Με καταγωγή από Κομοτηνή και Καλαμάτα, και μία περιπλάνηση σε πολλά μέρη της Ελλάδας, κατέληξε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Μετανάστρια του έρωτα.

Από μικρή αγάπησε το διάβασμα. Ταξίδια ψυχής τα βιβλία. Σεργιάνι στην Ελλάδα, σεργιάνι της ψυχής.  Και σιγά – σιγά αυτό το σεργιάνι άρχισε να το αποτυπώνει στο χαρτί.

 

Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

«H αστυνομική λογοτεχνία με ελκύει για το μυστήριο, την έρευνα της αστυνομίας, τα κίνητρα του δολοφόνου. Ειδικά όταν έχει να κάνει με κατά συρροήν δολοφόνους, όπου συνειδητοποιείς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.»

Συνέντευξη στο Polis Post και το Γιώργο Διαμάντη

  • Τελικά ποιο ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή μας;

Παίζει τον ρόλο που εμείς του δίνουμε να παίξει. Αν τον θεωρούμε το κέντρο της ζωής μας, αν όλες οι αποφάσεις μας βασίζονται μόνο βάση του έρωτα, τότε παίζει κεντρικό ρόλο. Έχω δει ανθρώπους να οδηγούνται σε λάθος μονοπάτια εξαιτίας του έρωτα, του εμμονικού έρωτα. Το θέμα, προσωπικά θεωρώ, είναι να υπάρχει εξισορρόπηση ανάμεσα στον έρωτα και στα θέλω μας. Ναι, να κάνουμε υποχωρήσεις, να αλλάζουμε κάποια πράγματα του χαρακτήρα μας, αλλά όταν βλέπουμε ότι το ίδιο συμβαίνει και από την άλλη πλευρά. Ο έρωτας είναι αλληλοσυμπλήρωση και όχι επιβολή.

  • Kαι το βιβλίο; Είναι για κάποιους ένα καταφύγιο;

Θεωρώ ότι για τους περισσότερους είναι καταφύγιο. Μέσα από το βιβλίο αποδεσμεύεσαι από την καθημερινότητα, τα άγχη της, τα προβλήματά της και μπαίνεις σε άλλους κόσμους και βιώνει την κάθαρση, που ο ίδιος αναζητάς στην καθημερινότητά σου.

  • Πόσο εύκολο / δύσκολο είναι να γράψει κάποιος; Πρέπει να υπάρχει κάποια αφορμή;

Αρχικά, πιστεύω ότι πρέπει να σου αρέσει το γράψιμο. Εγώ από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει, είτε για το σχολείο, είτε σε ημερολόγιο, είτε σε λευκώματα. Στο Πανεπιστήμιο αγαπημένα μου μαθήματα ήταν αυτά που είχαν εργασίες, γιατί λάτρευα την έρευνα και το γράψιμο. Το ίδιο και στο Μεταπτυχιακό, με τις μικρές εργασίες εξαμήνων, αλλά κυρίως με την Μεταπτυχιακή Εργασία, όπου πραγματικά έναν χρόνο τον αφιέρωσα σε έρευνα και γράψιμο.

Αν αγαπάς το γράψιμο, τότε κάποια στιγμή θα έρθει η αφορμή που θα σε ωθήσει να γράψεις. Από εκεί και πέρα οι δυσκολίες υπάρχουν, απλά είναι προσωπικό σου θέμα πώς θα τις αντιμετωπίσεις. Θα τις αφήσεις να γίνουν εμπόδιο ή προκλήσεις για να βελτιωθείς. Πέρα από το ταλέντο που ίσως διαθέτεις στη γραφή, πρέπει να το ενισχύσεις, να παρακολουθήσεις σεμινάρια, να το ενισχύσεις.

