Σὲ μιὰ ρυτίδα ἀπαρηγόρητη

Σὲ ἕνα βασίλεμα τοῦ νοῦ

Σὲ μιὰ στάλα λέξη

 

σὲ βρίσκω 

 

χαράσσω σὲ βάθη στοὲς διαφυγῆς

νὰ ξεφύγω ἀπ´ αὐτὰ

κι ἄς πονᾶς ἀκόμα

 

Ἔξω γκρεμίζομαι

 

ἔξω τόσος συνωστισμὸς

ποῦ νὰ κρυφτῶ ποῦ νὰ πάω

τόση πλησμονὴ ἀπελπισμοῦ

τόσο βούρκωμα

 

πισωστρέφω τὰ μάτια

χαμογελώντας

 

πράγμα πολύτιμο νἆσαι ἀληθινὸς

ἀπάνου σὲ μιὰ σελίδα σέ ἕνα κορμὶ

ἐλπίζοντας τὸ ἀνέλπιδο

 

μὰ ἐγὼ ξεχάστηκα μὲ φῶτα ἀναμμένα

σὲ αὐτὴ τὴν σκόνη τους

σ´ αὐτὴ τὴ στάχτη πού ὁ πόνος ἀφήνει

 

ἀπόκριση δὲ δίνω τώρα πιὰ

μονάχα κραυγὴ σὲ τούτη τὴ διαπίστωση

 

ὁδοιπορῶ μὲ τοῦτα τὰ ἀδέξια χειρόγραφα

σὲ ἐξορία τοῦ νοῦ ἀταχυδρόμητη

 

Μὲ χαράσσω

 

ἄν ἀντέχω

μὴ

μὴ ρωτᾶς

 

δὲς  ρυτίδες

διδάσκει γεωμετρία κι ἡ ζωὴ

Ιωάννης Μασμανίδης