Τα έπιπλα που έχει σχεδιάσει ο Σάββας Λαζαρίδης μοιάζουν με μεγάλα παιδικά παιχνίδια. Για τη γενιά που μεγάλωσε με Lego τα παιχνίδια διαμορφωμένα σε έπιπλα παιγνιώδη και χρηστικά, πολύχρωμα, λίγο παράξενα, διαμορφώνουν τον δικό τους κόσμο μέσα στο αστικό διαμέρισμα της οδού Μαυρομματαίων 43, τον χώρο της Σύλβιας Κούβαλη που μέσα από το ampersand -το νέο εγχείρημά της-, θέλει να συστήσει στο κοινό της Αθήνας αντικείμενα τέχνης και λειτουργικά αντικείμενα, κατασκευασμένα από Έλληνες, αλλά και ξένους, τεχνίτες και καλλιτέχνες.

Ο Σάββας Λαζαρίδης που ζει και εργάζεται στην Αθήνα αποφοίτησε από τη Σχολή Τέχνης και Σχεδίου της Λοζάνης και έκτοτε κατασκευάζει αντικείμενα και έπιπλα από διαφορετικές ύλες, πειραματιζόμενος συνεχώς πάνω στο σχήμα και το χρώμα. Η σειρά που παρουσιάζει ονομάζεται Trashformers και η πρώτη ύλη όσο και η έμπνευσή της εδράζει στα σκουπίδια, στα υλικά συσκευασίας κυρίως ηλεκτρικών συσκευών που βρίσκονται άφθονα σε μια πόλη που «ανακαινίζει» διαρκώς το πρόσωπό της. Ο Λαζαρίδης στους περιπάτους του που εξελίχθηκαν σε εξερευνήσεις άρχισε να ανακυκλώνει υλικά μαζικής παραγωγής για να τα μεταμορφώσει και να τους δώσει μια νέα ζωή. Τα βιώσιμα αντικείμενα, στα οποία μεταμορφώνει τα «σκουπίδια του» είναι μοναδικά, έργα τέχνης, στα οποία με δεξιοτεχνία το έντονο χρώμα υφίσταται ως σημείο αναφοράς του παιδικού σύμπαντος. Μετά από μια πολύπλοκη και κοπιώδη επεξεργασία, τραπέζια, καρέκλες, καθρέφτες και διακοσμητικά είδη οικιακής χρήσης συνδυάζουν τη φαντασία και τη λειτουργικότητα, την κάνουν μια δήλωση αποκήρυξης της σοβαροφάνειας, ενώ η χρήση τους στο χώρο της έκθεσης αποδεικνύει ότι ένα μεγάλο και πρακτικό παιχνίδι έργο τέχνης χωρά παντού.

Τον συναντήσαμε και έλυσε όλες τις απορίες μας για την ιδέα του και τον τρόπο που βλέπει το design:

Από πότε άρχισες να ενδιαφέρεσαι για το design και τι είναι αυτό που σε γοητεύει περισσότερο όταν δουλεύεις μια ιδέα;

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών της Ξάνθης άρχισα να κάνω στροφή προς το design. Θεωρώ πως ήταν μια ανάγκη να εκφράσω τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, στις οποίες θα μπορούσα να ενσωματώσω τις γνώσεις του μηχανικού μέσα από τη λειτουργικότητα των αντικειμένων που δημιουργώ.

