Ο Ευθύμιος Παπαντώνης μιλάει στον Γιώργο Διαμάντη

Σεβαστέ μου Δάσκαλε και αγαπητέ μου Δήμαρχε, θα μου επιτρέψεις αρχικά να σε προσφωνήσω και με τις δυο ιδιότητες που δικαιωματικά κατέχεις και να σε ρωτήσω: ποια από τις δυο σε εκφράζει και σε γεμίζει ως άνθρωπο;

Αγαπητέ μου Γιώργο , ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις να πούμε λίγα λόγια γενικού, ίσως, ενδιαφέροντος. Η πρώτη ιδιότητα για την οποία σεμνύνομαι, είναι αυτή του δημότη και του πολίτη της Δεσκάτης. Το λειτούργημα του Δασκάλου το υπηρέτησα με ζήλο και συνέπεια. Έδωσα στους μαθητές μου από το περίσσευμα της ψυχής μου και πήρα από εκείνους πολλή αγάπη και μεγάλη ικανοποίηση για την πορεία τους στη ζωή. Αυτή την ιδιότητα δεν θα την έβαζα στη ζυγαριά με καμιά άλλη. Το αξίωμα του Δημάρχου μού το εμπιστεύθηκε ο λαός της Δεσκάτης στη βάση των όσων υποσχέσεων έδωσα και των οραμάτων που ξεδίπλωσα μπροστά του, το υπηρέτησα με πάθος και σεβασμό στον τόπο και στον πολίτη και το τίμησα στο μέτρο του δυνατού. Γίνεται λοιπόν φανερό ότι την ιδιότητα του Δασκάλου την ξεχωρίζω και την υπερασπίζομαι.

Το Δάσκαλο Ευθύμιο Παπαντώνη τον γνωρίζω καλά, αφού ευτύχησα να είμαι μαθητής σου, ο απόηχός του στην κοινωνία της Δεσκάτης είναι θετικός και δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω. Πώς όμως ο Δάσκαλος στράφηκε προς την πολιτική ,τι ήταν εκείνο που λειτούργησε ως κίνητρο;

Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι υποχρεώσεις μας απέναντι στο τόπο που μας γέννησε, μας μεγάλωσε και μας έθρεψε, δεν εξαντλούνται στην ορθή και συνεπή ,αν θέλεις, ανταπόκρισή μας στα επαγγελματικά μας καθήκοντα και σε εκείνα των ευθυνών μας ως πολιτών – δημοτών. Υπάρχει γύρω μας μια κοινωνία με πολλά προβλήματα και απέναντι σ’αυτά δεν μπορεί κανείς να κλείνει τα μάτια του, όταν μάλιστα είχε την τύχη, ή κατάφερε με προσπάθεια, να βρεθεί ένα βήμα πιο μπροστά από τους συμπολίτες του. Τα προβλήματα που ζούσαμε για πολλές 10/ετίες στην πόλη μας ήταν πολλά και φαντάζανε άλυτα. Φτώχια , αγροτικός κόσμος αφημένος στη μοίρα του, λειψυδρία, οδικό δίκτυο ανύπαρκτο, ασφαλιστικό σύστημα τριτοκοσμικό, συγκοινωνίες προβληματικές τόσα και τόσα άλλα. Πώς μπορούσαν όλα αυτά να μας αφήνουν αδιάφορους; Η αγροτική καταγωγή μου και οι εμπειρίες μου στο χωράφι και στα πρόβατα στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας με ακολουθούσαν και μου υπαγόρευαν το χρέος μου απέναντι στην όμορφη , φτωχή και άγονη , αλλά και ξεχασμένη από θεούς και ανθρώπους περιοχή μας. Σπεύδω τέλος να σου πω ότι πολύ νωρίς ασχολήθηκα με τα κοινά: με τον Καμβουνιακό, με τον ΕΜΟΔ, με το Σύλλογο Δασκάλων των Γρεβενών και με το Σύλλογο Δεσκατιωτών Αθήνας . Υπήρξε δηλαδή μια προθέρμανση πριν φτάσω στο Δημαρχείο.

