Γράφει η Ειρήνη Βονιτσάνου

Οι ίδιοι που ζούσαμε και πριν εδώ, οι ίδιοι ζούμε και τώρα. Οι ίδιοι που δεν νοσήσαμε τόσους μήνες, οι ίδιοι νοσούμε τώρα.
Ο ιός ζει ανάμεσά μας. Ο ιός ζούσε και πριν ανάμεσά μας.
Ένα χρόνο τώρα. Δεν κλείνουμε τη γέφυρα και καθαρίσαμε. Έχουμε ανάγκη τους γιατρούς και τα νοσοκομεία εκτός Λευκάδας, έχουμε ανάγκη από υπηρεσίες που δεν παρέχονται εδώ. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στα άλλα νησιά.
Αυξήθηκαν οι επαφές μας τον τελευταίο μήνα; Προφανώς. Πλέον είναι ανοιχτά και τα σχολεία και το λιανεμπόριο και τα κομμωτήρια και τα κέντρα αισθητικής.
Αυξήθηκαν τα τεστ; Προφανώς. Πλέον εκτός του Νοσοκομείου και των ιδιωτικών εργαστηρίων υπάρχει μονάδα και στην πλατεία Μαρκά.
Πέρασαν τόσοι μήνες από την έναρξη της πανδημίας; Πέρασαν. Μάθαμε να ξεπερνάμε το πρώτο σοκ και να ζούμε με την πραγματικότητα; Μάθαμε να είμαστε περισσότεροι ψύχραιμοι; Όχι.
Πιστεύει κανείς ότι μπορεί να εξαιρείται αιωνίως από την γενικότερη συνθήκη; Ότι και να πιστεύουμε, η απάντηση είναι όχι.
Πόσους μήνες μπορούμε να ζούμε κλεισμένοι στα σπίτια μας; Έχουμε αναλογιστεί τις συνέπειες της ψυχικής μας υγείας που πρωτίστως βάλλεται τόσους μήνες; Είναι αρρώστια το να πηγαίνει ο κόσμος έναν περίπατο στη θάλασσα ή στην εξοχή; Είναι αρρώστια να θες να δεις τους φίλους σου; Είναι υγιές να επικοινωνούμε μονάχα μέσω κινητών και υπολογιστών; Είναι υγιές να μοιράζουμε τη μέρα μας μεταξύ καναπέ και κρεβατιού μπροστά από μια οθόνη;
Υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι αυτοί που νοσούν διέσπειραν τον ιό επίτηδες; Αν είμαι ασυμπτωματικός, όπως οι περισσότεροι, πώς να το γνωρίζω; Αν έχω λίγο βήχα, όπως θα είχα ούτως ή άλλως αυτή την εποχή που η γρίπη υπό άλλες συνθήκες θέριζε, αυτό με κάνει αυτομάτως φορέα covid?
Έχουμε σκεφτεί να μπούμε στη θέση αυτών που νοσούν; Έχουμε σκεφτεί πώς μπορεί να αισθάνονται; Έχουμε σκεφτεί πως ίσως εκτός του φόβου, με τον οποίο εξαίρετα μας τροφοδοτούν όλους ένα χρόνο τώρα, τους προσθέτουμε επιπλέον ντροπή;
Είναι δυνατόν να αρρωσταίνω και να νιώθω ντροπή;
Ο φόβος είναι αυτός που μας παραλύει. Όλους.
Αλλά ας είμαστε πρώτα άνθρωποι. Ας είμαστε πρωτίστως συνάνθρωποι με όσους ζούμε στην διπλανή πόρτα, ανεξάρτητα αν τους γνωρίζουμε ή όχι. Αυτοί θα είναι που αύριο, μεθαύριο θα σταθούν και στο δικό μας πόνο. Όπως έχει γίνει και γίνεται σε πολλές περιπτώσεις.
Χρειαζόμαστε πρωτίστως ένα εμβόλιο ενσυναίσθησης. Να μπορούμε δηλαδή να ταυτιζόμαστε με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου, να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά και τα κίνητρά του. Να νιώσουμε, βρε αδερφέ, για λίγο την ψυχούλα του. Γιατί τόσο καιρό αποξενωμένοι, αρχίζουμε φαίνεται να σκεφτόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας, ξεχνώντας όμως πως πιο πολύ απ’ όλα μας λείπει η αληθινή αγάπη.

Πηγή: lefkadatoday.gr