Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο

Η μουσική μπάντα «Ρεβάνς», δημιουργήθηκε το 2017 στη Θεσσαλονίκη, μετά από αρκετό καιρό αλληλεπίδρασης, μεταξύ του Θεσσαλονικιού Χρήστου Παπαδόπουλου και του Λαρισαίου Αστέρη Κωνσταντίνου. Οι δυο τους πειραματίζονται πάνω στον ηλεκτρικό και τον συμφωνικό ήχο με σημείο αναφοράς το κλαρινέτο. Μιλήσαμε με αφορμή το γεγονός ότι πριν λίγες εβδομάδες, κυκλοφόρησε η νέα δισκογραφική δουλειά τους, με τίτλο «Τσάι στο Παλέρμο». Είχε προηγηθεί η πρώτη δισκογραφική εμφάνισή τους, με τον τίτλο «Οι κύκλοι των πουλιών» το 2019, σε στίχους της Μαρίας Συτμαλίδου.

Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:

Υπάρχουν ρεβάνς που θέλετε να πάρετε και προέκυψε το όνομα;

Αστέρης Κωνσταντίνου: Πολλές. Και σε προσωπικό επίπεδο ο καθένας και σε συλλογικό. Ανήκουμε στην τάξη των 300-500 ευρώ το μήνα και βιώνουμε την εποχή όπου το κράτος μετράει την ανθρώπινη ζωή σαν έξτρα δαπάνη σε υγειονομικές προσλήψεις, ενώ ταυτόχρονα ξεπλένει εκατομμύρια στις πλάτες μας παρέα με τους μεγαλοκεφαλαιούχους συνεργάτες του. Η κανονικότητα έγινε αυταρχισμός και όλα τα σκάνδαλα, από αυτά της συγκάλυψης παιδεραστών και ναρκεμπόρων μέχρι τα οικονομικά μαγειρέματα, συμβολοποιούν καθαρά τις προθέσεις της εξουσίας. Για να συνεχίσει ένας αγώνας, οφείλει πρώτα ο χαμένος του προηγούμενου γύρου να πάρει τη ρεβάνς.

Χρήστος Παπαδόπουλος: Είναι σημαντικό να ξεπεράσουμε το συναίσθημα της ήττας. Όσοι είμαστε κοινωνικά ευαίσθητοι, νιώθουμε πολλές φορές υπεύθυνοι για πράγματα που δεν μας αναλογούν, αλλά επειδή κανένας δεν παίρνει την ευθύνη, την αναλαμβάνουμε μόνοι μας. Είναι η ώρα η γενιά μας να βγει δυναμικά μπροστά, χωρίς φόβο μιας και δεν έχει να χάσει πλέον τίποτα και να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον.

Στις αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε η νέα δισκογραφική δουλειά σας, με τίτλο «Τσάι στο Παλέρμο». Πόσο καιρό δουλεύατε πάνω σ’ αυτόν τον δίσκο;

Δουλεύαμε γύρω στα δύο χρόνια. Τον πρώτο χρόνο δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε ποια από τα τραγούδια μας θέλαμε να συμπεριλάβουμε στον δίσκο. Τελικά καταλήξαμε στα συγκεκριμένα 11. Ηχογραφήσαμε παρέα με πολλούς φίλους μουσικούς, άλλους στην Θεσσαλονίκη και άλλους στην Αθήνα. Εμείς τη βγάζαμε στα τρένα με ένα μόνιμο χαμόγελο.

Το φθινόπωρο είχαν τελειώσει οι ηχογραφήσεις και μέχρι τα Χριστούγεννα δουλεύαμε πάνω στις μίξεις των τραγουδιών, μαζί με τον Άρη Αλβανό, ηχολήπτη και συμπαραγωγό του δίσκου.

Στον δίσκο θα ακούσει κάποιος το τραγούδι «Στον Μαρίνο Αντύπα» και το «Μια μάνα» που αναφέρεται ουσιαστικά στη Μάγδα Φύσσα, τραγούδια που ερμηνεύουν ο Αλέξανδρος Κτιστάκης και η Ρίτα Αντωνοπούλου αντίστοιχα, με τους οποίους συνεργαστήκατε. Υπάρχει γενικώς έντονο το πολιτικό στοιχείο στα τραγούδια σας…

Αστέρης Κωνσταντίνου: Η πολιτική έκφραση ήταν από τους βασικούς λόγους που δημιουργήσαμε τη Ρεβάνς. Παίρνουμε ξεκάθαρη θέση μέσα από τα τραγούδια μας. Και οι δυο μας, βέβαια, γράφουμε τραγούδια ποικίλων θεματολογιών και αφού κάποια τα αγαπάμε ιδιαίτερα, δεν θέλαμε να τα αφήσουμε εκτός δίσκου. Οι κοινές μας πολιτικές ανησυχίες όμως και η καλλιτεχνική αποτύπωσή τους, ήταν η γενεσιουργός δύναμη της μπάντας.

Χρήστος Παπαδόπουλος: Υπάρχει έντονο το πολιτικό στοιχείο στα τραγούδια μας, γιατί θεωρούμε ότι υπάρχει έντονο το πολιτικό στοιχείο σε κάθε δράση του ανθρώπου. Ακόμα και στη μη δράση. Οφείλουμε να ενεργούμε και να μιλάμε πολιτικά, όσο μπορούμε πιο μελετημένα και με ουσία και όχι με μικροκομματικούς όρους παλαιότερων ετών.

