Το να ζωγραφίζεις, το να γράφεις είναι μια ανάσα. Μια ανάσα που μπορεί να γίνει επιτακτική ανάγκη ζωής, σαν τη λειτουργία της αναπνοής για τους ζωντανούς οργανισμούς. Στο στάδιο της δημιουργίας, ο δημιουργός ζει μόνο με το ρυθμό αυτής της ανάσας, ζει μόνο και μόνο για το έργο του και αναπνέει μαζί του. Δε γνωρίζω τις συνθήκες συγγραφής του δεύτερου βιβλίου της συγγραφέας, η συνοχή του όμως μου δίνει την εντύπωση πως γράφτηκε μεμιάς, καθώς διαβάζεται απνευστί.

Η αβίαστη συγγραφή θυμίζει τη φωνή λαϊκού αφηγητή, με όλα τα καλά υλικά του συγκεκριμένου είδους δημιουργίας. Στο βιβλίο της διακρίνω αμεσότητα, φυσικότητα, απλότητα, ευρηματικότητα στοιχείων που προωθούν την πλοκή και την ιστορία. Πάνω απ’ όλα ωστόσο κι αυτό προσδίδει ιδιαιτερότητα στη συγγραφή της είναι η ειλικρινής κατάθεση των απόψεών της και των φιλοσοφικών της προβληματισμών που γράφονται χωρίς διδακτισμό και διάθεση νουθεσίας, αλλά με τόνο εξομολογητικό, σε μια εκ βαθέων διαπραγμάτευση, σα να κουβεντιάζεις με τον αναγνώστη μέσω της κεντρικής ηρωίδας σου, της Άννας…

Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί ευχάριστα από διαφορετικής ηλικίας και ιδιοσυγκρασίας αναγνώστες και διαβάζοντάς το κανείς επιστρέφει στο τέλος από ένα ταξίδι στα βάθη του εαυτού του γεμάτος αισιοδοξία και κατάφαση για τη ζωή. Το βιβλίο είναι γεμάτο αγάπη, φως κι αλήθεια…

Η μεγάλη αλήθεια της αγάπης με τις πολλαπλές εκφάνσεις και μορφές της είναι σε τούτο το βιβλίο η έννοια που πραγματεύεται…ωστόσο όπως λέει κι ο Λουί Αραγκόν …δεν υπάρχει αγάπη που πόνος δεν είναι…

[Προσωπική άποψη της Μαίρης Τσουλάκου]