Του Βαγγέλη Μπάκα                                                      

 

Μούτο λένε τον κωφάλαλο. Αυτόν που δεν ακούει κι ούτε μιλά. Εγώ λέω Μούτο εκείνο το ΑΤιΜο μηχάνημα που μας δίνει λεφτά χωρίς να μπούμε μέσα στην τράπεζα. ΑΤΜ το λένε στα αρκτικόλεξα!… Μας ρώτησε κανείς εάν κρυώνουμε και τον στήσανε έξω, σαν υπαίθριο Τσουκ Μποξ! Άσε που τελευταία τον ανατινάζουν με δυναμίτιδα και ενδέχεται, τη στιγμή που λέει «πάρτε τα λεφτά σας», να πάρουμε καμιά κασετίνα με λεφτά στο κεφάλι και να πάμε καλιά μας!…

Τελευταία, εάν έπαιρνες λεφτά από το ταμείο, πλήρωνες και προμήθεια. Να τι άλλο άκουσα: Πως  σε λίγο το προσωπικό της τράπεζας θα το απαρτίζουν δυο άτομα. Ο διευθυντής κι ο ταμίας! Κι όλες τις υπόλοιπες συναλλαγές θα τις διεκπεραιώνουν μόνιμα τα Εϊτιέμια!.. (Δημοτική πληθυντικού αριθμού!…).

Ευτυχώς που με την παρέμβαση του κ. πρωθυπουργού καταργήθηκε η προμήθεια…

Αν και έχω χρεωστική κάρτα, για συναλλαγές με την τράπεζα, τη χρησιμοποιώ μόνο τις μέρες που είναι κλειστή. Δεν τον πάω καθόλου! Άλλο να πεις στο Μούτο καλημέρα, και να μη σε κρίνει καν… Κι εντελώς άλλο, πριν καλά καλά περάσεις μέσα, να σε καλωσορίσει και να σε καλημερίσει ευγενικότατα ο κύριος Στάθης! Ο κύριος διευθυντής της τράπεζας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σε περίπτωση που δεν κατέχεις τη λειτουργία του Μούτου… προσφέρεται και να σε βοηθήσει!

Τελειώσαμε! Θα μας μουτάνουν κι εμάς! Πού είναι η επικοινωνία! Πού πήγαν οι σχέσεις των ανθρώπων! Όσο κι αν με ταλαιπωρεί η ουρά, την προτιμώ! Ενδεχομένως να δω κάποιους γνωστούς και να πιάσω κουβέντα μαζί τους. Έστω περί ανέμων και υδάτων… Αλλά ακόμα και από τους άγνωστους μπορεί να μου προκύψει κάποιος φίλος… Κι αν η συναλλαγή μπορεί να διεκπεραιωθεί, χωρίς τη μεσολάβηση του ταμείου, τότε οι δυο ευγενέστατες κυρίες προσφέρονται προθυμότατα να με εξυπηρετήσουν.

Να τι άλλο ενδέχεται να μου συμβεί. Να τσακωθώ με τον πονηρό το βλάχο ο οποίος, εκ συστήματος, πηγαίνει να κάνει τάχα μια ερώτηση και φεύγει τσεπώνοντας κρυφά τα λεφτά της ανάληψης!

Υπάρχουν όμως και οι αρνητικές επισκέψεις στην τράπεζα! Κάποια μέρα, παραλίγο να με διώξει η μπόχα ενός πελάτη! Η εκπνοή του σκότωνε ελέφαντα! Σαν το Βέγγο!… Κάποιες κυρίες μάλιστα αποχώρησαν αηδιασμένες. Οπότε, του μιλάω ψιθυριστά και με συγκρατημένη ευγένεια για την αγένειά του:

«Καλά βρε Καραμήτρο!… Μια πλέχτρα σκόρδο έφαγες!…».

«Δε μι λιεν Καραμήτρου!…».

«Πώς σε λένε!…».

«Καραμπότσιο!…».

«Χίλια συγγνώμη! Το ξέρεις πως μας καταβρόμισες! Οι κυρίες που έφυγαν έπιαναν τη μύτη τους!».

