Γράφω γιατί νιώθω ζωντανή” λέει η Μεσσήνια συγγραφέας Κωνσταντίνα Παρασκευή Δουβόγιαννη με αφορμή το τελευταίο βιβλίο της “Το άγγιγμα του αρώματος” από τις εκδ. Πηγή.

Η συγγραφέας όπως και στη ζωή έτσι και στα βιβλία της κτίζει χαρακτήρες ανθρώπων που δεν ανησυχούν για το αύριο και όταν το κάνουν προσπαθούν να αποβάλλουν την «άσκοπη» αγωνίαΠιστεύει ότι αυτό που αξίζει είναι να ζήσουμε αληθινά.

Από το θάνατοάλλωστεδεν μπορούμε να ξεφύγουμελέει η ίδιαγιατί είναι τόσο φυσιολογικός όσο και η ζωήΌταν υπάρχει φόβος θανάτουδεν υπάρχει ελευθερία σκέψης. “Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σήμεραγια να αντιμετωπίσω το αύριο με τις καλύτερες προοπτικές”, μοιράζεται μαζί μας.

Φτιάξτε ό,τι σας έρχεται στο μυαλό. Μη φοβάστε να αποτυπώσετε ό,τι απίθανο μπορείτε να φανταστείτε… Οτιδήποτε μπορείτε να σκεφτείτε, μπορείτε να το κάνετε πραγματικότητα!

Πότε ξεκίνησε η σχέση σας με τα βιβλία και τη λογοτεχνίαΣε ποια ηλικία;

Η σχέση μου με τα βιβλία ξεκίνησε από το σχολείοΜου άρεσε το διάβασμααλλά όχι τόσο και το σχολείοΤα σχολικά βιβλία μας έδιναν τις γνώσειςαλλά τα ερεθίσματα για να προβληματιστούμε περαιτέρωμας τα έθεταν οι «σωστοί» δάσκαλοιΗ σχέση με τη λογοτεχνία ξεκίνησε μετά το σχολείοτα καλοκαίρια που ήμουν χαλαρή από τα υπόλοιπα διαβάσματα.

Η συγγραφή πώς μπήκε στη ζωή σαςΘυμάστε το αρχικό ερέθισμα;

Στη συγγραφή με οδήγησε η ανάγκη να εκφράσω συναισθήματα και απόψεις που σχετίζονται με την καθημερινή ζωήΌταν έγραψα το πρώτο βιβλίο “Τα 3Α“, το 2016, δεν είχα δουλειά και είχα άπλετο χρόνο να σκεφτώΔεν μπορούσα να δεχτώ ότι απλά προσπαθούσα να επιβιώσωαλλά είχα την ανάγκη να ζήσω.

Για να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά έγραφα συνέχειαπρώτα σε ένα τετράδιομετά σε δεύτερο και γενικά έγραφα παντούακόμα και πάνω στα χέρια μουΈγραψα γράμμα ακόμα και στον τότε πρωθυπουργό κΑλέξη Τσίπραγια να εκφράσω την απογοήτευσή μου για τηντότε κατάστασηαλλά και την ελπίδα μου ότι μπορώ να παλέψω για ένα μέλλον όχι ως επαίτηςαλλά ως αξιοπρεπής επιστήμονας και προπάντων άνθρωπος.

Αυτό κάνω μέχρι σήμεραΓράφω γιατί νιώθω ζωντανή.

Εργάζεστε ως μηχανικόςΤι θα μπορούσε να αλλάξει στην Καλαμάτα ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής στην πόλη μας;

Κάθε αλλαγή έρχεται από εμάς τους ίδιουςΓια να βελτιωθεί η πόλη μαςθα πρέπει να βελτιωθεί ο τρόπος σκέψης μαςΟ μόνος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ είναι να φτιαχτούν περισσότερες εστίες πολιτισμούστις οποίες θα συμμετέχουν ενεργά οι κάτοικοιΓια παράδειγμα υπάρχουν η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη και η Λαϊκή Βιβλιοθήκηπου είναι αξιόλογες ως προς την ποσότητα και την ποιότητα βιβλίωναλλά δεν αρκείΘα πρέπει να βρεθεί τρόπος πρόσκλησης και πρόκλησης των κατοίκων να γίνουν ενεργά μέλη.

Ως μηχανικός θεωρώ ότι θα πρέπει να βελτιωθεί η καλαισθησία της πόλης μας και αυτό δεν μπορεί να γίνει από άτομα που νοιάζονται για τα πλούτη και τη δόξαΗ καλαισθησία είναι αλληλένδετη με το σεβασμό στον άνθρωπο και τη φύση και δεν έχει σχέση με τις προσωπικές φιλοδοξίες των εκάστοτε αιρετών.

