Συνέντευξη στην Καίτη Χόρτη

Είναι όμορφη, χειμαρρώδης, πολυεπίπεδη… Πατάει γερά στο μουσικό σανίδι και όπως θα καταλάβετε διαβάζοντας τη συνέντευξή της (την ήθελε ως κείμενο όχι ερωταπάντηση) δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την Άρτεμη Ματαφιά!

– Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Έχω ζήσει πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασα πολιτικός μηχανικός. Εκεί ήρθα ουσιαστικά για πρώτη φορά σε επαφή με τον μαγικό κόσμο της μουσικής, του τραγουδιού, του χορού και του θεάτρου, κόσμο στον οποίο ζώ τα τελευταία πολλά χρόνια. Αυτός ο κόσμος μου έχει επιβεβαιώσει πως, χαρούμενος είναι αυτός που, με γνώμονα την αξιοπρέπεια και την προσωπική του καλλιέργεια, κάνει αυτό που πραγματικά αγαπά στη ζωή του. Επέλεξα να ζήσω τελικά σε αυτόν τον όμορφο και τόσο διαυγή για μένα μουσικό κόσμο γιατί με έβαλε στην κοινωνία των ενηλίκων κρατώντας με για πάντα μέσα μου παιδί. Είμαι ένας χαρούμενος κι αισιόδοξος άνθρωπος με μια αδιόρατη μελαγχολία.

–  Δεν ξεκίνησα να τραγουδώ με κάποιον σκοπό. Δεν είχα ποτέ κάποιο συγκεκριμένο πλάνο στη ζωή μου, ως εκ τούτου δεν ένιωσα ποτέ πως ο χρόνος που περνά λειτουργεί υπέρ ή κατά εμού. Ακολούθησα κι ακολουθώ το ένστικτό μου. Είναι αλήθεια ότι έχω δουλέψει πολύ κι επί πολλά χρόνια πάνω στο τραγούδι, κι εξακολουθώ, πια και μέσα από θεατρικές παραστάσεις, αλλά ο στόχος ήταν πάντα να μπορώ να ζω μέσα από αυτή τη δουλειά αφενός, αφετέρου να περνάω καλά και να μπορώ να κερδίζω την εκτίμηση και το σεβασμό των συναδέλφων και του κοινού, παρουσιάζοντάς τους κάτι αληθινό και πολύ καλά δουλεμένο.  Νομίζω πως αυτό έχει λειτουργήσει σε μεγάλο βαθμό (πλην κάποιων λίγων εξαιρέσεων διότι στον καλλιτεχνικό χώρο υπάρχουν και δουλεύουν και κάποιοι άνθρωποι με πολλές ανασφάλειες και μικρότητες, στοιχεία τα οποία είναι ικανά να σε βλάψουν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό δυστυχώς…).

–  Η ανάδειξη ενός καλλιτέχνη στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολη. Όσοι προσπαθούν να αναδειχτούν με μοναδικό στόχο την καταξίωση και δεν δουλεύουν σκληρά, αποτυγχάνουν. Όσοι κρατάνε χαμηλούς τόνους, δουλεύοντας σκληρά, αποτυγχάνουν επίσης αλλά κερδίζουν το βραβείο της χρυσής μούντζας ότι ήταν σεμνοί, ταπεινοί αλλά πολύ εργατικοί και ταλαντούχοι! (Αστειεύομαι…!). Θέλει μεγάλο κόπο να συγκεντρώνεσαι και να μένεις ανεπηρέαστος στα κακώς κείμενα ως καλλιτέχνης στη χώρα μας, θέλει σκληρή δουλειά, μελέτη, θέλει θράσος πολλές φορές και σίγουρα μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνατότητές σου και στην αξία σου. Και θέλει και υπομονή. Και τύχη. Και ανθρώπους σε καίριες θέσεις να σε εμπιστευτούν και να σου δώσουν ευκαιρίες. Τίποτα δεν είναι δεδομένο για κανέναν.

