Η διάπλατη λογοτεχνική αδεία και η ρηξικέλευθη  εμπνευσμένη γραφή του Γιάννη Πλαχούρη γόνιμα και εποικοδομητικά παρουσιάζει εικόνες δράσης περιπλάνησης,περιδιάβασης και περιήγησης από την αλήθεια της καθημερινότητας , τις οποίες αναπαράγει διαπλαστικά και διαφωτιστικά με επίμονη εγκαρτέρηση στο νέο βιβλίο του ΄΄Μάρτυρας Ζωής ΄΄ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος . Ο ποιητής τοποθετεί τις αφηγήσεις του σε σπαράγματα από  τη σημερινή απροσδόκητη εποχή και τις δένει εύληπτα και ευπρόσδεκτα με τα συμβάντα. Πρόκειται για επιλεγμένες καταθέσεις ψυχής που αρχιτεκτονικά συνδέουν άρρηκτα και έμμεσα το περιβάλλον στο οποίο ζει ,δρα , κινείτε και στον ευρύτερο περίγυρο που τον διαμόρφωσε ως οντότητα  μέσα στην κοινωνία . Εκθέτει έντεχνα την πραγματικότητα που βίωσε και βιώνει ,την σκιαγραφεί και την ιστορεί εξονυχιστικά τονίζοντας με υποβλητική επιστέγαση τα συγκεκριμένα σύμβολα που διευθετούν και καθορίζουν την πορεία του διαχρονικά . Εύστοχα εκφράζει κάθε τι που αντιλαμβάνεται, και που αξίζει να ασχοληθεί αναγνώστης για να εντρυφήσει εύλογα στις δομές των προτάσεων του .Όπως και σε όλα σχεδόν τα ποιητικά πονήματα του έτσι και εδώ μας προκαταβάλει παραθέτοντας μνήμες που πυροδοτούν και σηματοδοτούν ανάλογα και κάπως υπέρμετρα σημαντικές εικόνες που θέλει να επισημανθούν .Προσδιορίζει άμεσα τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα ,τονίζοντας την θέση που κρατούν στο υποσυνείδητο και ενδυναμώνει με περίσκεψη την ενέργεια που πυροδοτούν και στοιχειοθετούν στο φάσμα των ευρύτερων νοητικών ερεθισμάτων . Με στοχαστικό ειρμό και λυρική ρυθμική ευαισθησία μετουσιώνει συναισθήματα , μαρτυρίες και εντυπώσεις , μηνύματα και οράματα που ενέχουν και εμπεριέχουν το απαράμιλλο στοιχείο του συγκινησιακού κραδασμού.Προχωρώντας βαθύτερα την έρευνα του βοηθούμενος από την προσωπική επιτήδευση και ενασχόληση του με τον λόγο επισυνάπτει σε αυτόν μια ποικιλία αισθαντικής εσωτερικής ανάδυσης.Μέσα από την συγκεκριμένη διαδικασία εναρμονίζει στα κείμενα και στους στίχους του  μια ενδότερη ανάλυση και μια ενδοσκοπική μελέτη για τα θέματα που τον άγγιξαν ,τον προβλημάτισαν και τον επηρέασαν.Με οικουμενικότητα γραφής το μεγαλείο της δυναμικής αντιμετώπισης του ενσαρκώνεται διακριτικά , σταδιακά και βαθμιαία. Δικαιώνει με πλαστικότητα άποψης τους ήχους, τις ωσμώσεις, τις εμπειρίες ,την απαλότητα στην οδύνη και την κορύφωση των καταστάσεων που διαπραγματεύεται απέναντι στην φορμαρισμένη υφή. Αναπλάθει μορφικά κάθε σκιερή και φωτεινή οντότητα τολμώντας αναθεωρήσεις σε κρίσεις ,διαθέσεις ,προθέσεις και εκτιμήσεις που ανακτούν απαιτήσεις προκειμένου να τις κατατάξει αποτελεσματικά σε απολήξεις με εμβληματικούς συνδυασμούς . Ο Γιάννης Πλαχούρης προσεγγίζει με ουσιαστική σπουδή την ανθρώπινη ύπαρξη, την αναπαράγει ,την αναπλάθει και  με πηγαίο ύφος μελετά τα επιμέρους επεισόδια των καταγραφών και των διευκρινίσεων, ανοίγοντας διόδους, διαγώνιους και διαδρόμους .