Η Ξένη στο Ρήνο της Έλενας Αρτζανίδου.

Λίγα λόγια από το βιβλίο…

Δεν πρόλαβα να κατηφορίσω και να περάσω ανάμεσα από την πυκνή βλάστηση, με τα αγριόχορτα να είναι πάνω από το ύψος μου, όταν από πίσω μου ακούστηκε βουητό. Έστρεψα το κεφάλι και είδα τον χείμαρρο να έρχεται καταπάνω μου. Με όση δύναμη μου απέμενε προσπάθησα να τρέξω. Στα πρώτα δέκα μέτρα ένιωσα ξαφνικά να παραπατώ και να κουτρουβαλώ. Το σώμα μου γλίστρησε με ταχύτητα στη μουσκεμένη πρασινάδα και έσκασε στο πλημμυρισμένο μονοπάτι. Ωστόσο το βουητό πίσω μου δυνάμωνε. Καταλάβαινα πως ο όγκος του νερού θα με άρπαζε, ενώ το υπόκωφο μουρμουρητό του Ρήνου μού τρυπούσε τα αυτιά. Μάλιστα, κάποια στιγμή είμαι σίγουρη πως τον άκουσα να τραγουδά: «Ξένη, Ξένη, είσαι ξένη. Σαν σε αρπάξω, ποιος θα ψάξει μία ξένη; Ποιος θα θέλει να τη βρει;»  

Ποια είναι η Ξένη; Πώς βρέθηκε στον ποταμό Ρήνο; Ποιο είναι το μυστικό της οικογένειάς της;

Μια ιστορία πλημμυρισμένη από ένταση και μυστήριο.

Η ΕΛΕΝΑ ΑΡΤΖΑΝΙΔΟΥ γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Μαυρονέρι το Νομού Κιλκίς και αργότερα στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσε το Λύκειο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καρδίτσας καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ. Σήμερα εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Θεσσαλονίκη, ενώ έχει ασχοληθεί και με τη συγγραφή χρονογραφημάτων και άρθρων για την εφημερίδα Θεσσαλονίκη-Μακεδονία. Επίσης διδάσκει παιδική λογοτεχνία («Δημιουργώ από το μηδέν») στα Εργαστήρια Βιβλίου του Ιανού. Από το 1996 ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Αναλυτική εργογραφία της μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό ιστολόγιό της (blog): https://ardjanidou.psichogios.gr. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία της ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΡΟΜΙΣ, το οποίο έχει συμπεριληφθεί στο περιοδικό The White Ravens 2007, ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΓΑ ΕΓΩ!, ΤΑ ΓΥΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΕΝΑΣ, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΤΖΙΜΗΣ, ΤΑ ΣΙΔΕΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΦΑΡΦΙΡΩΣ, Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΙΑ, ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΙΖΟΛΔΗΣ, ΑΓΗΣ Ο ΜΑΘΗΜΑΓΟΣ, ΚΙ ΕΣΥ, ΜΑΜΑ… ΤΟΝ ΧΑΛΒΑ ΣΟΥ και ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

Γνώμες για το βιβλίο…

Ανδρέας Καρακίτσιος, καθηγητής Α.Π.Θ.

Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργινό ήρθ’ ένα κορίτσι, φως μου, δώδεκα χρονώ Η Ξένη ζει με τη μητέρα και τη γιαγιά της χωρίς τον εξαφανισμένο πατέρα σε ένα ορεινό της χωριό της Μακεδονίας. Λόγω κρίσης υποχρεώνεται να μεταναστεύσει στη Γερμανία ακολουθώντας τη μητέρα της. Όμως ονειρεύεται πάντα την επιστροφή της στην πατρίδα κοντά στην αγαπημένη της γιαγιά και στις φίλες της. Όταν τυχαία μαθαίνει ότι ο πατέρας της ζει κάπου στην Ολλανδία, εγκαταλείπει το σπίτι της και επιχειρεί να ταξιδέψει στο Άμστερνταμ, για να συναντήσει τον πατέρα της. Η φυγή της Ξένης, είναι ένα μεγάλο επικίνδυνο ταξίδι στις όχθες του πλημμυρισμένου Ρήνου γεμάτο φόβο και αγωνία και ταυτόχρονα μια πολλαπλά συμβολική πορεία προς την αυτογνωσία και την ολοκλήρωση των ταυτοτήτων της. Είναι μια πορεία/αναζήτησης του πατέρα (νέα πατρίδα), μια αναζήτηση/επικοινωνίας και κατανόησης με τη μητρίδα/μητριά. Η πρόζα της Έλενας Αρτζανίδου ακούγεται σαν μια γλυκιά μελωδία. Δυο παράλληλοι πρωτοπρόσωποι αφηγητές (μητέρα και κόρη), συχνές αναχρονίες στολίζουν τον καμβά του σασπένς και της αγωνίας και υποχρεώνουν τον αναγνώστη να αναδεύει εικόνες και τοπία, γεγονότα και επεισόδια με γεύσεις προβληματισμών και ερωτημάτων περί ταυτότητας και μετανάστευσης.

                              Μάνος Κοντολέων, συγγραφέας

Το θέμα της μετανάστευσης –και μάλιστα της σύγχρονης, αυτής που έχει δημιουργηθεί κάτω από την πίεση των μνημονιακών μέτρων- κυριαρχεί και πυροδοτεί τη δράση. Παράλληλα οι σχέσεις της έφηβης κόρης με τη μητέρα της –επίσης βασικός άξονας εξέλιξης των γεγονότων- σκιαγραφούνται με εύστοχες ψυχολογικές επισημάνσεις. Η έφηβη Ξένη αναζητά να κατανοήσει ένα κόσμο που αν και της λένε πως της ανήκει, εκείνη θέλει να τον προσαρμόσει στις δικές της ανάγκες. Και γι αυτό αποφασίζει να πάρει την ζωή της στα ίδια της τα χέρια. Το αδιέξοδο στο οποίο θα εμπλακεί, στο μυθιστόρημα μορφοποιείται με το ξεχείλισμα του ποταμού Ρήνου και δίνει την ευκαιρία στην Αρτζανίδου να γράψει μερικές πάλλουσες από ένταση σελίδες όπου τα φυσικά φαινόμενα αποκτούν την ταυτότητα των συναισθηματικών εκφορτίσεων. Το αίσιο τέλος δεν προσφέρει κυκλικά ευτυχισμένη λύση. Η Ξένη, η μητέρα της, ο πατέρας της θα συνεχίσουν να κρατάνε τις απόψεις τους. Αλλά θα έχουν μάθει και να επικοινωνούν μεταξύ τους –μήνυμα που ξεφεύγει από τα πλαίσια μιας ενδοοικογενειακής συνθήκης και γίνεται πρόταση συνύπαρξης των ατόμων μέσα στις νέες συνθήκες που επικρατούν στην Γηραιά Ήπειρο.

Πηγή: Εκδόσεις “Ψυχογιός”.