  • Πριν περίπου δύο χρόνια κερδίσατε τη 2η θέση στο Διαγωνισμό Αστυνομικής Ιστορίας, στο site Thebluez.gr και στη συνέχεια συμμετείχατε σε τρεις ανθολογίες των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές. Το πιο δύσκολο κομμάτι στη γραφή είναι η αρχή ή να τελειώσεις κάτι που γράφεις;

Αν έχεις την ιδέα, πιστεύω, ότι όλα έρχονται φυσιολογικά. Το παν είναι να σου έρθεις η ιδέα και να φτιάξεις ένα «σχεδιάγραμμα» ροής της ιστορίας. Από εκεί και πέρα ξεκινάς να γράφεις και σιγά – σιγά εξελίσσεις τους πρωταγωνιστές, την ιστορία, το τέλος.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει δύσκολο κομμάτι στη γραφή, κάθε ένα έχει τον δικό του βαθμό δυσκολίας. Μου έχει τύχει να γράψω μία ιστορία ακριβώς έτσι όπως την σχημάτισα στο μυαλό μου και μου έχει τύχει να έχω μία ιδέα, να ξεκινάω να τη γράφω και να εξελίσσεται τελείως διαφορετικά. Και εκεί βρίσκεται η μαγεία της γραφής. Δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει.

  • Είστε ενεργό μέλος σε ομάδες βιβλίων. Ο κόσμος διαβάζει βιβλία ή συμμετέχει μόνο σε ομάδες σχολιάζοντας για να μη νιώθει μόνος;

Το ευχάριστο είναι ότι ο κόσμος διαβάζει βιβλία, παρόλο που λένε ότι οι Έλληνες δεν είμαστε «διαβαστερός» λαός. Και μέσα από τις ομάδες στο facebook μπορεί και εκφράζει τη γνώμη μου, την άποψή του, το τι αποκόμισε από ένα βιβλίο. Και όταν γίνονται όμορφες και ώριμες συζητήσεις, τότε ναι πιστεύω ότι δεν συμμετέχουν σε ομάδες μόνο για να μη νοιώθουν μόνοι. Συμμετέχουν γιατί ξέρουν ότι θα βρουν άτομα που μοιράζονται την ίδια αγάπη και θα συζητούν εποικοδομητικά.

Το δυσάρεστο είναι ότι πολλές φορές οι απόψεις αυτές δεν είναι τεκμηριωμένες ή είναι απρεπώς διατυπωμένες, γίνονται συζητήσεις που καταλήγουν σε τσακωμούς, και εκεί σκέφτομαι ότι προσπαθούν μέσα από αυτό να διαλύσουν τη μοναξιά τους. Δεν ξέρω, στεναχωριέμαι όταν διαβάζω εκφράσεις «Είναι για τα μπάζα το βιβλίο», «Χαράμισα τα λεφτά μου», ή «Για προσάναμα καλό είναι». Δεν είναι επιχειρήματα αυτά για να κάνεις έναν εποικοδομητικό διάλογο. Δεν σου άρεσε ένα βιβλίο, τι είναι αυτό που σε απογοήτευσε, τι παραπάνω περίμενες. Αυτά αναφέρεις και ακούς τη γνώμη κάποιου άλλου που του άρεσε το βιβλίο. Και μέσα από αυτή την συζήτηση ίσως ανακαλύψεις πράγματα που δεν είχες εντοπίσει.

Ναι, δεν μας αρέσουν όλα όσα διαβάζουμε, με κάποιους συγγραφείς «δεν ταιριάζουμε», αλλά πρώτα από όλα πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στον συγγραφέα, γιατί εκεί υπάρχει ένα κομμάτι της ψυχή του. Αν αυτό δεν μας άγγιξε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το χλευάσουμε. Απλά δεν ταίριαξαν οι ψυχές μας, όπως δεν ταιριάζουμε με όλους.

  • Η ανάγνωση και η συγγραφή είναι μόνο γένους θηλυκού; Οι άντρες διαβάζουν βιβλία λογοτεχνίας ή είναι γυναικεία υπόθεση;

Πιστεύω ότι είναι «μύθος» ότι οι άντρες δεν διαβάζουν. Καταρχήν, οι περισσότεροι συγγραφείς είναι άντρες, άρα και αναγνώστες. J…

Το καλοκαίρι συνάντησα πάρα πολλούς άντρες να διαβάζουν μαζί με τις γυναίκες τους, τις κοπέλες τους, στη θάλασσα. Όποτε ανεβαίνω Αθήνα, στο μετρό, στον Ηλεκτρικό, βλέπω άντρες να διαβάζουν. Και στις ομάδες βιβλίων στο facebook υπάρχουν πολλά μέλη άνδρες …