Με πρωτότυπη  πυκνότητα, αυτούσια λεπτομέρεια  και επεξηγηματική ανάλυση ,αρετές που εξελίσσει, κινητικά και ανοδικά καταλήγει στην επιλεκτική μουσικότητα. Μαγνητίζει όποιον τον διαβάζει . Τον προσκαλεί στο παιχνίδι, τον κάνει συμμέτοχο και κοινωνό , τον μυεί σε επαρκείς ιδεογραφικές διατυπώσεις με οπτική διευθέτηση και ιδιάζουσα θεματική .Με δύναμη ψυχής, αισιοδοξία ζωής και συλλογιστική περατότητα τον προκαλεί να βρει τον εαυτό του και να τοποθετηθεί . Τον κάνει σύμμαχο και αναπόσπαστο μέλος σε ένα σύνολο με λεκτική μετάδοση, ποιοτική χροιά και ακουστική μαγεία που μεταδίδει ένταση και έκσταση. Στις ποικίλες εκφάνσεις που σταχυολογεί παραπέμπει επίσης σε αποκαλύψεις που φωτίζουν την περιοχή του πραγματικού-φαντασιακού και επιφυλάσσουν την διείσδυση στον πλούτο των συλλήψεων που παρεπιδημούν.
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Μπαζαίος (Εφημερίδα των Συντακτών,Times news)  έχει επισημάνει στο κείμενο του ”Σε κάθε ποίημα υπάρχει κι ένα άγραφο ποίημα ” για το βιβλίο  «ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΖΩΗΣ» του Γιάννη Πλαχούρη:                                                                      ”Η πρόσφατη ποιητική συλλογή του Γιάννη Πλαχούρη (Μάρτυρας ζωής, Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Ιούνιος 2020, σελ. 88, με πολύ ωραία και πρωτότυπα σε σύλληψη ζωγραφιές – σχέδια του Απόστολου Πλαχούρη) εξαρχής ζητά τη συμφωνία του αναγνώστη σε τρία κομβικά σημεία:
1ον Η ενοχή γεννά Τέχνη.
2ον Οι συναισθηματικά νεκροί δεν φέρνουν αντιρρήσεις.
3ον Η ποίηση οφείλει να λειτουργεί ως η συνείδηση της εποχής της.
Πρόκειται για ποίηση στρατευμένη και πολιτική, όχι όμως με τη γνωστή μετάφραση των όρων -καθώς κινείται μακριά από μηχανισμούς και υπηρεσία στα ιδεολογήματα.
Η στράτευση αφορά αρχές και αξίες, τα αρχέτυπα που γέφυρα ενώνουν διαφορετικές ψυχές, και η υπεράσπισή τους εκδηλώνεται αυθόρμητα, (ως έκρηξη αισθημάτων για μια παραβίαση αρχών χωρίς να προηγηθεί λογική διεργασία) ενώ η πολιτική αφορά τη μάχη απέναντι τόσο στην απομόνωση και στην καθημερινότητα (υπόθεση ατομική) όσο και στην πολιτεία (που τις καλλιεργεί γιατί βολεύεται). Ο πόλεμος είναι ολοκληρωτικός, συμβαίνει παντού και πάντα, είναι εσωτερικός (καθώς ο εαυτός μάχεται τον Εαυτό του) κι εξωτερικός (σύγκρουση με τους άλλους).

