Η Άννα της δικής μου ζωής,ήταν η γιαγιά μου η Άννα Αλάφα-Γκατζηγιάννη.
Είχε γεννηθεί το 1900.Μεγάλωσε στη Δεσκάτη.
Μικρή λογοδόθηκε με τον Γιάννη λίγο πριν εκείνος επιστρατευθεί για τη Μικρά Ασία…Όσο ο Γιάννης πολεμούσε η γιαγιά μου η Άννα προσευχόταν και έχτισε ένα μικρό Εικόνισμα κοντά στο αμπέλι μας.
Όταν ήμουν μικρή, με έπαιρνε από το χέρι και με πήγαινε να ανάψουμε το εικόνισμα. Στο μεταξύ είχε χάσει τον Γιάννη της, τον Μιχάλη,και τον Δημητρούλη , αγαπημένα της αγόρια….στο δρόμο μου διηγούνταν ιστορίες από τους τρείς που βρίσκονταν πια στον ουρανό. Τον Δημητρούλη τον τίμησα εγώ παίρνοντας το όνομά του…και γι αυτό είμαι Δήμητρα και όχι Άννα που λογικά θα έπρεπε.
Όταν έμαθα την ιστορία θανάτου του θείου μου…τους συγχώρησα όλους που δεν με φώναξαν Άννα.
Ένα μικρό απωθημένο το έχω με το όνομα…αλλά γι αυτό αγαπώ πολύ την πρώτη μου ξαδέρφη που τίμησε τη γιαγιά μας και φέρνει το όνομά της….
Την γιαγιά μου την κουβαλάω μέσα μου…Πριν φύγει για τον άλλο κόσμο, με ευλόγησε και μου ευχήθηκε να μην ζήσω πόλεμο ποτέ ποτέ.
Η εικόνα της να με κρατάει από το χέρι και να πάμε στο εικόνισμα δεν θα σβήσει ποτέ από το νου μου, και μετά να κάθεται κάτω από τις αμυγδαλιές και να μου διηγείται…τι έγινε όταν ήρθε ο Γιάννης από την Μικρά Ασία…..
Χρόνια Πολλά Αννούλες μου.