Καταμεσήμερο. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι.

Οι πόρτες του σπιτιού ορθάνοιχτες.

Κόσμος μέσα κι έξω.

 

Μπήκα στο περιβόλι με τις λεμονιές και τις πορτοκαλιές.

Πάτησα πάνω στα ίχνη των πελμάτων σου

και σε αναζήτησα…

Καμμιά απάντηση.

Μόνο το βουητό από τις μέλισσες στις τριανταφυλλιές.

Ο σκύλος μάλωνε με τις κότες τρομάζοντας τα κουνέλια.

 

Καταμεσήμερο, η ζέστη βαριά στις ψυχές του κάμπου.

Σ’ακουμπήσανε απαλά πάνω στο χώμα.

Θα ’χεις σκέπη το βράδι τ’αστέρια και θα ξεδιψάς με τη βροχή.

Κουνήσανε τα μαντίλια και το ταξίδι ξεκίνησε.

Ποιους άραγε αντάμωσες και τι εξιστορείς μαζί τους?

 

Κέρκυρα Φεβρουάριος 2008.

 

Λίτσα  Δαμουλή-Φίλια(Ποιήματα από την 1η Ποιητική μου Συλλογή)