H ανεπιτήδευτη γραφή της Μαρίας Ντούμα αποτελεί μοχλό «πίεσης» σε μια προσπάθεια εξωτερίκευσης όσων συναισθημάτων τη σημάδεψαν. Με λιγοστά λόγια μας περιγράφει αυτή την «περιπέτεια» της παιδικής και νεαρής ηλικίας (και εν μέρει ενήλικης).

Απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Ντούμα, «Όπως τα φέρνει ο χρόνος»: «Τα αφηγήματα και οι σκέψεις της γεμίζουν τις σελίδες του. Σίγουρα δεν θέλει να «συναγωνιστεί» μεγάλους συγγραφείς, έχει όμως να μας προσφέρει μια ανεπηρέαστη από τη σκληρότητα της καθημερινότητας ματιά των γεγονότων. Αποτυπώνει τις αναμνήσεις της από τα παιδικά και τα ενήλικα χρόνια της με μια αθωότητα μικρού παιδιού που δείχνει έκπληκτο μπροστά σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Μας βάζει σε μια σφαίρα που δεν έχει να κάνει με το σήμερα και την προσπάθεια επιβίωσης και καταξίωσης. Έχει καταφέρει με έναν ζηλευτό τρόπο να διατηρήσει τα ερεθίσματα που πήρε σε κάποιες άλλες ηλικίες μακριά από τον ανταγωνισμό. Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα ζωγραφικής του παρελθόντος και να φαντασιώνεσαι πως είσαι εκεί και ζεις τη στιγμή με την αγωνία του πρωτόγνωρου…», Κ.Χ.

Μαρία, μίλησέ μας για τον εαυτό σου. Ποια θεωρείς σημαντικά γεγονότα στη ζωή σου;

Γεννήθηκα το 1957 στη μετεμφυλιακή Θεσσαλία σε ένα χωριό που είναι στα όρια της περιοχής της αρχαίας Φθίας και του Θεσσαλικού κάμπου. Το χωριό είχε απεριόριστο ορίζοντα σε όλες τις κατευθύνσεις γεγονός που σε οδηγούσε  σε ένα άνοιγμα ψυχής και νου. Είναι, πιστεύω, πολύ επιδραστικός  στην ψυχοσύνθεση όλων ο χώρος που ζούμε τα πρώτα χρόνια μας. Για μένα αυτά τα πρώτα χρόνια έχουν μια μαγικότητα  και εκεί προστρέχω συνέχεια. Δεν ξέρω, μπορεί να είναι και κώλυμα και εμπόδιο τελικά αυτό. Θα δείξει.

Το βιβλίο σου «Όπως τα φέρνει ο χρόνος» είναι το πρώτο σου συγγραφικό πόνημα;

Όχι προηγήθηκαν, το 2016, τα  «Έρημα σπίτια»  που είναι μια συλλογή ποιημάτων και αφηγημάτων. Και τα δύο βιβλία μου είναι αυτοέκδοση.

Η μορφή του βιβλίου σου σε μικρές ιστορίες (αφηγήματα και σκέψεις) θεωρείς ότι είναι ο τρόπος συγγραφής που σε εκφράζει;

Αυτή η μορφή μου βγαίνει. Η συγγραφή ενός μεγάλου διηγήματος απαιτεί πολύ χρόνο  και δεν τον έχω λόγω της δουλειάς. Επίσης δεν ξεχνώ ποτέ αυτό που είχε πει ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες σε μια συνέντευξή του για το βιβλίο του ο «Έρωτας στα χρόνια της χολέρας» ότι το έγραψε κοντά 70 φορές, δηλαδή είναι πάρα πολύς κόπος και χρόνος η συγγραφή ενός μεγάλου έργου και εγώ δεν τον διαθέτω. Τη μικρή μορφή τη λάτρεψα και λόγω της Ναταλία Γκίνσμπουργκ. Νομίζω ότι το μικρότερο και καλύτερο βιβλίο της  που διάβασα είναι το «Έτσι έγινε»  [Ε stato cosi]. Πολύ μου αρέσoυν  και ο  Πρίμο Λέβι και ο Τσέζαρε Παβέζε που είναι σύγχρονοί της.

Θα αποτολμούσες ένα βιβλίο με ένα από τα θέματα που βάζεις;

Δεν είναι θέμα τόλμης είναι θέμα χρόνου, κόπου  και ψυχικής κατάστασης. Έχω στο μυαλό μου τους τίτλους δύο διηγημάτων που θέλω να προλάβω να γράψω. Είναι  «Η αποπλάνηση»  και  «Η ανιψιά». Είναι σκληρές ιστορίες της επαρχίας  του ’60 και του ’70, όμως δυστυχώς αληθινές καθ’ ολοκληρία. Όταν όμως αρχίσω να τις γράφω δεν θέλω περισπασμούς από δικαστήρια και δικόγραφα.

Το επάγγελμά σου (δικηγόρος) πόσο ρόλο παίζει στη συγγραφή;

Καθαρά εμποδιστικό. Η δικηγορία είναι αποκλειστικής απασχόλησης, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο σε κάποιο βαθμό που να σε ικανοποιεί, τουλάχιστον εμένα.

Θεωρείς πως με τα αφηγήματά σου εξωτερικεύεις προσωπικά βιώματα ή πως εκφράζεις μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής κοινωνίας;

Νομίζω  ότι τα προσωπικά βιώματά μας είναι μέρος του κοινωνικού γίγνεσθαι.  Εννοώ ότι συναρτώνται πολύ και πολλές φορές εντελώς άμεσα.

Πόσο αισθάνεσαι ότι σε γεμίζει η συγγραφή;

Είναι ένα καταπιεσμένο μεράκι ακόμη.

Έχεις στο μυαλό σου κάποιους συγγραφείς όταν γράφεις ή ακολουθείς το δικό σου μονοπάτι;

Μπορώ να πω ποιοι με έχουν σημαδέψει και είναι οι Χοσέ Καμίλο Θέλα, Ναταλία Γκίνσμπουργκ, Πρίμο Λέβι, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Τσέζαρε Παβέζε.

Έχεις κατά νου να μας δώσεις πολλά ακόμη αφηγήματα;

Έχω μέσα μου πολλά, αισθάνομαι «έγκυος», όμως δεν ξέρω τι θα καταφέρω να γράψω.

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Ντούμα γεννήθηκε στα όρια Μαγνησίας και Φθιώτιδας το 1957. Έζησε για τρία χρόνια στην Αργολίδα και από το 1969 ζει στην Αθήνα όπου δικηγορεί από το 1981. Είναι παντρεμένη και έχει δύο γιούς. Ένα τυχαίο γεγονός την οδήγησε στο να αρχίσει να γράφει κείμενα προσωπικών βιωμάτων.

http://mntouma.blogspot.com/