–   Πρόσφατα είχα μια όμορφη συνεργασία, ο κ. Δήμος Αβδελιώδης με επέλεξε για την παράσταση «Ικέτιδες» του Ευριπίδη, η οποία ολοκλήρωσε έναν κύκλο παραστάσεων στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Έχω ξαναδουλέψει μαζί του πριν χρόνια στους «Ιχνευτές» του Σοφοκλή, μια παράσταση που είχε σημειώσει (όπως κι η τωρινή…) μεγάλη επιτυχία και έτυχε και μιας απίθανης περιοδείας. Μεταξύ άλλων, νομίζω πως το παρουσιαστικό μου βοηθά το σκηνοθέτη σε τέτοιες παραστάσεις. Επίσης η σωστή άρθρωση, η μουσικότητα του λόγου είναι στοιχεία σημαντικά. Πολλές φορές με επιλέγουν να κάνω κάτι χωρίς να μου εκμυστηρεύονται το γιατί… Ο κάθε δημιουργός βλέπει πάνω στον μελλοντικό ερμηνευτή του πράγματα που εξυπηρετούν το όραμά του. Αν αυτό συμβαίνει στη περίπτωσή μου, τότε είμαι διπλά χαρούμενη.

– Το ότι έπαιξα στις «Ικέτιδες» στον παρόντα χρόνο δεν έχει δημιουργήσει κάποια ικανή συνθήκη ότι θα μπορούσα να το ξανακάνω. Μακάρι. Μακάρι να με εμπιστευτούν κι άλλοι δημιουργοί και σκηνοθέτες πάνω στο αρχαίο δράμα. Όμως ξέρετε, εγώ είμαι τραγουδίστρια. Έχω πολλά ένσημα ως ηθοποιός, μολαταύτα έχω περάσει, μέχρι τώρα, πάνω από τη μισή μου ζωή τραγουδώντας. Υπηρετώ την τέχνη αυτή που με έχει σώσει από πολλές καταστροφές (ανεξάρτητα από το πόσες μου έχει δημιουργήσει…!). Παρ’ όλ’ αυτά είναι τόσο τιμητικό να μου εμπιστεύονται ρόλους, μακάρι να τύχω κι άλλων τέτοιων ευκαιριών στο μέλλον, γιατί όχι ως κορυφαία χορού ή ως αγγελιοφόρος!

–  Στις 26 Νοέμβρη καθώς και για τρεις Τρίτες του Δεκέμβρη (3, 10 και 17) θα βρίσκομαι στο καφε-θέατρο «Σφίγγα», στην Αθήνα, με έναν μονόλογο του Ζαν Κοκτώ («Ο Ωραίος Αδιάφορος»), γραμμένο για την Εντίθ Πιάφ το 1940, συνοδεία 15 περίπου τραγουδιών στο β΄ μέρος. Την παράσταση σκηνοθετεί κι επιμελείται μουσικά ο σπουδαίος σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης, έχοντας δώσει σε αυτή τον τίτλο «Δύσκολοι Έρωτες»  (από το ομώνυμο βιβλίο του Ιταλού συγγραφέα  Ίταλο Καλβίνο). Στο πιάνο και στο ρόλο του «Ωραίου Αδιάφορου» θα είναι ο πιανίστας Σπύρος Μοσχόπουλος.

–   Στο ενδιάμεσο όλο και κάπου αλλού θα με βρίσκετε να τραγουδώ τραγούδια από όλο τον κόσμο… Συνήθως ανακοινώνω όλες τις εμφανίσεις μου  στο facebook: Artemis Matafia, καθώς και στο Instagram: artemismatafia.

Σας ευχαριστώ πολύ!

  • Η Άρτεμη Ματαφιά έχει βραβευτεί με το βραβείο «Μάγια Μελάγια» (Καλύτερης ερμηνείας θεατρικού τραγουδιού για την παράσταση «Γοργόνες και Μάγκες») από την Ελληνική Ακαδημία Βραβείων Τέχνης.