Η Aroundhati Roy, βραβευμένη με Booker για το «Ο θεός των μικρών πραγμάτων», μετά από 20 χρόνια λογοτεχνικής απουσίας, επιστρέφει με ένα σκληρό και καταγγελτικό, κοινωνικοπολιτικό, αφηγηματικό μυθιστόρημα.

Η πολύχρονη ενασχόλησή της με πολιτικά και κοινωνικά θέματα και η αφοσίωσή της στη συγγραφή δικιμίων, καθώς και η ακτιβιστική της δράση, πλούτισαν με εμπειρίες, βιώματα και γνώση τη γραφή της. Η πολύπλοκη πραγματικότητα συνέβαλε τα μέγιστα στην άντληση του θεματικού υλικού αυτού του νέου βιβλίου με τίτλο «Το υπουργείο της υπέρτατης ευτυχίας». Ένα γοητευτικό βιβλίο που σε γεμίζει νοσταλγία και τρυφερότητα από τις πρώτες σελίδες του και πληρότητα στο τέλος, μέσα από τις ρεαλιστικές άγνωστες και παράξενες πληροφορίες, που για την Ινδία είναι μια καθημερινότητα. Η Ινδία, μια όμορφη χώρα με πολλές αντιθέσεις – κοινωνικές τάξεις, κάστες, θρησκείες, φυλές, γλώσσες – είναι μια κατακερματισμένη χώρα, αναφέρει η συγγραφέας για την πατρίδα της, όπως και το μυθιστόρημά της. Η αιχμηρή της πένα αφηγείται απλά, ειλικρινά, ωμά την αλήθεια μαζί με  την μισάνθρωπη πολιτική κατάσταση της πατρίδας της και κάνει τη γραφή της δυνατή, ρεαλιστική, καθαρή. Η συναρπαστική περίτεχνη αφήγησή της αγκαλιάζει τρυφερά τους ήρωές της και εναλλάσσει αντιθέσεις, όπως αγάπη και μίσος, ευαισθησία και σκληρότητα, ελπίδα και απελπισία, φως και σκοτάδι, ζωή και θάνατο.

Όλα ξεκινούν από το Παλιό Δελχί με τις πολυπληθείς αγορές, τα παζάρια των φτωχών, τις παράγκες που συνυπάρχουν με τα πολυκαταστήματα και τις πολυτελείς μονοκατοικίες. Ένα πέρασμα από τη μητέρα Ινδία,  που μέχρι το 1947 ήταν βρετανική αποικία, και μετέπειτα χωρίστηκε σε Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές. Ένα πέρασμα από τις επαρχίες της, που αιματοβάφονται  στον βωμό των  παιχνιδιών εξουσίας, έως τα χιονισμένα βουνά και τις πανέμορφες κοιλάδες του Κασμίρ, όπου ο πόλεμος και η ειρήνη συνυπάρχουν. Πλούσιες εικόνες σε μηνύματα, συμβολισμούς και στιγμιότυπα μιας ζωής που μοιάζει οικεία. Ένα μωσαϊκό ετερόκλητων ανθρώπων, συναντιούνται, χωρίζουν, ανταμώνουν ξανά, διαβαίνουν τις σελίδες του βιβλίου και τα πολιτικά παιχνίδια κινούν τα νήματα της ζωής τους. Άνθρωποι που δικιμάζονται από τη μοίρα, λυγίζουν από το βάρος της ύπαρξης τους, συντρίβονται από τα τρομακτικά γεγονότα, αλλά ακόμα και με σπασμένα τα φτερά τους στέκονται όρθιοι, μια και η αγάπη, η ελπίδα και η τρυφερότητα τους τροφοδοτεί.