Έφτασες στο Δημαρχείο φαντάζομαι με ένα πρόγραμμα συγκεκριμένο. Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά, βλέποντας προς τα πίσω, κρίνεις ότι το πρόγραμμα εκείνο υλοποιήθηκε;

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι το πρόγραμμα εκείνο ήταν καρπός σοβαρής δουλειάς και προσπάθειας πολλών ανθρώπων. Ήταν συγκεκριμένο και στόχευε στην αντιμετώπιση και επίλυση μεγάλων και σημαντικών προβλημάτων του κόσμου. Από τα πρώτα μελήματά μας ήταν η ολοκλήρωση βασικών υποδομών, κυρίως στη εκπαίδευση , η λειτουργία υπηρεσιών εξυπηρέτησης των πολιτών (Κ Ε Π – ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ -ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΝΕΩΝ- ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ– ΣΦΑΓΕΙΑ- ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ- ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ- ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ). Το κύριο όμως και βασικότερο όλων ήταν η αντιμετώπιση της λειψυδρίας που αποτελούσε το βραχνά κάθε νοικοκυριού για πολλές 10/ετίες. Επίσης η μέριμνά μας να λύσουμε προβλήματα των αγροτών και των κτηνοτρόφων είχε άμεση προτεραιότητα. Δεν ήταν δυνατόν να ποτίζει ο κτηνοτρόφος 200, 300 και 500 πρόβατα κουβαλώντας νερό στο σταύλο με το βυτίο χειμώνα καλοκαίρι, ούτε μπορούσε να ασχοληθεί ο αγρότης με την καπνοκαλλιέργεια χωρίς να έχει νερό για τα σπορεία του. Κάναμε φράγματα όπου μπορούσαμε, δώσαμε νερό σε όλους τους σταύλους και ξεκινήσαμε το πρόγραμμα ηλεκτροδότησης των σταύλων για να εκσυγχρονιστεί η κτηνοτροφική παραγωγή. Το πιο σημαντικό! Υλοποιήσαμε το έργο της ύδρευσης και λύσαμε το πιο δύσκολο πρόβλημά μας. Δεν κάναμε κανένα έργο βιτρίνας, δεν στρώσαμε ούτε έναν κυβόλιθο. Έργα παραγωγικά και ουσιαστικά σχεδιάζαμε και υλοποιούσαμε.

Έμεινε όμως στη μέση αυτή η προσπάθεια γιατί δεν σας έδωσε ο λαός τη δεύτερη τετραετία για να ολοκληρωθεί το έργο. Νιώθετε πικρία γιαυτό;

Αυτή είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Ο λαός αποφασίζει για την πορεία του τόπου και το δικαίωμά του αυτό κανείς δεν μπορεί και δεν δικαιούται να του το στερήσει.Την ευθύνη για την απώλεια της δεύτερης εκλογής τη ρίχνω στον εαυτό μου και μόνον, για το λόγο ότι δεν κατάφερα να πείσω τους συνδημότες μου να μου ανανεώσουν τη θητεία. Δικό μου λοιπόν το φταίξιμο και κανενός άλλου.

Σήμερα, με την ωριμότητα που διαθέτετε και με την ειλικρίνεια που σας διακρίνει πώς θα περιγράφατε την πορεία του Δήμου και πώς θα κρίνατε τη δραστηριότητα και την αποτελεσματικότητα των Δημάρχων που ακολούθησαν.

Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι. Οι συνενώσεις των Δήμων ήταν, βέβαια, αναγκαίες, αλλά εξουσίες χωρίς τους απαραίτητους πόρους είναι αναποτελεσματικές. Η περίοδος της οικονομικής κρίσης και η συγκυρία της απρόβλεπτης , βάρβαρης και απροσδιόριστου χρόνου πανδημίας δίνουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση το καίριο χτύπημα. Πιστεύω βαθιά ότι δεν υπάρχει Δήμαρχος που δεν θέλει να ωφελήσει το Δήμο και τους Δημότες. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις του καιροσκοπισμού και της ιδιοτέλειας. Απαιτείται όμως συνένωση δυνάμεων και συναντίληψη για να πάμε μπροστά.

