράφου και εικαστικού καλλιτέχνη Josef Nadj. Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη του παράσταση, ο Nadj επιστρέφει σε μια τέχνη που καλλιέργησε παράλληλα με το κύριο έργο του, τη φωτογραφία, ανασκάπτοντας τη μνήμη του για να διευρύνει για άλλη μια φορά τον δημιουργικό του ορίζοντα.

Για τη Mnémosyne ο Nadj σχεδίασε μια μεγάλη φωτογραφική έκθεση και ένα μαύρο κουτί. Μέσα στο κουτί, στην οικειότητα αυτής της camera obscura, ο Nadj σκηνοθετεί τον εαυτό του, υποδύεται, χορεύει, ερμηνεύει, σε μια σύντομη παράσταση σπάνιας πυκνότητας, όπου κάθε κίνηση, κάθε δράση, κάθε δευτερόλεπτο είναι μια ηχώ του προσωπικού και καλλιτεχνικού ταξιδιού του. Το κουτί πλαισιώνεται από την έκθεση φωτογραφίας. Κάθε φωτογραφία διηγείται μια ιστορία, περιέχει μια ξεχωριστή μνήμη, γνωστή μόνο στον καλλιτέχνη.

Αντικείμενα υπαινικτικά, που ο καλλιτέχνης βρήκε τυχαία και κράτησε, έργα τέχνης που τον εμπνέουν αλλά και κάθε είδους αναμνηστικά, παραπέμπουν σε διαδικασίες που εκτείνονται στον χρόνο, από την αναζήτηση των μορφών ως τη σύνθεση των εικόνων και από την επιλογή της τεχνικής ως την πραγματική στιγμή της λήψης. Προσωπικός φόρος τιμής στο The Atlas, το ανολοκλήρωτο έργο του Γερμανού ιστορικού τέχνης Aby Warburg, η Mnémosyne είναι τελικά ένα συνολικό έργο τέχνης —εγκατάσταση, ερμηνευτικό δρώμενο και έκθεση ταυτόχρονα— από το οποίο κάθε θεατής κρατά μια τελική εικόνα, μια εντύπωση που θέτει σε αμφισβήτηση την όραση και τη μνήμη του.

Η έκθεση φωτογραφίας θα λειτουργεί παράλληλα με τις παραστάσεις αλλά και ως ξεχωριστή εικαστική εγκατάσταση στο φουαγιέ του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: 1923 Ιουλίου, Φουαγιέ Μεγάρου Χορού Καλαμάτας

Η ομάδα kabinet k (Joke Laureyns & Kwint Manshoven) παρουσιάζει έργο της για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στο Invisible που θα δούμε την Κυριακή 21 Ιουλίου, ένας άνθρωπος κάνει ερωτήσεις, ανήσυχος, γεμάτος λαχτάρα. Ο κόσμος παραμένει σιωπηλός, αδιάφορος, αφόρητος. Αλλά υπάρχει και η ζωή που υπερισχύει, ξανά και ξανά, με κάθε τρόπο.Το Invisible, με επτά χορευτές από διαφορετικές ηλικίες, διερωτάται τί συμβαίνει όταν οι άνθρωποι χάσουν τα σημεία αναφοράς τους. Είναι μια παράσταση για την κάθαρση, την ελπίδα, την παρηγοριά. Για το πώς ακροβατούμε πάνω σ’ ένα τεντωμένο σχοινί, ανάμεσα στα πάντα και στο τίποτα. Για το πώς σφυρίζουμε στο σκοτάδι.