Η ανάγνωση και η συγγραφή δεν έχουν γένος, απευθύνεται σε όλους. Απλά παλιά έβλεπες πιο εύκολα μία γυναίκα να έχει παρέα ένα βιβλίο σε σχέση με έναν άντρα. Τώρα πια και κυρίως με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης άρχισαν και οι άντρες να εκφράζονται πιο πολύ και να γράφουν για τα βιβλία που διαβάζουν.

  • Έχω πετύχει αρκετούς αναγνώστες προσηλωμένους στο βιβλίο τους στο μετρό εν μέσω συνωστισμού. Το διάβασμα είναι μια συνήθεια που όταν την αποκτήσεις, είναι δύσκολο να την αποχωριστείς ή θέλεις πάντα κάποιον οικείο δίπλα σου να σου κρατάει συντροφιά;

Αν κρίνω από εμένα, ναι όταν διαβάζεις δύσκολα το «κόβεις». Είναι ένας όμορφος εθισμός. Εγώ αν δεν έχω βιβλία στο κομοδίνο, νοιώθω ανασφάλεια και ότι κάτι λείπει. Στο μετρό, στο λεωφορείο, στο καράβι, παντού παρέα με ένα βιβλίο. Όταν δεν μπορείς να έχεις τον σύντροφό σου μαζί σου, τους φίλους σου, το βιβλίο είναι δίπλα σου να σε συντροφεύει. Ακόμα κι όταν κανονίζω για καφέ, για βόλτα, το βιβλίο βρίσκεται στην τσάντα. Είναι ο σύντροφος και ο φίλος που δεν θα σε «στήσει» ποτέ σε ένα ραντεβού.

  • Έχετε ιδιαίτερη προτίμηση στο αστυνομικό μυθιστόρημα που σαν περιεχόμενο έχει να κάνει κυρίως με θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Πείτε μας μερικά που υπερτερούν και συστήνεται να διαβαστούν;

Ναι, η αστυνομική λογοτεχνία με ελκύει για το μυστήριο, την έρευνα της αστυνομίας, τα κίνητρα του δολοφόνου. Ειδικά όταν έχει να κάνει με κατά συρροήν δολοφόνους, όπου συνειδητοποιείς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.

Τώρα για ποια βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας θα σύστηνα να διαβαστούν θα έλεγα τη σειρά των Nicci French με πρωταγωνίστρια την ψυχολόγο Φρίντα (τα βιβλία έχουν τίτλο τις ημέρες της εβδομάδας) όπου πραγματικά εξελίσσεται ένα μοναδικό παιχνίδι μυαλού.

Θα αναφέρω την «Εκδίκηση» της Yrsha Sigurdardottir, το οποίο είναι αστυνομικό και μεταφυσικό. Και η προειδοποίηση πάνω στο βιβλίο «Μην το διαβάσετε βράδυ» πραγματικά ισχύει. Το ξεκίνησα βράδυ και το έκλεισα μετά από λίγο. Μοναδική περιγραφή που σε κάνει να κοιτάς δεξιά και αριστερά με κάθε θόρυβο που θα ακούσεις. Το «Φονικό Κελάηδισμα» της Mo Hayder. Ένα σκληρό βιβλίο, με ένα ανατριχιαστικό θέμα. Η Μο Hayder είναι ιδιαίτερα κυνική στις περιγραφές της και σκληρή. Για αυτό και πρέπει να αντέχεις.

Από ψυχολογικής πλευράς (αστυνομικό με ψυχολογικό μαζί) θα πρότεινα «Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό», της Kate Hamer, όπου μέσα από μία απαγωγή παρουσιάζεται η ψυχική κατάσταση του γονιού αλλά και του παιδιού. Καθώς και την «Τελευταία Έξοδο» του Federico Axat, ένα μοναδικό ψυχολογικό θρίλερ. Και φυσικά τα βιβλία της Claire Mackintosh, «Σ’ Αφησα», «Σε Είδα» και «Ξέχασέ Με» όπου η ανατροπή είναι η κατάλληλη λέξη για να περιγράψεις τις ιστορίες.