Η ιδέα της μεταμόρφωσης των υλικών πώς ξεκίνησε και πώς διαμορφώθηκε αλλά και πού θέλεις να φτάσει;

Το βρήκα αρκετά παιχνιδιάρικο αλλά και κάπως προκλητικό να χρησιμοποιήσω κομμάτια άχρηστα και να τους δώσω μια άλλη μορφή και χρήση. Από εκεί που απορρίφθηκαν και θεωρήθηκαν σκουπίδια, να τα κάνω πρωταγωνιστές σε ένα πρότζεκτ. Αυτό πιστεύω δημιουργεί μια έκπληξη στον χρήστη/ θεατή όταν αντιλαμβάνεται από πού προέρχονται τα διαφορά μέρη των αντικειμένων. Όταν ξεκίνησε το πρότζεκτ πήρα την απόφαση να χρησιμοποιήσω τα κομμάτια αυτούσια ως έχουν και αντί να τα προσαρμόζω στο σχέδιο μου, να προσαρμόζομαι εγώ σε αυτά. Έτσι βγήκε και ένα ενδιαφέρον στοιχείο υπερβολής, το οποίο έγινε μέρος της δυναμικής τους και της μορφολογία τους. Το ενδιαφέρον, -από δημιουργικής πλευράς-, αυτού του πρότζεκτ είναι ότι σου δίνονται απίστευτες δυνατότητες σε σχέση με το τι μπορείς να κάνεις και πιο σημαντικό ότι το κάθε αντικείμενο είναι αδύνατον να επαναληφθεί. Μιλάμε λοιπόν για μοναδικά αντικείμενα. Είμαι και εγώ περίεργος να δω πού θα φτάσει και πώς θα εξελιχθεί. Θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα χώρο (concept store, μαγαζί κλπ) με αυτό το πρότζεκτ. Πιστεύω θα είχε αρκετό ενδιαφέρον.

Μπορούμε να έχουμε χρηστικά και design αντικείμενα σε κάθε σπίτι ή υπάρχει μια προκατάληψη γύρω από αυτά, ότι δε μας ταιριάζουν ή είναι κάπως υπερβολικά;

Σαφώς και μπορούμε και δεν πρέπει να το φοβόμαστε. Πέρα από τα δικά μου αντικείμενα μου αρέσει να συλλέγω. Τα κομμάτια που επιλέγω συνήθως δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Μου προσφέρουν ωστόσο μια χαρά και ανανεώνουν το χώρο και την καθημερινότητα μου με την ενέργεια και τη χαρά που μου προσφέρουν. Το design έχει αυτή τη δυναμική. Ξεπερνά το «στιλ» και το «λες να ταιριάζει;» όταν πρόκειται για αντικείμενα καλοδουλεμένα, καλοφτιαγμένα και με ιδιαίτερη φαντασία.

  

Εξήγησέ μας τη διαδικασία της δημιουργίας τους. Πώς σε ενέπνευσαν τα σκουπίδια της πόλης, πώς προέκυψε ο τίτλος και τι σχέση έχει με τα τρανσφόρμερς της παιδικής ηλικίας κι αν δανείζεσαι κάτι από αυτά.

Η ιδέα υπήρχε στο μυαλό μου από την Écal όπου έκανα μεταπτυχιακές σπουδές (Master of advances studies in design for luxury and craftsmanship). Έβλεπα τα κομμάτια φελιζόλ από διάφορες συσκευασίες, αλλά ήταν πάντα τακτοποιημένα σε μια γωνία έτοιμα προς ανακύκλωση. Όταν ήρθα στην Αθήνα το πρόβλημα με τα σκουπίδια ήταν αρκετά έντονο. Άρχισα λοιπόν να διακρίνω ολοένα και περισσότερο τα κομμάτια από φελιζόλ που μπορεί κανείς να βρει όταν ξεπακετάρει μια ηλεκτρική συσκευή, αφημένα σε μπλε κάδους ανακύκλωσης ή κάδους απορριμμάτων (που στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν υπάρχει κάποια διαφορά). Είναι κομμάτια, που αν και διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν κοινά γνωρίσματα (κοψίματα, γωνιές, αυστηρές γεωμετρίες). Θεώρησα λοιπόν πως είχα ήδη έτοιμο στα χέρια μου ένα πολύ συγκεκριμένο λεξιλόγιο με το οποίο θα μπορούσα να παίξω.

