Αυτές τις μέρες, διανύω μία πολύ ευχάριστη πορεία στη ζωή μου. Όλα, μου πηγαίνουν πολύ καλά. Έχω ξεπεράσει ένα μεγάλο αριθμό εμποδίων, που ουσιαστικά με απομάκρυναν από την ευτυχία και την ολοκλήρωση μου. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα πράγματα που θέλω να διευθετήσω ώστε να μπορέσω να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου.

Μπορεί να νομίζετε ότι όλα βαίνουν καλώς στη ζωή μου. Όμως, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Κάποια πράγματα πηγαίνουν πράγματι καλά, άλλα όχι και τόσο, και άλλα καθόλου. Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι άσχημες αναμνήσεις, και προσπαθώ να τις αλλάξω. Δεν τα καταφέρνω. Εκεί λοιπόν, εφαρμόζω μία αρχή που ξεκίνησα να χρησιμοποιώ στη ζωή μου μετά από ένα πολύ δυνατό χωρισμό.

Δε σκέφτομαι θετικά, μα ούτε αισιόδοξα. Ούτε ρεαλιστικά, ούτε σουρεαλιστικά. Σκέφτομαι με βάση την αγάπη που έχω για τον εαυτό μου. Όπως λέει ο δάσκαλος μου, αυτός που ουσιαστικά με άλλαξε πραγματικά, «να αγαπάς τον εαυτό σου. Είτε είναι καλός, είτε κακός. Είτε έκανες βλακεία, είτε όχι.». Κάπως έτσι τελικά άρχισαν να συμβαίνουν πολύ «περίεργα» πράγματα.

Πρώτον, σταμάτησα να προσπαθώ να ΜΗΝ κάνω λάθη. Κατάλαβα ότι τα λάθη είναι ανθρώπινα και μας βοηθούν να μάθουμε. Είναι αλήθεια, ότι κατά την παιδική μας ηλικία, μας επιβράβευαν να είμαστε σωστοί και να μη κάνουμε λάθη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να φτάσουμε σε μια ηλικία και να μη ξέρουμε να γράφουμε, να τραγουδάμε, να χορεύουμε και να διασκεδάζουμε πραγματικά χωρίς αλκοόλ. Ως παράδειγμα έχω το machine learning. Με απλά λόγια, είναι ένα δίκτυο το οποίο κάνει συνεχώς λάθη. Όμως, αφού έχει δοκιμάσει πολλές φορές με πολλά δεδομένα, φτάνει σε ένα επίπεδο να κάνει πλέον μόνο το σωστό.

Δεύτερον, σταμάτησα να προσπαθώ να ΜΗΝ είμαι καλά. Το ότι δεν πρέπει να είμαστε χάλια, είναι ένας μύθος. Ο άνθρωπος είναι μία πολυδιάστατη προσωπικότητα και τα συναισθήματα του σαν ελατήριο. Δε γίνεται να είναι συνεχώς στάσιμα, διότι αν ήταν θα υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Αυτό βέβαια, δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς στεναχωρημένοι. Απλώς, όταν δεν νιώθουμε και τόσο καλά, καλό είναι να μας αγαπάμε και να προσπαθούμε να συνεχίσουμε. Να θρηνήσουμε για λίγο, και μετά να συνεχίσουμε. Μα ακόμα και αν δεν καταφέρουμε να γίνουμε καλύτερα, τουλάχιστον να μη μας κρίνουμε. Να μας αγαπάμε και στα κάτω μας.

Τρίτον, σταμάτησα να φοβάμαι να μη μείνω χωρίς κοπέλα/ταίρι. Είναι λογικό κάποιες φάσεις της ζωής μου, να μην έχω ένα άτομο να μοιραστώ τις ερωτικές διαθέσεις μου. Να μην έχω μία σύντροφο. Αυτό, δεν είναι κακό. Σταμάτησα να επιδιώκω να αποκτήσω κοπέλα με βιαστικό τρόπο, και άφησα τη ζωή να με οδηγήσει σε κάτι τέτοιο. Αυτό, δε σημαίνει βεβαίως ότι δεν κάνω προσπάθεια. Απλώς, είμαι της σχολής «ποιότητα και όχι ποσότητα». Εδώ μπορεί κάποιος να διαφωνήσει, ωστόσο η ουσία είναι να είμαστε καλά ακόμα και αν είμαστε μόνοι μας.

Τέταρτον, κατάλαβα την αξία της κάθε στιγμής. Μέσω του διαλογισμού αλλά και διάφορων εμπειριών που έχω αποκτήσει κατά καιρούς, κατάλαβα ότι ο χρόνος δεν είναι άφθονος. Είναι περιορισμένος. 1000 μήνες. Δεν είναι πολλοί. Για αυτό, πρέπει να τον αξιοποιούμε και να μην αφήνουμε πράγματα «για αύριο». Γιατί αυτό το αύριο, μπορεί να μην έρθει ποτέ. Αλλά ακόμα και αν έρθει, μπορεί να μη μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας.

Αυτές οι 4 απλές αναλαμπές που μου ήρθαν, με άλλαξαν. Με έκαναν να είμαι καλά και να νιώθω καλά, ακόμα και όταν τα πράγματα δεν είναι καλά. Να είμαι ευγνώμων για τη ζωή μου, με τις κακοτυχίες και τις αποτυχίες της. Γιατί, μια ζωή την έχω!