Αστυνομικά βιβλία με αισθηματικό backraound θα πρότεινα της κυρίας Παναγοπούλου Μαρίας, «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου», βασισμένο σε αληθινή ιστορία, από αυτές που λες ότι η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή από τη  μυθοπλασία. Το «Ο άγνωστος που παντρεύτηκα» της κυρίας Μανθεάκη Δήμητρας, όπου διαπιστώνεις ότι ποτέ δεν μπορείς να πεις με σιγουριά ότι γνωρίζεις κάποιον. Καθώς και το «Μια μελωδία για την Εύα», της κυρίας Στουφή Βίκυς, μία ιστορία που δείχνει μέσα από έναν φόνο τη μοναξιά της δόξας.

Επίσης, ένα ξεχωριστό βιβλίο που διάβασα τώρα τελευταία και πραγματικά με άφησε έκπληκτη και ομολογώ ήταν από τις λίγες φορές που δεν μπορούσα να εκφράσω αυτά που ένοιωθα είναι το «Ανάρμοστον Εστί» της Ειρήνης Βαρδάκη. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο αστυνομικού μυστηρίου, ψυχολογικής έντασης και ανατρεπτικό.

Τέλος, θα πρότεινα το «Η Γυναίκα του Ίνσταλ», του Βαγγέλη Γιαννίση. Μία ανεξιχνίαστη δολοφονία, αληθινή ιστορία, όπου ο κύριος Γιαννίσης συνδυάζει μοναδικά μυθοπλασία και πραγματικότητα. Τα «Τοξικά Μάτια» του Δημήτρη Σίμου, ένα ξεχωριστό βιβλίο με έντονο περιβαλλόντικο μήνυμα, το οποίο δυστυχώς βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Και φυσικά τον «Σκοτεινό Λαβύρυνθο» του Γρηγόρη Αζαριάδη, ένα μαφιόζικο μυθιστόρημα παράλληλα με ένα ταξίδι στην Ελλάδα.

Αυτά και σταματώ εδώ, γιατί θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για βιβλία που ξεχώρισα. Αν θέλετε περισσότερα βιβλία, μπορείτε να διαβάσετε τις απόψεις μου στο site μου www.Aisthisis.gr

  • Έχετε διαβάσει κάποιο κοινωνικό μυθιστόρημα που σας στιγμάτισε; εκτός από απόλαυση να κουβαλά στις σελίδες του μηνύματα και να μιλάει στο μυαλό του αναγνώστη;

Αρκετά μυθιστορήματα μου έχουν αφήσει κάτι στο μυαλό και στην ψυχή. Φυσικά, το νούμερο ένα για μένα είναι τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδούς Σωτηρίου και το «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη. Εδώ απλά δεν λες τίποτα. Απλά σκέφτεσαι μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος εξαιτίας του μίσους και του φανατισμού.

Άλλα βιβλία που ξεχωρίζω είναι «Λέων και Εμινέ» του Γιώργου Πουλημένου, ένα βιβλίο ύμνος στην αγάπη, με μία ξεχωριστή γραφή που σε πλυμμηρίζει συναισθήματα. Μπορεί το θέμα είναι χιλιοειπωμένο (έρωτας ανάμεσα σε Έλληνα και Τουρκάλα) ωστόσο ο κύριος Πουλημένος καταφέρνει να σε κάνει να πονέσεις μαζί τους και να σκεφτείς γιατί τόσος φανατισμός, γιατί τόση προσκόλληση σε πολιτικές, μίση και εν τέλει γιατί να έχουμε παροπίδες. Ακόμα ένα βιβλίο στο ίδιο πλαίσιο, το οποίο με έκανε να πονέσω και να αναρωτηθώ τα ίδια, είναι και «Το παράπονό μου μία κραυγή», της Άννας Γαλανού.