Άλλο ένα τραγούδι του δίσκου έχει τον τίτλο «Για την ουτοπία». Τι σημαίνει ουτοπία για τον καθένα σας;

Αστέρης Κωνσταντίνου: Για μένα έχει καθαρά κοινωνική χροιά και σίγουρα δεν δηλώνει κάτι ανέφικτο και φανταστικό. Έχει τη ρίζα της στην Ουτοπία του Τόμας Μορ και σημαίνει την αυτόνομη και αυτοοργανωμένη κοινότητα, με οριζόντιες συσχετίσεις των μελών της και όρους οικολογίας και κοινοκτημοσύνης.

Χρήστος Παπαδόπουλος: Δεν μπορώ να ορίσω τι είναι η Ουτοπία για εμένα. Δεν θα μιλήσω με επιστημονικούς ή γλωσσολογικούς όρους. Ουτοπία νιώθω ότι είναι το όνειρο. Τις στιγμές στη ζωή μου που νιώθω απογοήτευση ή φόβο, ψάχνω καταφύγιο στο όνειρο και προσπαθώ να οραματιστώ τη δική μου Ουτοπία. Εκεί υπάρχουν σίγουρα οι αγαπημένοι μου άνθρωποι και όσοι έχουμε ένα κοινό όραμα στη βάση του, για μια ζωή χωρίς αλληλοεκμετάλλευση. Υπάρχει ήλιος, θάλασσα και ελευθερία σκέψης και δημιουργίας.

Ποιες είναι οι επιρροές σας από τον χώρο της μουσικής και όχι μόνο;

Αστέρης Κωνσταντίνου: Όσον αφορά στη μουσική, σίγουρα έχω επηρεαστεί από τις μουσικές μου σπουδές, αλλά κυρίως από την παρατήρηση της ελληνόφωνης τραγουδοποιίας. Μου αρέσουν περισσότερο τα ηλεκτρικά είδη, ενώ ταυτίζομαι αρκετά και με το πολιτικό χιπ- χοπ. Τα τελευταία χρόνια έχω επηρεαστεί πολύ και από τη σχέση μου με τη νησιώτικη μουσική παράδοση, καθώς έζησα στην Ικαρία και τα καλοκαίρια γράφω αμέτρητες ώρες παιξίματος στα πανηγύρια του νησιού. Αγαπάω επίσης την ποίηση και το θέατρο. Πολλές φορές μπορεί να γράψω ένα τραγούδι μετά από μια παράσταση που με συγκλόνισε, ή να ζηλέψω το μέτρο ενός ποιήματος και να φτιάξω ανάλογο δικό μου.

Χρήστος Παπαδόπουλος: Επηρεάζομαι από ανθρώπους που με κάποιον τρόπο με έχουν πείσει και τους εκτιμώ. Είτε ως καλλιτέχνες είτε ως ανθρώπους γενικά. Χαίρομαι να επηρεάζομαι από κόσμο και να αναθεωρώ. Παλαιότερα ένιωθα ότι ήμουν κατασταλαγμένος σε ιδέες μουσικές και μη, που ήδη έχω αναθεωρήσει. Παρακολουθώ όσο μπορώ όλα τα είδη μουσικής, αλλά δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω και να εμπνευστώ από στίχο που δεν είναι στα ελληνικά.

Ποια είναι η κατάσταση στην ελληνική μουσική σκηνή σήμερα, με βάση τα όσα γίνονται με την πανδημία; Σε ποιο βαθμό έχει επηρεαστεί η ζωή σας από τα μέτρα κατά του Covid- 19;

Στον βαθμό του παραλογισμού που έχει επηρεαστεί η ζωή όλων μας. Στη μουσική σκηνή τα πάντα είναι παγωμένα, ενώ ο καλλιτεχνικός κλάδος αντιμετωπίστηκε από το κράτος με τον χειρότερο τρόπο. Δεν είναι ντροπή νομίζω να παραδεχτούμε ότι η ψυχολογία μας έχει γίνει ασανσέρ. Πάνω, κάτω και το ανάποδο. Παλεύουμε με την κυκλοθυμία μέσα στον εγκλεισμό και την καραντίνα. Είναι πολύ σημαντικό, πέρα από το να προστατέψουμε την υγεία μας, να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να μείνουμε ψύχραιμοι και να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον. Αυτοί που είμαστε στην ίδια πλευρά του δρόμου, έχουμε έρθει πιο κοντά μέσα από αυτές τις συνθήκες και αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα βγούμε δριμύτεροι από όλο αυτό και το σύνολο των καλλιτεχνών θα καταλάβει ότι οφείλει να συμμετέχει στα κοινά.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Πριν την πανδημία σχεδιάζαμε μια περιοδεία από την Κρήτη μέχρι την Ορεστιάδα για να παρουσιάσουμε το «Τσάι στο Παλέρμο». Στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα θα παίζαμε σε μεγάλους χώρους με γεμάτη ορχήστρα επί σκηνής. Ελπίζουμε μετά το πέρας της πανδημίας, αφού βρεθούμε όλοι μεταξύ μας και ευχαριστηθούμε αγκαλιές, να πραγματοποιήσουμε το σχέδιο. Προς το παρόν γράφουμε τα νέα μας τραγούδια και συλλέγουμε υλικό για επόμενη δουλειά.

Πηγή: larissanet.gr