Πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019, στο πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου, η Βραδιά Ποίησης και Μουσικής για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Γιάννη Ρίτσου.

Η εκδήλωση, η οποία συνδιοργανώθηκε από το Γυμνάσιο Αμυνταίου και το Ωδείο Φλώρινας -Παράρτημα Αμυνταίου, περιείχε παρουσίαση βίντεο από την μελοποιημένη συλλογή του μεγάλου ποιητή «Καπνισμένο Τσουκάλι», απαγγελία ποιημάτων του από μαθητές του Γυμνασίου Αμυνταίου, τον ιατρό –ποιητή Ρηγίνο Μέσιο και την φιλόλογο-συγγραφέα Πηνελόπη Βασιλειάδου, καθώς και μελοποιημένη μουσική του, από τους καθηγητές του ως άνω Ωδείου.

Στο χώρο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε εικαστική Βίντεο παρέμβαση από το 3ικαστικό 3ργαστήριο ζωγραφικής της Σχολής Καλών τεχνών Φλώρινας, με τους φοιτητές, Βασίλη Σέντζα, Ηλία Μπαρκαλή, Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη, Βάσια Ραβαζούλα, Δώρα Καρανάκη με αλληλεπιδραστή τον Χάρη Κοντοσφύρη.

Παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας σχετική με τη ζωή του λογοτέχνη και εκτέθηκαν βιβλία και περιοδικά σχετικά με τον τιμώμενο ποιητή.
Δείκτες 160 άτομα παρέστησαν στην εκδήλωση

Είκοσι άτομα εκδήλωσαν βλεμματικό ενδιαφέρον για την βιντεοεγκατάσταση. Τρία άτομα εκφράσανε λεκτικό ενδιαφέρον.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τοῦτο τό σπίτι δέ μέ σηκώνει πιά.
Δέν ἀντέχω νά τό σηκώνω στή ράχη μου.
Πρέπει πάντα νά προσέχεις, νά προσέχεις,
νά στεριώνεις τόν τοῖχο μέ τό μεγάλο μπουφέ
νά στεριώνεις τόν μπουφέ μέ τό πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
νά στεριώνεις τό τραπέζι μέ τίς καρέκλες
νά στεριώνεις τίς καρέκλες μέ τά χέρια σου
νά βάζεις τόν ὦμο σου κάτω ἀπ’ τό δοκάρι πού κρέμασε.
Καί τό πιάνο, σά μαῦρο φέρετρο κλεισμένο. Δέν τολμᾶς νά τ’ ἀνοίξεις.
Ὅλο νά προσέχεις, νά προσέχεις, μήν πέσουν, μήν πέσεις. Δἐν ἀντέχω.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου(Σονάτα του σεληνόφωτος Γιάννης Ρίτσος )
Η  βιντεο-εγκατάσταση αναπτύχθηκε πάνω σε ένα μακρόστενο  τραπέζι βιδωμένο στο πάτωμα και ένα “στεριωμένο” στον τοίχο του προθάλαμου του Πολιτιστικού κέντρου Αμυνταίου. Αποτελεί ένα αντιμνημείο για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο και ένα μνημείο για τους ποιητικούς στίχους  που συνέγραψε. Ένα τραπέζι, πολύ γραφική ύλη, πολλές  αναμόχλευσεις  σκέψεων του ποιητή  αιωρούμενες και εφαπτόμενες του αντεστραμμένου “στεριωμένου “τραπεζιού αποτέλεσαν πράξη μιας διαρκούς ενσάρκωσης  και μεταμόρφωσης για το ανείπωτο και το χιλιοειδωμένο.  Οι Βασίλης Σέντζας (βίντεο), Ηλίας Μπαρκαλής (Πορτραίτο του Γ.Ρίτσου ), Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη, Βάσια Ραβαζούλα, Δώρα Καρανάκη (Σχεδιαστικοί αναστοχασμοί του ποιητή ):  εναπόθεσαν τον μηχανισμό γραφής της ποιήσεως στο κάτω μέρος ενός τραπεζίου που εμφανίζεται ως ένα κεκαλυμμένο σκηνικό, ένα θεατρικό παίγνιο σύλληψης και κατάκρυψης του  ασύλληπτου.
Ο ποιητής δύναται να ανασυντάξει την διαρκή φθορά σε σονάτα και οι εικαστικοί να πάρουν την μουσική απόδοση της μύησης τους σαν διαδραστική επικαιροποίηση τόσο της  μνήμης όσο και της λήθης. Ποιητικό πράττειν η μνημειοποίηση και η απομνημόνευση του  ρηξικέλευθου πνεύματος αποτελεί μια ακόμη βεβιασμένη πράξη, μια δημόσια θυσία προς χάριν των ακροατών που δυσκολεύονται να δουν. Αλληλεπιδραστική επί τόπου ανάπτυξη της βίντεοεγκατάστασης  Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη,Χάρης Κοντοσφύρης και  Βασίλης Σέντζας