Αυτό επίσης που με συγκλόνισε και με δίχασε ταυτόχρονα, καθώς δεν μπορούσα να αποφασίσω αν έχει δίκιο ή άδικο ο πρωταγωνιστής, είναι το βιβλίο της Morris Heather «Ο Δερματοστίκτης του Άουσβιτς». Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Λάλε Σοκολόφ (όπως ο ίδιος την εξιστόρησε στη συγγραφέα) ο οποίος χάραζε τους αριθμούς στα μπράτσα των Εβραίων στο Άουσβιτς. Και φυσικά η τραγικότητα έγκειται ότι και ο ίδιος ήταν Εβραίος. Πραγματικά πρόκειται για μια συγκλονιστική ιστορία. Από τη μία ένοιωθα τον πόνο του, το μαρτύριό του, ψυχικό κυρίως, καθώς έπρεπε να αντιμετωπίζει καθημερινά το βλέμμα των ομοεθνών του όταν τους χάραζε τον αριθμό. Και από την άλλη έλεγα «Γιατί δέχτηκε;». Βέβαια, μέσα από τις φρικαλεότητες που περιγράφει, μέσα από τις ριψοκίνδυνες αποφάσεις του, μέσα από την αγάπη του για την Γκίτα, διαπιστώνεις πρώτον ότι ο πόλεμος, η εξαθλίωση, η κτηνωδία μπορεί να σε κάνει να πάρεις αποφάσεις και να πράξεις πράγματα που ούτε καν φανταζόσουν. Είναι μία – από τις εκκατομύρια ιστορίες του Ολοκαυτώματος – συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης και αγάπης μέσα στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Εκεί που επικρατεί ο θάνατος, γεννιέται η αγάπη. Αυτό και μόνο σε κάνει να ανατριχιάζεις και να καταλάβεις τη δύναμή της.

  • Tα βιβλία σας τα υπογραμμίζετε; Τσακίζετε σελίδες για να βρίσκετε εύκολα κάτι που σας άρεσε ή να θυμάστε από αυτά  ένα απόσπασμα, κάτι σημαντικό, που έχει πάντα κάτι να πει;

Τα μοναδικά βιβλία που υπογράμμιζα ήταν του σχολείου και του Πανεπιστημίου. Σε αυτά θα μπορούσες να διακρίνεις ακόμα και το ουράνιο τόξο. J … Χρωματιστά στυλό και πάντα με κατηγοριοποιήσεις των χρωμάτων εννοείται (κόκκινο = σημαντικό, πράσινο = δευτερεύον, μπλε = επιπλέον πληροφορία), και φυσικά φωσφοριζέ μαρκαδόρους …

Όμως, τα λογοτεχνικά βιβλία ποτέ δεν τα υπογραμμίζω και δεν τσακίζω σελίδες. Υπάρχουν οι σελιδοδείκτες για αυτή τη δουλειά και τόσα πολλά σχέδια και διαφορετικοί. Γιατί να τσακίζουμε τις σελίδες; Με πιάνει ένα κάτι όταν δω τσακισμένη σελίδα, και για αυτό όταν δανείζω ένα βιβλίο είναι το πρώτο πράγμα που λέω «Μην τσακίσεις σελίδα. Χρησιμοποίησε σελιδοδείκτη». Έχει τύχει να δανείσω βιβλίο και να έχω βάλει μέσα στις σελίδες του έναν σελιδοδείκτη.

Αν μου αρέσει ένα απόσπασμα, αν θέλω να σημειώσω κάτι, θα πάρω ένα τετράδιο και θα το σημειώσω. Θα γράψω το απόσπασμα, και από κάτω συγγραφέα, τίτλο, σελίδα (όπως ακριβώς και στις πανεπιστημιακές εργασίες). Και έτσι έχω ένα τετράδιο με όμορφα αποσπάσματα, που όποτε θέλω το ανοίγω και τα διαβάζω.

