Η σκάλα του Πουθενά

Κυριακή απόγευμα,
με λάθος άνθρωπο,
πήρα τους δρόμους.
Σε κάστρο βρέθηκα,
Μεσσαιωνικό.Πανέμορφο.
Είσοδο ψάχνω για να μπω.
Φθινόπωρο,υγρασία,
και η φύση ξένη,κρύα.
Σκέφτηκα λίγο..σε ποια χώρα είμαι;
Τί θέλω εδώ;
Εγώ καθάριους ουρανούς γνωρίζω…
Τί μπλέξιμο Θεέ μου…
Είσοδο ψάχνω…μα που…
Πριν λίγο άκουγα φωνές και πανηγύρια,
τί έγινε η είσοδος;
Πριν λίγο έφεγγε εδώ,
Πόρτα μεγάλη…
Σίγουρα με μαγεία έφυγε…
Στέκομαι,σκέφτομαι…Εγώ εδώ δεν ανήκω.
Θα φύγω.
Θέλω μια σκάλα πέτρινη,ζεστή να καιν’ οι πέτρες
και ας οδηγεί στην θάλασσα
τα κύμματα να βλέπω
αγνάντι ως τον Ύφαλο
Γενναίο Ποσειδώνα
Την Τρίαινα άδραξα, πίσω γυρίζω.
Τον Νότο θέλω για να ζω
Κάλιο ζωή να παίρνω
από τον Ήλιο άρχοντα.
Εμάζεψα τα υπάρχοντα και να ‘μαι εδώ μαζί σας.

Δήμητρα Γκατζηγιάννη Αναστασίου