Γράφει στίχους, ποιήματα, παραμύθια και πεζά. Διηγήματά της περιλαμβάνονται σε συλλογικά έργα, και έχει τη στόφα του συγγραφέα… Η Βίκη Κοσμοπούλου «αυτοαναλύεται» και μας βάζει στο μαγικό της κόσμο σπάζοντας «Το τσόφλι»!

  • Βίκη, δώσε μας ένα «περίγραμμα» του εαυτού σου, ώστε να μπούμε για λίγο στον κόσμο σου…

Μου αρέσουν τα βιβλία, να τα διαβάζω και να προσπαθώ να τα γράφω. Γράφω κυρίως το βράδυ όταν όλα ησυχάζουν, όταν γυρίζω από τη δουλειά. Μου αρέσει ο κινηματογράφος και το θέατρο, οι βόλτες στη φύση και στο κέντρο της Αθήνας. Μου αρέσουν οι αληθινοί άνθρωποι που ζουν δυνατά και παραδέχονται τα λάθη τους. Είμαι ανεκτική και αυθόρμητη. Το πρώτο προϋπόθεση για τη δουλειά μου – εργάζομαι ως ψυχολόγος και ειδική παιδαγωγός. Το δεύτερο όρος δικός μου για τη ζωή εκτός δουλειάς.

  • «Το τσόφλι» είναι το πρώτο σου συγγραφικό πόνημα;

Ναι, «Tο τσόφλι» είναι το πρώτο προσωπικό ολοκληρωμένο πόνημα. Έχω συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις, είτε μέσω λογοτεχνικών διαγωνισμών είτε μέσω δράσεων λογοτεχνικών ιστοσελίδων (τοβιβλίο.net). Αναμένουμε σε λίγο καιρό τη συλλογική έκδοση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου που προέκυψε από λογοτεχνικό διαγωνισμό στα πλαίσια των εορτασμών για την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση.

  • Η μορφή του σε 12 ιστορίες που αλληλοσυμπληρώνονται πώς σου ήρθε στο μυαλό για να δουλέψεις επάνω σε αυτό τον τρόπο συγγραφής;

Τα μεγάλα πεζά εξαρχής δεν γράφτηκαν για να αποτελέσουν συλλογή. Γράφονταν ανεξάρτητα και με διάφορες αφορμές. Ένας εκδοτικός οίκος μου ζήτησε δείγμα δουλειάς. Θέλοντας να εντάξω τα διηγήματα σε μια θεματική κατάλαβα ότι όλα είχαν κοινή συνισταμένη το χρόνο και την επιθυμία μας να επιστρέφουμε σε αυτόν για να διορθώσουμε λάθη. Έτσι άρχισαν να γράφονται πιο στοχευμένα τα υπόλοιπα μεγάλα πεζά.  Στη συνέχεια ήρθαν πιο συνειδητοποιημένα τα μικρά μικρά πεζά για να τα συμπληρώσουν. Τα συμπληρώνουν και δείχνουν μια άλλη διάσταση της ίδιας πραγματικότητας ή μία παράλληλη ιστορία. Δεν έχω συναντήσει σε άλλα έργα διηγήματα ανά ζεύγη.

  • Θεωρείς πως οι σπουδές σου που αφορούν την ψυχολογία σε βοήθησαν στη συγγραφή;

Στο επίπεδο της σκιαγράφησης των χαρακτήρων με βοήθησαν. Αλλά αυτό που μου κινητοποίησαν περισσότερο ήταν η παρατήρηση των ανθρώπων στο δρόμο, στον ηλεκτρικό, σε όλα τα πλαίσια. Έτσι με βοήθησαν πολύ στην προσυγγραφική διαδικασία. Στο μεγάλο διήγημα “Τιμής ένεκεν”, για παράδειγμα, ήρωες είναι επιβάτες του ηλεκτρικού, όλοι συνεπιβάτες μου στις διαδρομές που κάνω. Πρόσωπα, κινήσεις, ματιές και κουβέντες μού εξιτάρουν τη φαντασία.