Αναφέρατε το πρόβλημα του Κορονοϊού και θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς τοποθετήστε απέναντι σ’αυτή τη δύσκολη κατάσταση;

Δεν είμαι ειδικός και η άποψή μου δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Υφίσταμαι και εγώ τις συνέπειες της συμφοράς όπως όλος ο κόσμος. Δεν με τρομοκρατεί, αλλά και δεν με αφήνει αδιάφορο. Έχουμε τους επιστήμονες και οφείλουμε να τους εμπιστευόμαστε και να ακολουθούμε τις συμβουλές τους. Είναι ένας εχθρός ύπουλος και, εν πολλοίς, άγνωστος. Θα τα καταφέρουμε όμως. Δυστυχώς με αρκετό πόνο και με πολλές απώλειες, αλλά θα τον νικήσουμε, εάν δεν τον υποτιμήσουμε και εάν τον παλαίψουμε με σοβαρότητα.

Η εφαρμογή του συστήματος της Απλής Αναλογικής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση πιστεύετε ότι θα έχει θετικά αποτελέσματα;

Η Απλή Αναλογική είναι το δικαιότερο και το Δημοκρατικότερο εκλογικό σύστημα. Προϋποθέτει όμως προηγμένη πολιτική κουλτούρα και προγραμματικές συμφωνίες συνεργασίας. Θα δυσκολευτούμε λόγω του ιδιαίτερου πολιτικού μας ταπεραμέντου ως Ελλήνων ,αλλά στο τέλος θα καταφέρουμε να συνεννοηθούμε και να αξιοποιήσουμε την Απλή Αναλογική.

Ως έμπειρος άνθρωπος και ως προβληματισμένος πολίτης πώς βλέπετε την πορεία της Δεσκάτης στο μέλλον;

Είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος και έχω εμπιστοσύνη στις ικανότητες κυρίως των νέων ανθρώπων. Η περιοχή μας έχει πολλά και σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Οι κλιματολογικές συνθήκες, το απαράμιλλο του ορεινού όγκου, η βιοποικιλότητα που εξασφαλίζει ποιοτικά προϊόντα και το επιστημονικά προηγμένο ανθρώπινο δυναμικό, μπορούν να στηρίξουν τον πρωτογενή τομέα, να τον εκσυγχρονίσουν, να τον αναπτύξουν και να τον απογειώσουν. Με μια όμως προϋπόθεση: ότι θα ανακαλύψουν και θα υπηρετήσουν οι συμπατριώτες μας του πρωτογενή τομέα με ανιδιοτέλεια το συνεταιριστικό μοντέλο παραγωγής, τυποποίησης και εμπορίας των αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων. Διαφορετικά θα μοχθούν, θα παράγουν και θα δουλεύουν για τους μεσάζοντες και τους αεριτζήδες.

Παράλληλα πρέπει να αξιοποιήσουμε τη γεωγραφική μας θέση, να προβάλλουμε τις φυσικές μας ομoρφιές και τα θρησκευτικά μας μνημεία, να δώσουμε την ευκαιρία στους ξένους να γνωρίσουν την περιοχή μας ,το υπέροχο κλίμα της, τα ποιοτικά προϊόντα της και τη Δεσκατιώτικη φιλοξενία. Έχουμε πολλά να κάνουμε για να πάμε τον τόπο μας μπροστά και για να έχει ευοίωνο μέλλον.

Κύριε Δήμαρχε, σε ποιο πρόβλημα της Δεσκάτης αποτύχατε όλοι όσοι διαφεντέψατε αυτόν τον τόπο;

Αγαπητέ μου Γιώργο, υπάρχει τέτοιο πρόβλημα για το οποίο η αποτυχία όλων μας ήταν παταγώδης! Την άρση της απομόνωσης της περιοχής μας από τα αστικά κέντρα δεν την πέτυχε κανένας από εμάς. Οι απαράδεκτοι δρόμοι προς την Ελασσόνα και προς τα Γρεβενά είναι έργο όλων μας. Είναι κυρίως έργο εκείνων που άσκησαν εξουσία σε περιφερειακό και σε κεντρικό επίπεδο. Βεβαίως και η Νομαρχία των Γρεβενών, διαχρονικά, μας πέταξε στη άκρη. Δεν αποτελούσαμε για εκείνους γαλακτοφόρα αγελάδα και μας φερθήκανε ανάλογα.Αυτό όμως δεν μας απαλλάσσει από τις δικές μας ευθύνες, οι οποίες μας ακολουθούν ως ερινύες.

Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της περιοχής μας και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;

Ως το μεγαλύτερο πρόβλημα του Δήμου Δεσκάτης σήμερα ορίζω το δημογραφικό. Ο πληθυσμός του συρρικνώνεται. Οι νέοι μας ξενιτεύονται για να βρούνε δουλειά και όσοι μένουν εδώ είναι άνεργοι και δεν τολμούν ,δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια. Ο πληθυσμός γεράζει και φυσιολογικά μειώνεται επικίνδυνα.

Πώς θα θεραπευθεί το πρόβλημα; Είναι πολύ δύσκολο. Πρέπει το κράτος να εκπονήσει και να εφαρμόσει προγράμματα ανάπτυξης της υπαίθρου, να δώσει κίνητρα να επιστρέψουν νέοι στον τόπο τους, να αποκατασταθούν επαγγελματικά, να παράξουν προϊόντα, να ζωντανέψουν την παραγωγική Ελλάδα. Τα προγράμματα επιδότησης μικρών επιχειρήσεων δεν λύνουν προβλήματα. Θα συνεχιστεί η ερήμωση της υπαίθρου. Οι πόλεις θα ασφυκτιούν, οι πολίτες θα περιμένουν να ζήσουν με επιδόματα πείνας και η Ελλάδα μας θα οδηγείται όχι μόνον στην οικονομική χρεωκοπία , αλλά και στον κοινωνικό αποκλεισμό και στην παρακμή.

Δήμαρχέ μου, ρίχνοντας τη σκέψη σας στο παρελθόν -επειδή έχετε και κάποια ηλικία- έχετε στο μυαλό σας ,οικιστικά, μια άλλη Δεσκάτη;

Πραγματικά φέρνω στο μυαλό μου μια άλλη Δεσκάτη. Μια Δεσκάτη των 10/ετιών του 50 και του 60 με μικρά σπίτια, με στενά σοκάκια λασπωμένα και σκοτεινά . Θυμάμαι μια Δεσκάτη με πολλές αλάνες γεμάτες παιδιά που κυνηγούν την κουρελιάρα μπάλα για να βάλουν γκολ και γεμίζουν με τα ξεφωνητά τους τις γειτονιές. Τα σεριάνια γεμάτα κοπέλες που χορεύουν και τα αγόρια που σουλατσάρουν και νυφοδιαλέγουν. Μια Δεσκάτη με βαθιά ρέματα με ξύλινα και τσιμεντένια γεφύρια.

Θα με ρωτήσεις έπρεπε να μείνουμε εκεί; Να μην αλλάξει τίποτα; Όχι βέβαια! Η πρόοδος είναι πρόοδος και έπρεπε να έρθει. Θα μπορούσε όμως να έρθει με διαφορετικό τρόπο. Πιο οργανωμένα, πιο μελετημένα. Με περισσότερους ελεύθερους χώρους. Με πιο πλατείς δρόμους. Με ανοιχτά τα ρέματα και με αναπλάσεις που να αναδεικνύουν το ανάγλυφο του οικισμού και να το κάνουν ελκυστικό και ενταγμένο αρμονικά μέσα στο φυσικό περιβάλλον των Καμβουνίων. Μας δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες αλλά δεν τις αξιοποιήσαμε. Μια απ’ αυτές ήταν και η ένταξή μας στο ΟΠΑΝΓΚ μετά το σεισμό του 1995. Θα μπορούσε σήμερα να είναι πιο όμορφη , πιο λειτουργική και πιο ανθρώπινη η Δεσκάτη μας!

Η αναφορά σας στα ρέματα μου φέρνει μια τελευταία ερώτηση. Υπάρχει πρόβλημα με τα ΤΟΥΝΕΛ που έγιναν στα ρέματα του ουκισμού;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που την αρμοδιότητα στην απάντηση την έχουν οι τεχνικοί του Δήμου. Θα περιοριστώ μόνο να πω ότι πρέπει να διαφυλάξουμε το δάσος πάνω από τη Δεσκάτη ως κόρην οφθαλμού. Η καταστροφή του δάσους, σε συνδυασμό με τα ακραία φυσικά φαινόμενα που προκαλεί η κλιματική αλλαγή, μπορούν να αποτελέσουν αιτίες σοβαρών και δυσάρεστων καταστάσεων, όπως παρατηρούμε σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας.

Σεβαστέ μου Δάσκαλε, αγαπητέ μου Δήμαρχε σε ευχαριστώ πολύ.