  • Αυτό τον καιρό διαβάζετε κάτι;

Εννοείται. Μάλιστα έχω την «τρέλα» συχνά να διαβάζω παράλληλα δύο και τρία βιβλία, κατατάσσοντάς τα σε κατηγορίες. Βιβλία για Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, βιβλία για χαλάρωση και βιβλία για βραδινή ανάγνωση. Και σε αυτή τη φάση είμαι στην ανάγνωση δύο βιβλίων, ένα το οποίο το έχω συνέχεια στην τσάντα και το διαβάζω σε λεωφορείο, στάση, κτλ και είναι το «Η Αυγούστα των αρωμάτων» του Γιώργου Λεονάρδου, το οποίο εξιστορεί την ιστορία της Ζωής της Πορφυρογέννητης (της δυναστείας των Μακεδόνων, κόρη του Αύγουστου Κωνσταντίνου Ζ΄ και ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄, του Βουλγαροκτόνου), η οποία ήταν ιδιαίτερα όμορφη και είχε ως κύριο σκοπό να παραμείνει όμορφη, νέα και ελκυστική.

Και το δεύτερο που διαβάζω όταν ξαπλώνω είναι το «Όσοι αγαπιούνται» της Victoria Hihslop, το οποίο διαδραματίζεται στην Ελλάδα του εμφυλίου. Ξεκινά το 1930 και φτάνει λίγο μετά την μεταπολίτευση με εστίαση κυρίως στα χρόνια του εμφυλίου. Μέσα από τις διαμάχες, τις συγκρούσεις μίας οικογένειας η Victoria Hihslop παρουσιάζει τον φανατισμό, τον παραλογισμό της περιόδου εκείνης.

  • Κλείνοντας θα ήθελα να σας ρωτήσω εκτός από το βιβλίο τι άλλο σας αρέσει; Με τι ασχολείστε; Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για το  www.Aisthisis.gr.

Γενικά, μου αρέσουν πράγματα που καλλιεργούν το μυαλό και το κρατάνε σε εγρήγορση. Μου αρέσει το σινεμά, αλλά και βράδια με ταινίες στο σπίτι. Η μουσική, σε όλες τις στιγμές, κατά το μαγείρεμα, κατά τη διάρκεια των δουλειών στο σπίτι, καθώς και όταν γράφω ή όταν διάβαζα για πανελλήνιες, εξετάσεις, κτλ.

Επίσης, μου αρέσει η ζωγραφική, ειδικά το stress-painting. Ειδικά βιβλία ζωγραφικής, με εικόνες παντός θέματος, όπου ζωγραφίζεις και χαλαρώνεις.

Ασχολούμαι τέλος και με το ντεκουπάζ, έχω παρακολουθήσει διάφορα μαθήματα, και όποτε βρίσκω χρόνο φτιάχνω διάφορες κατασκευές, από γυάλινα ποτήρια μέχρι αγάλματα από φενιζόλ και πίνακες με την τεχνική της σκύλρηνσης υφάσματος.

Τέλος, μαζί με άλλα δύο κορίτσια, την Χριστίνα Μιχελάκη (συγγραφέας) και τη Βασιλική Μπούζα έχουμε το site www.Aisthisis.gr, το οποίο ασχολείται με βιβλία, πολιτιστικά, εκδρομικούς προορισμούς, προτάσεις φαγητού και άλλα πολλά.

Με τα κορίτσια γνωριστήκαμε σε μία βιβλιοομάδα στο facebook πριν κάποια χρόνια, αρχίσαμε να συζητάμε για βιβλία, για άλλα χόμπι μας, και σταδιακά μας ήρθε η ιδέα όλα αυτά που συζητάμε να τα γράφουμε κιόλας.

Και κάπως έτσι «γεννήθηκε» το www.Aisthisis.gr. Ένα site που απευθύνεται σε όλες τις αισθήσεις, εξ ου και το όνομά του. Πρόκειται για ένα site όπου γράφουμε ό,τι μας ευχαριστεί, ό,τι μας ξεκουράζει, ό,τι μας κάνει εντύπωση. Και το πιο σημαντικό; Το κάνουμε απλά και μόνο από την αγάπη μας για το βιβλίο και τον πολιτισμό. Δεν είναι κάτι που το κάνουμε επαγγελματικά, ούτε με αυτοσκοπό το κέρδος. Κέρδος για μας είναι η γραφή και το να προσφέρουμε στον κόσμο όλα αυτά που μας συγκινούν, μας εξιτάρουν και μας κάνουν να σκεφτόμαστε.