«Το στοίχημα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν πώς θα μπορούσα να «μεταμορφώσω» αυτά τα σκουπίδια σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης»

Το στοίχημα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν πώς θα μπορούσα να «μεταμορφώσω» αυτά τα σκουπίδια σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Και έτσι γεννήθηκε το πρότζεκτ “Trashformers”. Η παραπομπή στα παιδικά παιχνίδια transformers είναι ολοφάνερη, μόνο που στη δική μου περίπτωση αντί για τα αμαξάκια που μεταμορφώνονται σε ρομπότ έχω τα κομμάτια φελιζόλ από τους κάδους που τα μετατρέπω σε έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα. Εφόσον λοιπόν συλλέξω τα κομμάτια δημιουργώ την εκάστοτε σύνθεση (καρέκλα, τραπέζι κλπ.) και έπειτα επικαλύπτω την όλη δομή με στρώματα fiberglass, ρητίνης με βάση το νερό και το χρώμα. Αυτή η διαδικασία δίνει στο αντικείμενο μεγάλη σταθερότητα ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα, αν και όλοι στην αρχή διστάζουν να δοκιμάσουν να καθίσουν, γεγονός που δημιουργεί τελικά, πάντα μια έκπληξη στον χρήστη.

Πολλοί πιστεύουν ότι αρκετά ντιζάιν έργα δεν είναι εργονομικά ή άνετα ή χρηστικά. Εσύ ιδανικά θα ήθελες να υπάρχουν σε χρήση μέσα στα σπίτια και όχι σαν «εκθέματα»;

Έχω χρησιμοποιήσει αρκετές φορές αντικείμενα design τα οποία χάνουν λίγο από την εργονομία του προς όφελος της φαντασίας και της μοναδικότητας τους. Χωρίς να ισχύει πάντα ωστόσο. Προσωπικά δίνω μεγάλη έμφαση ώστε τα έργα που δημιουργώ να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανά πάσα ώρα και στιγμή με άνεση και ευκολία. Και αυτός είναι και ο σκοπός τους. Ωστόσο, το design για μένα είναι και μια μορφή τέχνης ιδίως όταν πρόκειται για αντικείμενα χειροποίητα. Αυτό που έχω επιλέξει να κάνω δεν είναι τίποτε άλλο από μια μετεξέλιξη της λεγόμενης λαϊκής τέχνης, μόνο που στην περίπτωση μου γίνεται με σύγχρονα μέσα, ιδέες και επιρροές του τώρα, εξ’ ού και ο όρος contemporary design. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν ενδεχομένως να κεντρίσει το ενδιαφέρον κάποιου ανθρώπου η τεχνική, η ευρεσιτεχνία, η μαεστρία ενός τεχνίτη, μια μοναδική υφή, ένα φανταχτερό χρώμα και το αντικείμενο να επιλεγεί γι’ αυτούς τους λόγους και όχι για τη χρηστικότητα αυτή καθαυτή. Όπως και να έχει εμένα με γοητεύει όταν κάποιος άνθρωπος επιλέγει τη δουλειά μου για οποιονδήποτε από τους παραπάνω λόγους.

Τι γνώμη έχεις για τη σχέση μας με το design;

Στη χώρα κατά πλειοψηφία ότι έχει να κάνει με το design, φιλτράρεται δυστυχώς μέσω της αρχαίας Ελλάδας. Λείπει η καινούργια ιδέα, η νέα φόρμα, το διαφορετικό.  Πιστεύω ότι υπάρχει ένα μεγάλο κενό και αυτό πρέπει να συμπληρωθεί με νέες δράσεις, άτομα και ιδέες. Σέβομαι και αναγνωρίζω την αξία όσον προηγήθηκαν, από την άλλη δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε αν προτείνουμε φρέσκες ιδέες. Νομίζω με αυτό το πρότζεκτ κάνουμε μια νέα αρχή για να επανασυστηθούμε ως δημιουργοί και να συστήσουμε ξανά ένα νέο ντιζάιν στην Αθήνα.

Πηγή: elculture.gr