Δεν δίνω δάκρυα για κηδείες./ Τα ξόδεψα στις αίθουσες αναμονής. Και τα φαντάσματα δεν έχουν αγκαλιά/ να με κουρνιάσουν,/ ούτε φωνή να εξηγήσουν/ γιατί τριγυρίζουν και δεν ανασταίνονται./ (…) και όσα δάκρυα λίγα/ απόμειναν/ τα χρειάζομαι/ για εκείνο το φιλί/ στο τέλος του δείπνου.//
(Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ)

Ο «Μάρτυρας» λειτουργεί και με τις δυο ιδιότητές του. Και ως πολίτης που διαβεβαιώνει γεγονότα που εξελίσσονται στην Πολιτεία και ως άνθρωπος, που βασανίζεται για τις πεποιθήσεις του, δίπλα σε βολέματα, συνήθεια, χαύνωση καθημερινότητας, εφησυχασμό. Επισημαίνει κοινωνική εκτροπή, στα μέτρα συμφερόντων, που ευτελίζοντας τις ανθρώπινες επιβάλλει τις δικές της εξουσιαστικές σχέσεις. Η ευθύνη παρόμοιας κατάστασης είναι ατομική, όχι συλλογική. Καθένας, που την αποδέχεται, ουσιαστικά την συντηρεί, πλανημένος πως …ζει.
Θεματικά λοιπόν έχουμε ένα περίεργο παιχνίδι. Το είδωλο (πρόσωπα, γεγονότα, σχέσεις) οδηγείται μπροστά σε καθρέφτη όπου, αφού αντιληφθεί πως διαμορφώθηκε η μορφή του, μετά θα αυτοαναιρεθεί και θα αυτοδιαλυθεί.
Σε τέτοια θέση επιχειρούν να μας οδηγήσουν τα συγκεκριμένα ποιήματα. Η πραγματική αγωνία που πρέπει να μας απασχολεί είναι το πώς θα ξεπεράσουμε ένα περιβάλλον σε όλη του την έκταση πλασματικό. Τα πρωτότυπα έχουν αντικατασταθεί με τ’ αντίγραφά τους. Η αποξένωση ως στοιχείο ζωής καλλιεργείται σκόπιμα από κάθε λογής εξουσίες και με πολλούς τρόπους, ώστε να γίνει ευκολότερη η υποδούλωση του ανθρώπου. Οι «άλλοι», δηλαδή το εγώ που γίνεται εσύ, δεν ορίζουν απλώς αλλά συντελούν συλλογικά να διασφαλίζεται η ελευθερία. Αυτή η σχέση είναι ίσως η μόνη αυθεντική λειτουργία σ΄ έναν ταχυδακτυλουργικό κόσμο -ιδιαίτερα σημαντική, και η σημαντικότητά της πιστοποιείται από τις μνήμες∙ η μνήμη είναι ο χρόνος, ενώνει παρελθόν και παρόν, είναι η απάντηση για τον έρωτα που μεταβάλλεται σε πάθος, τον θάνατο με τον πόνο ή τη χαρά του (για να έρθει το νέο πρέπει να πεθάνει το παλιό), είναι η αφετηρία για να κατανοήσει κάποιος ότι συνήθως λειτουργεί ως μέρος της εικονικής πραγματικότητας, όπου τελικά δεν είμαστε ό,τι είμαστε και δεν ζούμε όπως θέλουμε να ζούμε.
Η διαπίστωση έρχεται από ποιήματα βιωματικού και ιδεολογικού περιεχομένου. Καταστάσεις και πρόσωπα πιστοποιούν πως η πλάνη, ιστός αράχνης, καλύπτει όλες τις εκδηλώσεις μας, ανεξάρτητα σημασίας: Στην υπόγεια γκαρσονιέρα ο μουσικός διώκεται επειδή οι νόμοι των υπονόμων απαγορεύουν τη μουσική, στις ακτές τα βότσαλα μιλούν όταν καταλάβεις πως πρόκειται για δάκρυα ζωγραφισμένα από το χέρι της θάλασσας, ο ανακριτής παραδέχεται στον ανακρινόμενο ότι επειδή δεν μπορούσαν να υποτάξουν τα δένδρα μασκάρεψαν το κλουβί σε ουρανό για να συλλάβουν τα πουλιά.
Περιγράφεται το πώς η εμπειρία συγκρούεται συνεχώς με την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν και πώς οι όποιες ανθρώπινες ιδιότητες (αξίες, αισθήματα, λογική) αντιμετωπίζουν στην εποχή μας τις απόπειρες απαξίωσής τους.
Οι ληστές που «πριν χρόνια έκλεψαν ζωή μου / τους άφησα πίσω τους ξαναβρίσκω εμπρός / ξέρουν καλύτερα από μένα τι υπόλοιπο είχαν αφήσει//» καραδοκούν.
Η σύγκρουση μαζί τους για να είναι αποτελεσματική προαπαιτεί την αυτοπαραδοχή της πραγματικότητας. Όπως τα παρακάτω παραδείγματα, μεταξύ πολλών άλλων:
την εξίσωση «1 + 1 = όσο θέλει ο ταμίας», ότι σε κάθε «ποίημα περιμένει πάντα ένα άγραφο ποίημα», το δάκρυ που κυλώντας στο χαρτί υπογράφει τη γνησιότητα των λέξεων και εικόνων, τους νεκρικούς διαλόγους εμπρός στην ομιλούσα χωρίς λόγο τηλεόραση (Η LED κυρτή οθόνη βγήκε λίρα/γύρισε το φλιτζάνι να σου πω τη μοίρα), την ισοπέδωση της γλώσσας («No smoking, yes chat, οι σχέσεις προκάτ./ Κane delete sta palia. Okay;/ Το greeklish τη γλώσσα μου καίει»), τη χρησιμότητα αντικατάστασης του ατομικού πόνου με τον κοινωνικό (Δέκα γραφίδες τα δάχτυλα, δυο λίμνες μελάνι τα μάτια. Άη Σολωμέ κι άγιε μου Όμηρε, χαραυγείστε τον κόσμο/να πάρω τη λύπη του θλίψη μου, τα ξενύχτια του έρωτά μου/που είδωλο μιας λέξης είναι άλλη λέξη) γνωρίζοντας βέβαια πως «απέναντι σε μένα υπάρχω εγώ/ για να δικάσω τη σκέψη μου/ να σας πω για το δεύτερο ποίημα/ που υπάρχει αγέννητο πάντα/ μέσα στο ποίημα».
Πρόκειται για μια θλιβερή διαπίστωση που ευτυχώς δεν μένει αδιέξοδη. Η αλήθεια βρίσκεται σκορπισμένη σε πολλά σημεία. Δεν υπάρχουν μικρά ή αδιάφορα πράγματα. Όλα είναι μεγάλα για τη χρησιμότητά τους, αφού έχουν τη δυνατότητα να ταράξουν κι εξεγείρουν μια ψυχή και μπορούν να συντηρήσουν την ποίηση. Ο μετασχηματισμός του κόσμου οφείλεται στη δύναμη των οραμάτων του. Η ευθύνη είναι ατομική και πως η ποίηση -η Τέχνη γενικότερα- λειτουργώντας στον προαναφερθέντα ρόλο της, ως μάτι της συνείδησης, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να δει και ν’ αποκαλύψει το ψέμα.

