Μιὰ ὄχι συνέντευξη

μὲ ἐρωτήσεις ἄλλων

μὲ ἀπαντήσεις λάμπουσες

Μιὰ ἐκ βαθέων συνομιλία μέ τὰ λάθη μου

ἔξω ἀπὸ τὴν πλασματικὴ εἰκόνα ἑνὸς ἀνύπαρκτου παραδείσου

εὐάλωτος ἀπὸ τὴν τόλμη

τῆς ἀπεγνωσμένης εἰλικρίνειας..ξεκινῶ

Ἀπαραίτητη ἀρχή

Γεννήθηκα στὸ Νησὶ,χωριὸ τοῦ νομοῦ Γρεβενῶν.Τὰ μαθητικὰ μου χρόνια γεμάτα στερήσεις,φτώχειες,ἀνέχειες,βαθιὰ ἐπηρέασαν τὴν ψυχὴ μου.Ἴσως αὐτὴ ἡ στέρηση νὰ λειτούργησε μέσα μου παράξενα καὶ οἱ ἐπιδόσεις μου στὸ γυμνάσιο νὰ ἦταν περιορισμένες.Φρόντιζα ἀπὸ ἀντίδραση δὲ ξέρω σὲ τί,σὲ ποιὸν, νὰ εἶμαι ἀδιάφορος καὶ τελικὰ ἀπὸ τοὺς τελευταίους μαθητὲς, μὲ ἐπιτυχία,βέβαια….

Ἀρκεῖ νὰ ἀναφέρω ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸ ἀποδεικνύει

Εἴχαμε ἕναν ἐξαιρετικὸ ἄνθρωπο καὶ καθηγητὴ τὸν Φ. Βῶρο,ὁ ὁποῖος,διεῖδε μᾶλλον ὅ,τι στὸν γραπτὸ λόγο εἶχα στοιχεῖα ἀδαπάνητα.Σὲ ἕνα διάλειμμα λοιπὸν,μοῦ εἶπε ὅ,τι στά τέσσερα μαθήματα ποὺ μᾶς εἶχε (ἀρχαῖα,ἔκθεση, ἱστορία καὶ ψυχολογία),ἤμουν ἤδη περασμένος,καὶ θά ἤθελε νά πάω στὸ σπίτι του γιὰ νά μέ καθοδηγήσει γιὰ νὰ πάω,παραπέρα.

Ἐγὼ,ἀφοῦ ἐξασφάλισα ὅ,τι πέρασα τὰ τέσσερα μαθήματα,δὲν….τὰ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΑ

Ἀξιζει θαρρῶ,νά ἀναφέρω ἕνα μᾶλλον κωμικὸ γεγονός ποὺ δείχνει περίτρανα τὸ μέγεθος τῆς…ἀνεμελιᾶς καὶ τῆς ἀδιαφορίας μου

Στὰ Γρεβενὰ,στὸ γυμνάσιο ποὺ πήγαινα,ζοῦσε μαζὶ μου καὶ ἡ γιαγιὰ μου,ποὺ μὲ φρόντιζε καὶ μαγείρευε…

Ὄταν ἐρχόμουν ἀπὸ τὸ γυμνάσιο,πετοῦσα τὴν τσάντα,ἔτρωγα βιασικὰ βιαστικὰ καὶ ἑτοιμαζόμουν  νὰ φύγω γιὰ παιχνίδια.Η γιαγιά μου μὲ ρωτοῦσε…βρὲ σὺ,πότε θὰ διαβάσεις…ἀπαντοῦσα…τὸ ξέρω τὸ μὰθημα ἀπ’ ἔξω..καὶ ἔλεγα τὸ προοίμιο τῆς Ὀδύσσειας ποὺ γνώριζα ἀπ ἔξω

“Ἄνδρα μοι ἔννεπε,Μοῦσα πολύτροπον,ὅς μάλα πολλὰ….”καὶ ἔφευγα τρέχοντας

Τὴν ἄλλη μέρα ξανὰ τὸ ἴδιο σκηνικὸ…πέταμα τσάντας,φαγητὸ,προοίμιο τῆς Ὀδύσσειας…καὶ φευγιό

Τήν τρίτη μέρα ξανὰ.

Ὁποτε τὴν τέταρτη μέρα ἡ γιαγιὰ μου,μοῦ εἶπε θυμωμένα..σὲ ἄπταιστα ποντιακὰ…”βρὲ,ἀφόρισμένε,ὅλε τὰ μαθήματς,ἄντρα μου καὶ ἄντρα μου,λένε; τέ παθαν μὲ τ ἄντρες”

(βρέ,ἀφορισμένε, ὅλα τά μαθήματά σου,ἄνδρα μου καὶ ἄνδρα μου λένε;Τί πάθαν μὲ τοὺς ἄνδρες )

Ἄντε νὰ ἀπαντήσω..συνέχιζα ὅμως ἐφευρίσκοντας ἄλλους τρόπος διαφυγῆς…

Ἡ δυσκολία μου νὰ ἀποδεχθῶ τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς στερήσεις,μὲ προσκόλλησε σὲ”φιλίες” ποὺ μοῦ προσέφεραν λύσεις τάχα….