  • Ένας συγγραφέας καλείται να διαρρήξει τον εξωτερικό «φλοιό» της σκέψης και των συναισθημάτων;

Καλείται να διαρρήξει καταρχήν το δικό του “τσόφλι” για να μπορέσει να τα εκφράσει και να επικοινωνήσει με το αναγνωστικό κοινό. Είναι στην πραγματικότητα μια πρόσκληση συνειδητότητας. Ύστερα, επειδή το βιβλίο έχει εξ ορισμού μια δυαδική φύση, συγγραφέας/αναγνώστης, μένει στον τελευταίο να κρίνει το κατά πόσο το ανάγνωσμα ακουμπάει το δικό του “τσόφλι” ή πόσο έτοιμος είναι να το διαρρήξει. Είμαστε εύθραυστοι οι άνθρωποι, θωρακισμένοι κάτω από φλοιούς μπετόν αρμέ.

  • Θεωρείς πως ένα συγγραφικό έργο αποτυπώνει μέρος του εαυτού του συγγραφέα;

Αναπόφευκτα ένα συγγραφικό έργο που καταπιάνεται με θέματα που απασχολούν τον ίδιο το συγγραφέα είναι και αποτύπωμά του. Ακόμη και όταν εισέρχεται το φαντασιακό στο κείμενο δεν παύει να εξωτερικεύονται ασυνείδητες επιθυμίες και φαντασιώσεις.

  • Ποιοι συγγραφείς αποτελούν για σένα πηγή έμπνευσης;

Πολλοί είναι οι συγγραφείς που μου αρέσουν. Βασικά μου αρέσουν τα έργα τους, γι’ αυτό και δεν μπορώ να μιλήσω για πρόσωπα. Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου, για παράδειγμα, ήταν για μένα πραγματική πηγή έμπνευσης καθώς από μια περιγραφή του εμπνεύστηκα το ομότιτλο πεζό του βιβλίου. Και για το “Ιnsight” συνηγόρησε ο «Ξένος» του Καμί, η «Σκακιστική νουβέλα» του Τσβάιχ και «Ο αιώνιος σύζυγος» του Ντοστογιέφσκι.

  • Έχεις πάρει κάποιες διακρίσεις για το έργο σου;

Για «Το τσόφλι» δεν έχω πάρει κάποια διάκριση από επίσημη επιτροπή. Η καλύτερη ανεπίσημη διάκριση ήταν όταν μία φίλη μου χρησιμοποίησε φράση του βιβλίου χωρίς να θυμάται την πηγή της.

  • Είναι στα σχέδια σου ένα καινούριο βιβλίο;

Ναι, γράφεται τώρα. Ελπίζω να καταφέρω να ανταποκριθώ στην ιδέα μου.

 

H Βίκη Κοσμοπούλου γεννήθηκε το 1981 στο Μόντρεαλ. Η οικογένειά της επαναπατρίστηκε το 1987, οπότε και ξεκίνησε τη σχολική της εκπαίδευση στην Καλαμάτα. Φοίτησε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου «Ψυχολογία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας». Εργάζεται στον δημόσιο τομέα και σε ψυχοπαιδαγωγικό κέντρο.

Γράφει στίχους, ποιήματα, παραμύθια και πεζά. Διηγήματά της περιλαμβάνονται στα συλλογικά έργα Απίθανες ιστορίες της πόλης μας (εκδ. iwrite) και Μια εικόνα, χίλιες λέξεις (τόμος α΄ και β΄, εκδ. τοβιβλίο). Διηγήματα, ποιήματα και βιβλιοπαρουσιάσεις της δημοσιεύονται στη λογοτεχνική ιστοσελίδα τοβιβλίο.net. Συνεργάζεται με το περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ.

Το τσόφλι είναι το πρώτο της βιβλίο.