(…) «Ασύμμετρο αφήστε με
με την Ποίηση
που έριξε στη ζωή μου το περιττό
και δεν αφήνει από το ποτήρι να πιω
τον τρόπο των λωτοφάγων».

Η ευκαιρία αντίδρασης υπάρχει σε όλα, παντού και πάντα. Ο ζητιάνος στο φανάρι, η συνομιλία την Άνοιξη με τα φύλλα, ο παρατηρητής της χειμωνιάτικης νύχτας που αρνιέται να επιστρέψει το ξημέρωμα «στο παλιό με το γνώριμο κάδρο, κραυγούλα χαράς για την ασφάλεια της κορνίζας», ο όχλος των βατράχων με τους λασπωμένους συλλογισμούς απέναντι στο φιλί που λύνει μάγια, η ταβερνιάρισσα της Λευκάδας που «έγραφε στους λογαριασμούς δίστιχα με όσα της χρώσταγε η μέρα», συστήνονται ως διαρκείς αφορμές παραδοχής και αντίδρασης.
Θεματικά και τεχνικά πρόκειται για πολύμορφη ποίηση (ελεύθερος στίχος, ομοιοκαταληξία, ρυθμός τονικός και μουσικότητα από παρηχήσεις ανάλογα με το τι πραγματεύεται, σε μια προσπάθεια συμφωνίας της μορφής με το περιεχόμενό της) που διαρκώς αναζητά και ανατρέπει και θεωρεί ότι τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί αν διακόψει τις σχέσεις με το περιβάλλον του. Σε μια επανάληψη της γνωστής θέσης ότι η φύση διδάσκει την υπέρβαση κι ωθεί να αντιδράσεις στα επιβεβλημένα. Χαρακτηριστικά για τους συμβολικούς κηπουρούς που επιχειρούν να διαμορφώσουν τους κήπους στα μέτρα τους, ο Πλαχούρης πληροφορεί:

(…)Ρωτήστε τον Μαΐστρο, που έρχεται / από τους μακρινούς ανθότοπους τρικλίζοντας, /το αηδόνι που επιφώνημα θαυμαστικό / κατάργησε τους φράχτες/ υπάρχει κηπουρός που έκοψε κι έραψε ποτέ την Άνοιξη; Λαός που κέρδισε τις εξεγέρσεις του / χωρίς μεθύσι από γαρύφαλλα υπάρχει;//

Τα σκίτσα και το εξώφυλλο που δημοσιεύονται είναι του Απόστολου Πλαχούρη, από την ποιητική συλλογή.

