Πάντα πίστευα πως η παρασκευή φαγητού είναι Αγάπη.Ένδειξη αγάπης προς τους αγαπημένους που θα έρθουν κουρασμένοι από  το σχολείο και τη δουλειά

να καταθέσουν τα άγχη της μέρας στο μεσημεριάτικο τραπέζι,να τα αναλύσουν και να τα ξεφορτωθούν.

Ως παιδί έζησα σε μια οικογένεια με αγάπη,κι αυτή προσπάθησα να δώσω και στην δική μου οικογένεια αργότερα μαγειρεύοντας με ηρεμία και φροντίδα.Έλεγε η γιαγιά μου όταν μαγειρεύεις να μην απομακρύνεσαι από την εστία πολύ.Να είσαι εκεί και να φροντίζεις το νεράκι ,την θερμοκρασία,το κλείσιμο του φαγητού…

Ο μπαμπάς μου ήταν ένας φοβερός μάγειρας,που παρόλο που ήταν μονόχειρας- από εργατικό ατύχημα-τις μέρες που η μητέρα μας περνούσε τον ψυχολογικό της Γολγοθά και δεν ένιωθε να μας μαγειρέψει…με το ένα του χέρι και με τα δικά μου δύο,κάναμε το πιο νόστιμο φαγί ever!

Καβουρδίζαμε τον κιμά με κρεμύδι,ρίχναμε την σάλτα ντομάτας αλάτι,πιπέρι και μετά μπόλικο νερό.Μόλις άρχιζε η βράση ρίχναμε μέσα κριθαράκι.Συχνό ανακάτεμα,μέχρι να πιεί το νερό!Πανεύκολο και πεντανόστιμο.

Μετά καθόμασταν όλοι στο τραπέζι και ζεσταινόμασταν τρώγοντας προσπαθώντας να ξεχάσουμε την απουσία της μαμάς που ή θα βημάτιζε στον διάδρομο άκεφη,ή θα έλειπε σε κάποια κλινική,ευτυχώς για μικρά χρονικά διαστήματα…

Έτσι ξορκίζαμε την στεναχώρια μας.Αργότερα όταν έγινα μητέρα,φρόντιζα πάντα να έχω το φαγητό από τα χέρια μου μαγειρεμένο,αν και εργαζόμενη,και ποτέ μα ποτέ να μην αναρωτηθούν τα παιδιά μου…γιατί δεν μαγείρεψε η μαμά μου σήμερα.

«Μήπως δεν είναι καλά;»

Δήμητρα Γκατζηγιάννη Αναστασίου