Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός!

Ο Αλέξης Δημόγλου, η γυναίκα του η Όλγα και ο κουμπάρος τους ο Μιχάλης έχουν μεγαλώσει μαζί από παιδιά. Τριάντα χρόνια
μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο, για διαφορετικούς λόγους… βρίσκονται και οι τρεις τους στην Καβάλα, την πόλη των παιδικών χρόνων και των εφηβικών ερώτων.
Το πρώτο βράδυ της παραμονής τους στην πόλη θα είναι μοιραίο
για την μετέπειτα ζωή τους. Ο Αλέξης συναντά παλιούς τους συμμαθητές σε ένα ταβερνάκι της πλατείας του Αγίου Νικολάου, ο Μιχάλης επισκέπτεται το πατρικό του σπίτι και η Όλγα κρυφά από τον άνδρα της καταλύει σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο.
Το άλλο πρωί η γνωστή καθηγήτρια της Φαρμακευτικής Όλγα Γεωργακά βρίσκεται νεκρή στο δωμάτιο της. Τα νέα δεν αναστατώνουν μόνο τους γονείς της νεκρής γυναίκας και την ηρεμία της επαρχιακής πόλης, αλλά και την κυρία Αδαμαντίνα, παλιά παραδουλεύτρα της οικογένειας Γεωργακά και μητέρα του Μιχάλη Γαλάνη.
Δολοφονία ή αυτοκτονία;
Οι ύποπτοι για τον Ηρακλή Κρόκο – τον αστυνομικό διευθυντή της περιοχής – είναι πολλοί. Ο άνδρας της, ο κουμπάρος της, ένας παλιός ανεκπλήρωτος έρωτας του συζύγου της, η νεαρή ερωμένη του Αλέξη η Λίνα, δημοσιογράφοι…
Όλοι τους ύποπτοι “καθ’ έξιν!”
Θα καταφέρει άραγε το λαγωνικό του “μικρού Μόντε Κάρλο” να διαλευκάνει την υπόθεση… όπως θα έκανε ο Ηρακλής Πουαρώ;

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα χαρακτήρων που ξαφνιάζουν τον αναγνώστη με την ανθρωπιά, αλλά και με την πολυπλοκότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων τους, ένα ευαίσθητο έργο με μυστήριο, δυνατή πλοκή και δράση που συναρπάζει.

Για το βιβλίο έγραψε η Μαρία Διαμαντοπούλου:

ΤΑΣΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ-ΓΚΕΝΤΖΟΣ. «ΥΠΟΠΤΟΙ ΚΑΘ’ΕΞΙΝ» Το καλό βιβλίο ποτέ δε σου δίνει μασημένη τροφή. Ούτε σε παρακαλάει να το βιώσεις. Σε αρπάζει, απλά και ξαφνικά από το χέρι και σε οδηγεί σε απόκρημνα μονοπάτια. Δεν είναι προβλέψιμο, ούτε μονόπλευρο, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση θα ήταν δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, με όλα τα κλισέ που το συνοδεύουν, όπως και τα περισσότερα αστυνομικά μυθιστορήματα. Ως συνήθως, στο συγκεκριμένο είδος, γίνεται ένας φόνος, μαζεύονται οι ύποπτοι, ο -συνήθως σχεδόν περιθωριακός, αλκοολικός, διαζευγμένος – μπάτσος βρίσκει τον φονιά και τέλος. Τις περισσότερες φορές τον βρίσκει και ο αναγνώστης, πριν τον επικεφαλής της έρευνας… Καμία εμβάθυνση στους χαρακτήρες, στα συναισθήματα ,στον ψυχικό κόσμο των προσώπων, εξέλιξη μηχανική και αναμενόμενη.Βρίσκουμε τον ένοχο και τέλος. Καμία σχέση με το μυθιστόρημα του Τάσου Αγγελίδη- Γκέντζου , «Ύποπτοι καθ’ έξιν», που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά προχωρά το λογοτεχνικό αυτό είδος ένα βήμα παρακάτω. Ήδη από τη αρχή, τα πρόσωπα έχουν υπόσταση, προσωπικότητα, ζωή. Ακολουθούμε την πορεία τους, εισερχόμαστε στην ψυχοσύνθεση και γνωρίζουμε το χαρακτήρα τους. Από τα παιδικά τους χρόνια, μέχρι το σημείο μηδέν, τη δολοφονία ή αυτοκτονία. Η Όλγα, το θύμα, δεν είναι απλά ένα πτώμα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Ο σύζυγός της, ο Αλέξης και ο κουμπάρος τους ο Μιχάλης δεν είναι απλά οι κύριοι ύποπτοι. Ούτε οι υπόλοιποι ήρωες που τους πλαισιώνουν είναι απλά πιόνια της δολοφονικής σκακιέρας. Το πανέξυπνο τέχνασμα του συγγραφέα να τους βάλει να παραδώσουν γραπτά την απολογία τους, μας επιτρέπει να βουτήξουμε βαθιά στη ζωή και στην ψυχή τους. Να κατανοήσουμε τα κίνητρα, τους φόβους και τις επιθυμίες τους. Να κατανοήσουμε ότι όλοι μας είμαστε ικανοί να φτάσουμε στα άκρα, επειδή ακριβώς είμαστε άνθρωποι. Όχι ψεύτικοι, χάρτινοι ήρωες ενός βιβλίου, που ζουν κάπου μακριά, αλλά σύγχρονοι άνθρωποι που ζουν στη σημερινή Ελλάδα, με όλες τις παθογένειες που αυτό συνεπάγεται. Ξεχωριστή και βαθύτατα ανθρώπινη η παρουσία του αστυνομικού διευθυντή και βασικού πρωταγωνιστή ,Ηρακλή Κρόκου, που καταρρίπτει το αστυνομικό στερεότυπο. Ευγενής, με ξεχωριστές ευαισθησίες, βαθιά καλλιεργημένος και καθόλου άγριος (ως είθισται),με συμπόνια και γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας, καλείται ως άλλος Ηρακλής Πουαρό να λύσει το μυστήριο. Μοιάζει μπλεγμένος στον ιστό μιας τεράστιας αράχνης, καθώς αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και η λίστα των υπόπτων μεγαλώνει .Δεν τον ενδιαφέρει απλά να διελευκάνει την υπόθεση. Συμπάσχει, συγκινείται, οργίζεται και αγωνίζεται να κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες που επιβάλλει η θέση του, αλλά και η μικρή κοινωνία όπου ζει. Το πεδίο δράσης δεν είναι η μεγαλούπολη, όπου όλοι είναι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Όλοι αλληλεπιδρούν σε μια μικρή, κλειστή κοινωνία όπως αυτή της Καβάλας και κάποιοι έχουν πολλά να κρύψουν, περιπλέκοντας τα πράγματα. Ο ίδιος βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Δεν είναι άτρωτος, ούτε υπεράνθρωπος, αλλά κερδίζει τη συμπάθεια μας λόγω των αδυναμιών του. Είναι ένας από εμάς, προσιτός, ωστόσο ξεχωριστός. Η κάθαρση έρχεται ξαφνικά, απρόβλεπτα και κατακλυσμιαία. Όχι ,όμως, αδικαιολόγητα, γνωρίζοντας σε βάθος τα πρόσωπα. Το τέλος δεν είναι ξεκάρφωτο, αλλά ούτε και αναμενόμενο! Ο συγγραφέας δεν παρατά τους ήρωες του με το που λύνεται το μυστήριο, αλλά τους ακολουθεί και μετά. Δικαιώνονται όλοι και βρίσκουν τον τρόπο να συνεχίσουν παρακάτω, με τρόπο ρεαλιστικό ,αλλά ταυτόχρονα όμορφο. Η αληθινή ζωή δεν έχει πάντα παραμυθένιο τέλος, αλλά τις περισσότερες φορές προσφέρει εναλλακτικές κατάλληλες για τον καθένα. Αρκεί, βέβαια, να μείνει ζωντανός…

Για το βιβλίο έγραψε η Μαρία Περατικού Κοκαράκη:

Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου :» Ύποπτοι καθ έξιν» εκδ. Ωκεανός. Κλείνω το βιβλίο με μια αίσθηση δοκιμασμένης δημιουργικότητας και αναγνωστικής ευχαρίστησης. Οφείλω να πω, πως μετά την Αγκάθα Κρίστι και τον Γιάννη Μαρή, που διάβαζα στα εφηβικά μου χρόνια, δεν διάβαζα αστυνομικά μυθιστορήματα. Το «Υποπτοι καθ έξιν» με τράβηξε από το εξώφυλλό του και από τις πρωτες του σελίδες! Το σκηνικό της όλης έμπνευσης, η επιστροφή στον γενέθλιο χώρο των ηρώων του συγγραφέα προκαλούν τον αναγνώστη σε ένα συντροφικό ταξίδι ταύτισης, αφού μεγαλώνοντας ο άνθρωπος στριφογυρίζει σε όλα εκείνα που τον «παιδαγώγησαν»… Καίριο λοιπόν σημείο η επιστροφή στα προηγούμενα χρόνια, τα οποία τον καθένα αναμετρούν με τον ρομαντισμό, μα και με ένα είδος απολογισμού. Αιχμηρό σημείο και η επιτυχία ή αποτυχία στον αμείλικτο χρόνο. Με αυτά ως πρώτη ύλη του ο συγγραφέας, μαζί με την πρόσκληση συνάντησης παλιών φίλων και συμμαθητών ξεκινά την αστυνομική του πλοκή. Η γραφή καθηλωτική ως και ανατρεπτική με τους πλούσιους διαλόγους να δημιουργούν τόσο ζωντανές εικόνες, που ο αναγνώστης «ρουφά» τη συνέχεια για να φτάσει στο τελος. Οι κοφτές, αποσιωποιητικές προτάσεις, τις οποίες συνθέτει ο συγγραφέας, με ιδιαίτερο, προσωπικό τρόπο – προσωπικά με καθήλωσαν- προσθέτουν στην εξέλιξη της ιστορίας το αστείρευτο ενδιαφέρον! Πρωτότυπα, καινοτόμα στο τέλος του κάθε κεφαλαίου ο συγγραφέας δίνει τις σημειώσεις του υπευθύνου της έρευνας αστυνομικού, Ηρακλή Κρόκου, του Πουαρό της Καβάλας. Στοιχείο που μπολιάζει την αγωνία στον αναγνώστη. Στη μυθιστορία του «φόνου» προστίθεται η κοινωνική δομή της προηγούμενης «αυστηρής» παρωπιδιασμένης γενιάς, την οποία ο συγγραφέας επεκτείνει στη σημερινή, αφού πρώτα συνυφαίνει τα αποτυπώματα, που αφήνει σε ψυχολογικό επίπεδο. Τούτο προβληματίζει μα και βαθαίνει τη γραφή και σύλληψη του κ. Γκέντζου και που μας θυμίζει τη ρήση του Ηράκλειτου:» τα βάθη ( όρια) της ψυχής όσο κι αν προχωράς δεν θα μπορέσεις να τα βρεις, από οποιαδήποτε οδό κι αν πορευτείς». Οι χαρακτήρες φοβούνται διακριτικά και αναφύονται σύμφωνα με τον δρόμο της ζωής τους, προκαλώντας στον αναγνώστη το κλιμακωτό ενδιαφέρον του. Μιας ζωής που λίγο πολύ συμβάλει στη δόμηση της προσωπικότητας τους και στις «ανθρώπινες» αντιδράσεις, ενέργειες, πράξεις τους. Χαρακτήρες που ζουν δίπλα μας, τους συναναστρεφόμαστε, οι οποίοι επηρεάζονται από τη δύσκολη ή εύκολη βιωτή τους. Πνιγμένοι στις επιλογές τους, οι οποίες «αποδυνατίζουν» αντιστάσεις, στην δήθεν κοινωνική υπόσταση και ηθική. Την αυλαία θα κλείσει η προτροπή μου να διαβάσετε το βιβλίο μα και το ξάφνιασμα της εξέλιξης σε μελλοντικά χρονικά όρια…

Μαρία Περατικού Κοκαράκη. 15/2/18. Κύπρος

 

https://www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=video&cd=10&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwiXzJmel83oAhWkp3EKHbWqAk0QuAIIWzAJ&url=http%3A%2F%2Fwww.theanatoliagazette.com%2Ftassos-aggelidis-gentzos-new-book%2F&usg=AOvVaw0LZOsU1H-Nq6NSPMexkFFt

Πηγή: Εκδόσεις Ωκεανός