O συγγραφέας ,υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 2019 στην Α´ Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ ,δημοσιογράφος Σπύρος Βασ. Δενδρινός(Eφημερίδα Kόντρα ) στο κείμενο του: ”Ο ασυμβίβαστος Μάρτυρας που καταγγέλλει «Μάρτυρας ζωής »: η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Πλαχούρη επισημαίνει:
”Μια πραγματική ποιητική απόλαυση για το καλοκαίρι του 2020 είναι η νέα συλλογή ποιημάτων του Γιάννη Πλαχούρη, με τον τίτλο «Μάρτυρας Ζωής».
Η καλαίσθητη αυτή έκδοση (Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, 88 σελ., Ιούνιος 2020) έχει την εικαστική συνδρομή (ζωγραφική – σχέδια σε προμετωπίδα και ποιήματα) του Απόστολου Πλαχούρη. Το ύφος του ποιητή είναι λιτό, περιεκτικό και σαφές. Η ποιητική σύνθεσή του αισιόδοξη και πρωτότυπη, διαυγής, ασυμβίβαστη, μας αποδεικνύει – για άλλη μια φορά – την ευγένεια ψυχής που κάνει τον ποιητή Γιάννη Πλαχούρη να ξεχωρίζει. Αδρή και λιτή η στοιχειοθέτηση των ποιημάτων σε μια εξονυχιστική περιήγηση πρωτόγνωρων φράσεων που αναμφίβολα απεικονίζουν καθημερινές – και όχι μόνο – ανθρώπινες φιγούρες.
Γράφει ο ποιητής :
«Τα ρούχα πέταγε εδώ και εκεί,
τυχαία κάτω,
άχυμους καρπούς οπωρώνα
η Αφροδίτη,
απόφαση οριστικής αποδημίας
προς τους πρόποδες του Ολύμπου
κι ούτε κοιτούσε πίσω,
εγκαταλείποντας τους ουρανούς
για τόπους που
οι έρωτες μένουν σαφείς,
απαλλαγμένοι από θεϊκά περίπλοκα κι αναβολές,
λόγω θνητότητας παράφοροι,
γνήσια απελπισμένοι, τραγικοί,
δυο λόγια μια ματιά και πάμε
τέχνη της σάρκας γήινη
σαν δεσμωτήρια χωρίς φυλακισμένους …»
(Περιπαθώς ο έρωτας – σελ. 54)

Ενώ στο ποίημα «Η μεσίστια έλξη», διαβάζουμε ανάμεσα στα άλλα :
(…) « Ήδη το τρίτο κουδούνι καλεί
μόνο αντί για πάνω,
στη σκηνή,
με βάζουν κάτω θέση,
ρόλος και σχέση
που διανέμει ο σκηνοθέτης χρόνος.
Ως θεατής
κρατώ την άκρη του πόνου,
δεν παύει όμως να είναι πόνος
(…)
Εκείνη περνά ηρωίδα
αυτάρεσκη σελίδα
από μέτριο βιβλίο
κι ούτε νοιάζεται λίγο
αν θα μείνω ή θα φύγω
κι εγώ στο άδειο δωμάτιο
αναπολώντας τον χαμένο παράδεισο.

Χρειάζεται τέχνη να ξεφυλλίζεις την άβυσσο»
μας προειδοποιεί ο ποιητής.

Ο Γιάννης Πλαχούρης είναι και δημοσιογράφος μεγάλης κλίμακας από τους παλιούς δασκάλους, ευρύτατα γνωστός σε εκείνους που βρίσκονται πίσω από τα νήματα.

Γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση, μυθιστόρημα, παραμύθια, Καραγκιόζη, τις σατιρικές ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, βιβλιοκριτικές προσεγγίσεις. Μαζί με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη εξέδωσαν το ιδιότυπο περιοδικό «Κέντρων». Συνεργάτης κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά ( ΚΛΠ, Έρευνα, Εξόπολις, Περίπλους, Index, κ.ά. ) και ιστοσελίδες ( Diastixo, Fractal, Newstime). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό ( ΠΟΕΣΥ, ΕΣΠΗΤ, Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών). Συμμετείχε επίσης στις διοικήσεις διαφόρων πολιτιστικών φορέων (Αετοπούλειο, ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, Κέντρο Μικρασιατικού Ελληνισμού Δήμου Νέας Ιωνίας).
Η ποίησή του διακατέχεται από μια έμφυτη ψυχική συνάφεια και μας συγκίνησε ιδιαίτερα.
Χρησιμοποιεί με λεπτουργία την κυριαρχία των μηνυμάτων του, με ένταση και φόρτιση συναισθήματος, και παράλληλα μ’ εφηβική ζωτικότητα. Είναι Οδηγητής ο Γιάννης Πλαχούρης, γιατί μας βγάζει σε δρόμους φωτεινούς σε τροχιά αισθητικής αρμονίας. Τα ποιήματά του αποκρυπτογραφούν την ψυχική του ανωτερότητα, έναν εσωτερικό κόσμο που αντέχει και ανθίσταται, στο αμείλικτο διάβα του χρόνου.
Η πρόσφατη ποιητική συλλογή του διαθέτει διαύγεια και σαφήνεια. Καθαρή ποίηση. Μαγεύει με την αυθεντικότητά της. Άγγιγμα και κατάθεση ψυχής. Καλοτάξιδη.

Στην αναφορά -Δελτίο τύπου για των εκδόσεων Ζαχαρόπουλος για το βιβλίο διαβάζουμε:

”Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Πλαχούρη Μάρτυρας Ζωής με την εικαστική συνδρομή (σε ζωγραφικά και σε σχέδια) του Απόστολου Πλαχούρη.
Θεματικά και αυτά τα ποιήματα αφορούν τον υπαρξιακό (συνεπώς και τον πολιτικό) αγώνα απέναντι στην καθημερινότητα που δημιουργείται από την πλάνη και τη συνήθεια («Στις πληγές του λευκού γεννιέται το ποίημα»). Η εικονική πραγματικότητα καθορίζει πια όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου της εποχής μας, όμως ακόμα και στις πιο μικρές εκδηλώσεις τού δίνεται συνεχώς η ευκαιρία να βγει από τον λήθαργο. «Στεκόμουν κάτω από το υπόστεγο | μ’ έναν άγνωστο αδέσποτο σκύλο. | Έβρεχε. | Μόνο οι δυο μας ακούγαμε | τη μουσική στα πλήκτρα του δρόμου». («Ο σύντροφος ακροατής»).
Τα ποιήματα εκφράζουν την αντίληψη ότι η ευθύνη είναι ατομική και πως η ποίηση –η Τέχνη γενικότερα– είναι το μάτι της συνείδησης, η μόνη αλήθεια που μπορεί να δει και ν’ αποκαλύψει το ψέμα. «Ασύμμετρο αφήστε με | με την Ποίηση | που έριξε στη ζωή μου το περιττό | και δεν αφήνει από το ποτήρι να πιω | τον τρόπο των λωτοφάγων». Αυτό συμβαίνει όποτε η τέχνη απλά δείχνει και δεν υποδεικνύει, επειδή οι κάθε είδους υποδείξεις/επιβεβαιώσεις σκοτώνουν ουσιαστικά τη ζωή. Το νόημα κάθε πράξης δεν είναι το αποτέλεσμά της, αλλά η πράξη αυτή καθαυτή. «Ποτέ δεν της μίλησε. | Αθέατος στο σκοτάδι | μάζευε τους έρωτες που έπεφταν, | όταν χτένιζε την καρδιά της».(«Στο περιθώριο της αγάπης»).
Θεματικά και τεχνικά πρόκειται για πολύμορφη ποίηση (ελεύθερος στίχος, ομοιοκαταληξία, ρυθμός τονικός και μουσικότητα από παρηχήσεις ανάλογα με το τι πραγ-ματεύεται, σε μια προσπάθεια συμφωνίας της μορφής με το περιεχόμενό της) που διαρκώς αναζητά και ανατρέπει, καθώς, όπως επισημαίνει και ο ποιητής Γιάννης Κορίδης, «ο Πλαχούρης δεν υπακούει μόνο, αλλά και επαναστατεί, πάντα με τον δικό του εξελιγμένο τρόπο».”

Σειρά: Ελληνική Ποίηση 118
Τίτλος: Μάρτυρας ζωής
Συγγραφέας: Γιάννης Πλαχούρης                                                                          Εικονογράφηση βιβλίου :Απόστολος Πλαχούρης
ISBN: 978-960-208-973-6
Σχήμα: 14 x 21 εκ.
Σελίδες: 88
Τιμή: 10,00 €

  • Ο Λεόντιος Πετμεζάς είναι δημοσιογράφος ,ιστορικός αναλυτής,κριτικός βιβλίου και τέχνης