Ενα από τα τεράστια φορτηγά, τα eurotrailers, που έχουν μήκος περίπου 14 μέτρα, έφτασε πριν από λίγες ώρες στην Αθήνα. Ξεκίνησε μαζί με άλλα εννέα κοντέινερ από τη Βιέννη πριν από μερικές ημέρες κουβαλώντας τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα props (μικρά σκηνικά αντικείμενα) από την Κρατική Οπερα της Βιέννης απευθείας στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Η ράμπα φορτοεκφόρτωσης είναι γεμάτη εργάτες που πηγαινοέρχονται και ήδη ο χώρος έχει καλυφθεί από ογκώδη ξύλινα κουτιά, τα οποία με πολλή τάξη φέρουν καλογραμμένες ετικέτες για το περιεχόμενό τους. Μόνο τα μικρά σκηνικά αντικείμενα γεμίζουν πέντε πολύ μεγάλα κιβώτια. Ολο το σκηνικό έρχεται τεμαχισμένο και υπάρχουν κατασκευαστικά σχέδια, που καθοδηγούν τη συναρμολόγησή του. Το στήσιμο θα πάρει περίπου πέντε ημέρες, γιατί έχει ύψος σχεδόν 12 μέτρα και πλάτος μεγαλύτερο από 16 μέτρα, συνεπώς θα καλύψει από άκρη σε άκρη τη σκηνή της αίθουσας «Σταύρος Νιάρχος» της ΕΛΣ. Περπατάμε στα παρασκήνια, ανάμεσα στα αποσυναρμολογημένα κομμάτια του σκηνικού, που θυμίζουν τα μέρη ενός θεόρατου τρισδιάστατου παζλ, το οποίο περιμένει να σχηματιστεί. Η «Υπνοβάτις», μία από τις δημοφιλέστερες όπερες του Μπελίνι –μεταπολεμικά ήρθε και πάλι στο προσκήνιο χάρη σε μια μυθική παραγωγή του Λουκίνο Βισκόντι με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Κάλλας στη Σκάλα του Μιλάνο (1955)– ανοίγει τη νέα σεζόν της Λυρικής Σκηνής. Η παράσταση, που κάνει πρεμιέρα στις 11 Οκτωβρίου, είναι μια παραγωγή υψηλής αισθητικής σε σκηνοθεσία του Μάρκο Αρτούρο Μαρέλι. Αποτελεί συμπαραγωγή της Κρατικής Οπερας της Βιέννης και της Βασιλικής Οπερας του Λονδίνου και έρχεται στην Αθήνα ύστερα από μια επιτυχημένη ευρωπαϊκή καριέρα σε Λονδίνο, Παρίσι και Βαρκελώνη.

Τα ογκώδη ξύλινα κουτιά φέρουν καλογραμμένες ετικέτες για το περιεχόμενό τους. Ολο το σκηνικό έρχεται τεμαχισμένο και υπάρχουν κατασκευαστικά σχέδια, που καθοδηγούν τη συναρμολόγησή του. Το στήσιμο θα πάρει περίπου 5 ημέρες. 

 

«Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στην Ελβετία, την πατρίδα μου, ψηλά στα βουνά», λέει ο σκηνοθέτης στο μικρό ηχητικό μήνυμα που έστειλε προς την ΕΛΣ, σχολιάζοντας τη δουλειά που θα παρουσιάσει εδώ. «Αγαπώ ιδιαίτερα τη μουσική του Μπελίνι. Αυτό που μου αρέσει πάνω απ’ όλα είναι οι εκτενείς, ατελείωτες μελωδικές φράσεις, αυτές οι θλιμμένες, μελαγχολικές μελωδίες που μοιάζει να μη θέλουν να τελειώσουν ποτέ, κι έχει κανείς την αίσθηση ότι σταματά ο χρόνος. Οταν άρχισα να δουλεύω πάνω στο έργο, σκεφτόμουν συχνά το “Μαγικό βουνό” του Τόμας Μαν, αυτό το σπουδαίο μυθιστόρημα. Κι εκεί περιγράφεται ένας κόσμος στον οποίο φαίνεται να μην υπάρχει χρόνος. Γι’ αυτό μετέθεσα την κάπως απλοϊκή υπόθεση της όπερας σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, θεωρώντας ότι ανταποκρίνεται περισσότερο στη μουσική του συνθέτη, με τις μαλακές του μελωδίες, στις οποίες συναντάται το όνειρο με την πραγματικότητα», σχολιάζει, και όλοι περιμένουμε να δούμε το αποτέλεσμα της δημιουργίας ενός σκηνοθέτη που έχει ειδικότητα την όπερα. Η «Υπνοβάτις», η Αμίνα της συγκεκριμένης όπερας, μοιάζει με τις τυπικές τραγικές ηρωίδες του ιταλικού μελοδράματος του 19ου αιώνα. Αν και διαφέρει λίγο από τις υπόλοιπες, μοιράζεται πολλά από τα χαρακτηριστικά τους: το πάθος και το ταμπεραμέντο τους, την επιθυμία για φυγή μέσα από τον έρωτα και το όνειρο. Οταν οι κοινωνικοί περιορισμοί τους εγκλωβίζονται σε αδιέξοδες συγκρούσεις, καταφεύγουν στην τρέλα για να σωθούν.

Το άσπιλο, συμβολικά κατάλευκο περιβάλλον των Αλπεων, όπως φαίνεται πίσω από τα τεράστια παράθυρα ενός σανατορίου θα γίνει ο τόπος όπου αυτό το δράμα θα κορυφωθεί. Μέσα από χορούς και γέλια φαινομενικά χαριτωμένων κοινωνικών συναναστροφών, με βραδινά ενδύματα, βελούδινα φορέματα και ακριβές γούνες που δεν καλύπτουν τις προδοσίες, «η ουράνια μουσική του Μπελίνι», όπως λέει ο σκηνοθέτης, θα μας οδηγήσει στην τελευταία σκηνή της πρωταγωνίστριας, που συγκαταλέγεται στις πιο τρυφερές και ευαίσθητες του οπερατικού ρεπερτορίου.

Κύκλος Ιταλική Οπερα, «Η υπνοβάτις». Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Ογκέν. Αμίνα: Χριστίνα Πουλίτση – Βασιλική Καραγιάννη.

Πηγή: kathimerini.gr