«Άμα έχνι σνάχι τι φταίγου ιγώ!… Να σκιπάζουντι καλύτιρα! Τι να κάμου!… Τουν ψουφάου του πατσά… Έχουμι κι αδυναμίις του λοιπόν…».

«Θέλω μια εξυπηρέτηση. Άμα σε κεράσω ακόμα ένα πιάτο πατσά, με μπόλικο σκόρδο, θα έρθεις μέχρι τη ΔΕΗ; Παρασκευή σήμερα και θα γίνεται χαμός στο ταμείο…».

«Αφού ιγώ τ’ν πλήρωσα… Έχει γούστου να πάθου σαν τσ’ αλλνους!… ».

«Εσύ δε θα πληρώσεις τίποτα! Μόνο θα μπεις στην ουρά και, μόλις τους ξεκάνεις όλους, θα πληρώσω κι εγώ το δικό μου λογαριασμό και μετά θα πάμε για τρίτο πιάτο…».

«Μέσα άμα είνι του λοιπόν!».

Μια μέρα είχα κάτι υποχρεώσεις στην Εθνική. Πηγαίνω και τι να δω! Γινότανε άλλος χαμός! Πήρα το χαρτάκι με το νούμερο 216 και έφυγα. Επέστρεψα μετά από τρεις ώρες κι ο μόνος πελάτης, από τους παλιούς, ήταν μια γριούλα. Τη θυμήθηκα γιατί έμοιαζε με τη μάνα μου! Κι αφού κοιτούσε το χαρτάκι απελπισμένα της λέω:

«Γιαγιά! Ακόμα δεν πήρες σειρά! Για να δω τι νούμερο έχεις;».

«Τρανό πιδίμ! Για κοίτα κι ισύ! 990 δεν είνι αυτό!…».

«Το κρατάς ανάποδα βρε γιαγιάκα μου! 066 είναι! Καλά, δεν πείνασες ακόμα από την ώρα εκείνη! Πάει μεσημέρι…».

«Κι τι να κάμου; Να χάσου τ’ σειρά μ’!».

«Έλα μαζί μου!».

Είπα στον ταμία για το μπέρδεμα της γιαγιάς και, δείχνοντας κατανόηση, παρέλαβε αμέσως τα λεφτά της για την αποπληρωμή του ΕΝΦΙΑ!

Η γιαγιά μόνο που δε με φίλησε το χέρι για την εξυπηρέτηση. Κι ενώ ο Μούτος με μούτανε, η γιαγιά με κούφανε λέγοντας:

«Εμ ντε, άμα δεν έχ’ς μέσου σήμιρα δεν παίρ’ς πουτέ αράδα…».

«Άλλη είναι η αιτία γιαγιά! Προφανώς… Αλλά… άστο καλύτερα…».

«Ξέρου ξέρου! Ου προυφανός μι του διαουλιμένου του νούμιρου φταίει! Ακούς ικεί 66. Δε λιές καλά που έκαμαν αλάθουν κι έκαμαν του πρώτου νούμιρου μεδενικό…»

«Καλό μεσημέρι γιαγιά. Έτσι είναι ακριβώς! Κάνουν και τα μηχανήματα αλάθον…».

 

Πώς να αντιμετωπισθεί η ανεργία όταν οι τράπεζες, αντί για υπαλλήλους, προσλαμβάνουν ένα μηχάνημα, με μπόλικα κουμπιά, και τα οποία παράγουν εργασία ίση με ανυπολόγιστο εργατικό δυναμικό!…

Τα εργατικά χέρια υποκαταστάθηκαν από κουμπιά. Να μην υπάρξει λοιπόν και πρόβλημα λόγω της αδράνειας! Να μη γίνουν τα παιδιά μας μαλθακά, αφού θα γυμνάζουν μόνο το δείκτη του χεριού τους στα κομπιούτερ! Μακάρι να ήταν του χεριού μου…

Με το πάτημα του κουμπιού ανάβει το καλοριφέρ, ανοίγει η τηλεόραση, ανεβοκατεβαίνει η τέντα, κλειδώνει και ξεκλειδώσει το αμάξι, ανοίγουν τα παράθυρα κλπ.