Γιὰ νὰ τὶς ἐξοφλῶ, ὑλικὲς παροχές, τσιγάρα,καφέδες,πάστες…Ἔγινα γραφέας ἐρωτικῶν ἐπιστολῶν”σὲ…δύο φίλους μου,ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ προσελκύσουν τὴν ἴδια κοπέλα. Καὶ ὡς νέος Ζυρανὸ ντὲ Μπερζερὰκ,ἔγραφα δυὸ ἐπιστολὲς στὸ ίδιο πρόσωπο,προσπαθώντας νὰ μὴ φανεῖ ὅ,τι ὁ ἴδιος καὶ στὶς δυὸ εἶμαι ἐγώ γραφέας….

Διάβαζα ἐξ ἀνάγκης λογοτεχνία γιὰ νὰ ἀνακαλύψω λέξεις,μέ ἦχο,μὲ χρῶμα,ἑλκυστικὲς στήν λατρεμένη τῶν φίλων μου,Οὐρανία,ἄν θυμᾶμαι καλὰ,ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ κάνω ἐντύπωση ἀφοῦ δὲ μποροῦσα ἀλλοιῶς..καλά.Πιστεύω ὅ,τι τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς ἀποκάλυψης τῶν ἀπεριόριστων δυναμικῶν τοῦ λόγου,μὲ βοήθησε μετέπειτα,μπορεῖ δὲ καὶ νὰ μὲ ἔσωσε.

Ὅταν ἡ πραγματικότητα προσῆλθε,μὲ βρῆκε γεμάτο μὲ ἀνυπέρβλητα ὑπαρξιακά καὶ συναισθηματικὰ ποικιλότροπα ἄλγη.

Ἀδέξιος,δίχως ἕρμα στὸ “ἀπενενοημένο ἅλμα”στὸ κενὸ τοῦ δεύτερου ὀρόφου πήγαινα ἄν

ἡ ποίηση δὲν ὄρθωσε τείχη ζωῆς…

Μόλις πῆρα μολύβι καὶ χαρτὶ καὶ ἄρχισα νά γράφω,ἕνα μεγάλο φορτίο βάρους,ἔφευγε ἀπὸ τὰ στήθια μου,δὲν εἶναι,λίγο…

Μὲ μαῦρο μολύβι 8Β γιὰ νὰ μή ματώνουν οἱ λέξεις μου,γράφω…

Ποιῶ ἐρωτικὴ πράξη, μὲ τὸ μολύβι μου σὰν ἁπαλὸ χάδι νὰ ἁπλώνεται στὸ λευκὸ κορμὶ τῆς σελίδας…

Μοναδικὸ καταφύγιο ἡ ποίηση τώρα,θάλαμος ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΗΣ καθοδηγεῖ τὰ βήματά μου,

χαράσσει τὶς φλέβες μου,μὲ φῶς,μὲ νοσταλγία ἑνὸς ψηλότερου καθαροῦ χώρου,χώρου ψυχῆς.

Ξιφουλκοῦμε μαζί,τὸ ψεύτικο,τὸ ἄδικο,ἀνάβουμε ἄστρα στὶς σφιγμένες καρδιὲς μήπως τελικὰ καταυγάσουν τὸ γλυκὸ φῶς ἑνὸς ἄλλου ἀνώτερου κόσμου,καὶ,φωτιστεῖ,ἔστω γιὰ λίγο τὸ χῶμα μας,ἡ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ μας…Τὸ ἔλλειμα τῆς ἀνθρώπινης εἰλικρίνειας…

Διεισδύουμε προφητικὰ μέσω τῆς μνήμης,τοῦ ἔρωτα,τῆς νοσταλγίας του,γιὰ ὅσα φεύγουν,πληγώνοντας καὶ πληρώνοντας ἀκριβὰ μὲ δάκρυ…

Εἶναι συνοδοιπόρος ἀκριβὸς ἡ ποίηση…

Στὶς μέρες μας ἐξ ἄλλου,ἡ εἰκονικὴ πραγματικότητα κάθε γνήσιο,κάθε ἀληθινὸ τὸ ἐξοβελίζει,ὑπήκοη μιᾶς καταναλωτικῆς ἀπληστίας…Καὶ ὁ ποιητὴς ἔχει ρόλο σημαντικὸ νὰ ὀρθώνει λόγο ρωμαλέο βάζοντας τὴν προσωπικὴ του εὐαισθησία,ἀσπίδα.Ἡ ἀλήθεια δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐξωανθρώπινη

ὑποχρεώνεται νὰ βυθιστεῖ μέσα στὸν κόσμο μιλώντας τὴ γλώσσα της..

Ἔχω ἐκδώσει 11 ποιητικὲς συλλογές

ἡ τελευταία “εὔλαλη φιλαμαρτήμων ἐρημία” κυκλοφόρησε πρὶν λὶγους μῆνες

ἀπό τίς ἐκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ

Δὲ θέλω νὰ μιλῶ ,γιατὶ ὅπως ἡ ὀμορφιὰ πιάνεται στὸν ἀέρα σὰν αἴσθηση ὑπέρτατης γαλήνης τῆς ψυχῆς,ἔτσι καὶ τὸ ποίημα,μόνο του πορεύεται…

Στέκομαι,θαρρῶ

,ἔξω ἀπὸ τὸν συνωστισμὸ ποὺ  μοῦ ἀποκλείει τὴν ἐνορατικὴ περισυλλογὴ

γιὰ νὰ δῶ,ὅ,τι ἀχνοφαίνεται..μέσα μου κυρίως ἀλλὰ καὶ ἔξω

στριφογυρίζοντας μὲ ἀπόγνωση τὴ σκέψη

σὲ…σαπισμένα λεμόνια

Γιάννης Μασμανίδης