Το βιβλίο αρχίζει και τελειώνει με την Αντζούμ, την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος, τον πρώην Αφτάμπ. Ένα ερμαρφρόδιτο  άτομο, που στα δεκαπέντε του αποφασίζει να διαλέξει τη θηλυκή του ταυτότητα, κατόπιν χειρουργικής επέμβασης και διαβαίνει την πόρτα της «Κβάμπγκα». Στα σαράντα έξι της φεύγει απο εκεί, αφού έχει γίνει η πιο φημισμένη «χιτζρα» του Δελχί, «κουρνάζει» σe ένα παλιό νεκροταφείο όπου φτιάχνει τον Ξενώνα Τζανάτ, μια γειτονιά φίλων που ψάχνουν να βρουν την ευτυχία. Η Ζαϊνάμπ, η κόρη που πάντα ήθελε, ο αυτοονομαζόμενος Σαντάμ Χουσεΐν που θέλει να τιμωρήσει τους δολοφόνους του πατέρα του, η Τίλο απόφοιτος Αρχιτεκτονικής, ο Μούζα από τα Κασμίρ, η Μις Ουντάγια Τζεμίν, το μελανό μωρό που βρέθηκε στο δρόμο ανάμεσα στο πλήθος που ζητωκραύγαζε Ινδία! Ινδία! Ινδία!, από τα βασικά πρόσωπα που περνοδιαβαίνουν τις σελίδες αυτής της καταγγελίας της συγγραφέως, που αγωνίζεται υπέρ των  ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντιτίθεται κατά του εθνικισμού της παγκοσμιοποίησης και των πυρηνικών όπλων.

«Η μεγάλη γκρανκάσα κρατούσε τον ρυθμό… Ινδία! Ινδία! Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος ζητωκραυγάζοντας την εκτίμηση, την έγκριση του. Ουρανοξύστες κι εργοστάσια ξεφύτρωνα εκεί όπου υπήρχαν δάση, ποτάμια εμφιαλώθηκαν και πουλήθηκαν στα σούπερ μάρκετ, ψάρια κονσερβοποιήθηκαν, βουνά σκάφτηκαν και μετατράπηκανσε αστραφτερά βλήματα, Πελώρια φράγματα φωταγώγησαντις πόλεις σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι.

Μακριά από τα φώτα και τις διαφημίσεις χωριά ερήμωσαν. Και οι πόλεις. Εκατομμύρια άνθρωποι οδηγήθηκαν αλλού για εγκατάσταση, μα κανείς δεν ήξερε πού».

 [Προσωπική άποψη: Τέτα Καπουράνη]

 

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΑΡΟΥΝΤΑΤΙ ΡΟΪ

Πώς αφηγείσαι μια κατακερματισμένη ιστορία;

Με το να γίνεσαι σταδιακά ο καθένας.

Όχι.

Με το να γίνεσαι σταδιακά το καθετί.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ μάς οδηγεί σ’ ένα εσωτερικό ταξίδι που διαρκεί πολλά χρόνια – από τις πολυπληθείς γειτονιές του Παλαιού Δελχί και τα λαμπερά πολυκαταστήματα της εκκολαπτόμενης νέας μητρόπολης μέχρι τα χιονισμένα βουνά και τις κοιλάδες του Κασμίρ και πέρα, όπου ο πόλεμος είναι ειρήνη και η ειρήνη πόλεμος, και πότε πότε «κηρύσσεται κανονικότητα».

Η Αντζούμ, που ήταν Αφτάμπ, ξετυλίγει ένα ξεφτισμένο περσικό χαλί σε ένα νεκροταφείο που αποκαλεί σπίτι. Ένα μωρό εμφανίζεται ξαφνικά, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, σε έναν σωρό από σκουπίδια στο πεζοδρόμιο. Η αινιγματική Τίλο είναι τόσο παρούσα όσο και απούσα στη ζωή των τριών αντρών που την αγάπησαν.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ είναι μια οδυνηρή ιστορία αγάπης και ταυτόχρονα μια αποφασιστική διαμαρτυρία, που γράφεται με ψιθύρους και κραυγές, με δάκρυα και μερικές φορές με γέλια. Οι ήρωές της είναι άνθρωποι που έχουν συντριβεί από τον κόσμο όπου ζουν και στη συνέχεια σώθηκαν από αγάπη και από ελπίδα. Για τον λόγο αυτόν, όσο εύθραυστοι κι αν είναι, δεν παραδίδονται ποτέ. Αυτό το γοητευτικό, υπέροχο βιβλίο επινοεί εκ νέου τι μπορεί να κάνει και να είναι ένα μυθιστόρημα. Και σε κάθε σελίδα του αποδεικνύει το χάρισμα της αφήγησης που διαθέτει η Αρουντάτι Ρόι.

Κατηγορία : Λογοτεχνία

Θεματική κατηγορία : Κοινωνικό

Σειρά :  Ξένη Λογοτεχνία
Ημ. Έκδοσης : 22/03/2018
Σελίδες : 576
Ηλικία : 18+
ISBN:978-618-01-2376-0