Μούτα κατάντησαν και τα παιδιά μας αυτά τα κουμπιά! Θα έρθουν πάλι τα Χριστούγεννα, αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα φέρουν και τη χαρά μαζί τους! Θα μοιάζουν παρεξηγημένα! Θα πιάσουν από μια γωνιά με τα τάμλετ και θα καθαρίζουν τις φακές! Αυτό μου θυμίζει η κίνηση του δείκτη τους, επάνω στην οθόνη, καθώς σερφάρουν με τις ώρες.

Πώς να μαζευτεί η οικογένεια γύρω από το γιορτινό τραπέζι, τη μέρα των Χριστουγέννων, όταν ο καθένας επιστρέφει στο σπίτι όποτε του καπνίσει, και τρώει όποτε πεινάει!…

Με ποια χαρά να περιμένουν οι καημένοι οι γονείς τα παιδιά, την πρωτοχρονιά, για να πουν όλοι μαζί τις ευχές για τον καινούριο χρόνο, όταν κοντεύει δυο η ώρα κι ακόμα να φανούν!

Η εξέλιξη μας προσπέρασε, σαν η ίδια να ήταν Φεράρι κι εμείς χελώνα!…

Και τι δεν άλλαξε, σταδιακά, από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου μέχρι και σήμερα:

Το καρβέλι έγινε ψωμί! Το πρωινό μπουγάτσα! Το φαγητό γύρος! Το παγούρι πλαστικό μπουκάλι! Ο τορβάς σακούλα νάιλον! Το πινάκι τάπερ! Το σκορδάρι κόκα κόλα! Το κρασί μπίρα! Το καφενείο καφετερία! Η χαρά γάμος και σύμφωνο συμβίωσης! Το μπακάλικο σούπερ μάρκετ! Η γλίστρα σκι! Το χάνι Hotel! Ο γάιδαρος 4χ4! Το σαγματοποιείο συνεργείο αυτοκινήτων! Το πεταλωτήριο βουλκανιζατέρ! Το κουρείο κομμωτήριο! Η γκαζόλαμπα ηλεκτρική λάμπα! Η σκάφη πλυντήριο! Το τζάκι καλοριφέρ! Η τσίγκινη λεκάνη μπάνιο! Ο μπαχτσές λαϊκή! Οι μπίλιες πλαίυ στέισιον! Το παραμύθι της γιαγιάς κινούμενα σχέδια. Τα τσαρούχια αντίντας! Τα τσουράπια κάλτσες! Τα σιγκούνια αρμάνι! Η στενοχώρια άγχος! Το κουτσομπολιό κους κους. Ο πατέρας γέρος! Η μάνα γριά! Η πεθερά κυρία! Το μο έγινε καλέ! Και το ρα κύριε!

 

Τι καταργήθηκε:

Καταργήθηκε το ζευγάρι των βοδιών. Οι ονομαστικές γιορτές. Το χαμόγελο. Οι κοινότητες. Οι νομαρχίες. Τα πανηγύρια. Τα περισσότερα σχολεία της υπαίθρου. Αρκετά ήθη και έθιμα. Σχεδόν όλα τα παραδοσιακά παιχνίδια κλπ.

 

Τι προέκυψε:

 

Ανασφάλεια, βία, ναρκωτικά, ληστείες, τρομοκρατία, αχαλίνωτος καταναλωτισμός και μοντέρνο σεξ, ζήλια, φθόνος, φανατισμός, σκάνδαλα, χυδαιότητα, ανεργία, διαζύγια, μοναξιά και πάρα πολύ άγχος. Περάσαμε από τη μια άκρη στην άλλη. Άγχος, άγχος, άγχος… Να τι θα πει ο γερο Χρήστος: Έχω πολύ άγχον ρε παιδί μου! Πώς να κάνω αυτά τα δηλώσεις στα λεκτερικά…

Κι εγώ να τι λέω:

 

Κάποτε σκάβαμε τραγουδώντας.

Σήμερα καθόμαστε κι αναστενάζουμε!

 

Άραγε θα βρεθεί κάποιο κουμπί ώστε, πατώντας το, να γίνουμε χαρούμενοι! Ευτυχισμένοι!

Προσοχή! Είπα κουμπί κι όχι χάπι!… Η χαρά του χαπιού έχει ημερομηνία και ώρα λήξης…