Η καραντίνα είναι μια ευκαιρία για ενδοσκόπησηΑνησυχείτε για το αύριοκάνετε όνειρα;

Η πρώτη καραντίνα για εμένα ήταν μία απειλήμήπως δεν καταφέρω να ζήσω όσα έχω ονειρευτείΌταν υπάρχει φόβος θανάτουδεν υπάρχει ελευθερία σκέψηςΔεν μπορούσα να ζήσωάλλο υπό αυτές τις συνθήκες εγκλεισμού και εγκλωβισμούΓια κάποιους μπορεί να είναι ευκαιρία για ενδοσκόπησηαλλά για εμένα ήταν η παρότρυνση να πραγματοποιήσω πιο γρήγορα τα όνειρά μου. Συνήθως δεν ανησυχώ για το αύριο και όταν το κάνω προσπαθώ να αποβάλλω την «άσκοπη» αγωνίαΚάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σήμεραγια να αντιμετωπίσω το αύριο με τις καλύτερες προοπτικέςΆλλωστε είναι κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω και προτιμώ να αφήνομαι στην έκπληξη του αγνώστουΌ,τι και να έρθει θα το αντιμετωπίσω με τη βοήθεια των ανθρώπων που έχω δίπλα μου και με την πίστη ότι θα περάσει και αυτό.

Αν δεν κάνω όνειρα δεν έχω λόγο ύπαρξηςΗ ζωή μου θα είχε τελειώσειαφού όλα θα ήταντακτοποιημένα και κεκτημένα.

Όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και πόνος γράφετε στα βιβλία σαςΑν ζήσουμε τον πόνο μπορεί να βγούμε δυνατότεροι και να γίνει κάποια στιγμή “γλυκιά μελαγχολία” και τίποτα άλλο;

Όσο πιο πολύ αγαπάμε τόσο πιο πολύ θα πονέσουμεκυρίως λόγω της απώλειαςΟ πόνος της αγάπης είναι ένας μικρός θάνατοςΌμως δεν θα υπήρχε ανάσταση χωρίς να έχει προηγηθεί ο θάνατος και δεν θα υπήρχε λύτρωση αν δεν αισθανόμασταν πρώτα τον πόνοΌλα αυτά είναι αλληλένδετα και συνδετήριος κρίκος είναι η αγάπη.

Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και αντιδρά μοναδικά σε κάθε περίπτωσηΚάποιοι θα βγουν δυνατότεροι και κάποιους θα τους λυγίσει ο πόνοςΔεν υπάρχει κανόναςαλλά υπάρχει ηελπίδα ότι αυτοί που έχουν λυγίσεικάποια στιγμή θα βρουν τη δύναμη να σηκωθούν ξανά.

Απλά εμένα μου αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά από την πληγή τουόπως έχει γράψει ο Φρίντριχ Νίτσε.

Τους αγαπημένους μας ανθρώπους τούς κρατούμε ζωντανούς με τη μνήμη και πολλές φορές αισθανόμαστε την παρουσία τους ακόμα και αν έχουν φύγει απ’ τη ζωήΟι δεσμοί που ενώνονται με αγάπη διακόπτονται ή είναι εφ‘ όρου ζωής;

Στο βιβλίο «Η ζωή έχει δύο όψεις» γράφωΟι δεσμοί που ενώνονται με αγάπηδεν κόβονται ποτέΑγάπη κάθε είδους και στην κάθε μορφή τηςαδερφικήερωτικήσυντροφικήφιλικήγονική.

Το συγκεκριμένο βιβλίο το αφιέρωσα στη γιαγιά μου Στυλιανήη οποία αν και έχει φύγει από κοντά μας ακριβώς δεκαπέντε χρόνιαγια μένα είναι ακόμα εδώΤα λόγια της αντηχούν ακόμα στο μυαλό μου και οι πράξεις της είναι πάντα υπόδειγμα για τις δικές μου ενέργειες.

Οι αλλαγές είναι δύσκολες αλλά είναι το πιο αναγκαίο στη ζωή μαςΚάτι πρέπει να αφήσεις πίσω για να πας μπροστά;

Οι αλλαγές είναι δύσκολεςαλλά είναι απαραίτητες για την εξέλιξή μαςΣυνήθως υπάρχει κάποιο βαρίδι που μας κρατάει πίσωείτε είναι ένα άσχημο παρελθόνείτε εμμονές που κρύβουν εγωισμόείτε κάποια άτομα που μας εμποδίζουν να νιώσουμε ελεύθεροι κρατώντας μας δέσμιους με τη δικαιολογία της «αγάπης». Απλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όσοι μας αγαπούν πραγματικάμας ωθούν να πάμε μπροστά ακόμα και αν πρέπει να τους αφήσουμε πίσω.

Η τέχνη αποπνέει συναίσθημαΠολλά εκθέματα στα μουσεία υμνούν τον έρωτα και την επιθυμία (αγάπητου ανθρώπου για ένωσηΜπορεί η τέχνη και ο έρωτας να είναι μια διέξοδος για να ξεφύγουμε από το θάνατο;

Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε πει ότι: «Η ποιότητα ενός πολιτισμού φαίνεται στη στάση του απέναντι στον έρωτα και τον θάνατο».Αυτά τα δύο συνδέονται πλήρωςάλλωστε διαβάζουμε στη βιβλική παράδοση: «Κραταιά ως θάνατος αγάπη». Ακριβής ορισμός της τέχνης δεν υπάρχειαλλά σχετίζεται με τον έρωτα και τον θάνατο.

Από το θάνατο δεν μπορούμε να ξεφύγουμεγιατί είναι τόσο φυσιολογικός όσο και η ζωήΑπλά όταν ερωτευόμαστε δεν μας ενδιαφέρειτον ξεχνάμεΕίναι οι στιγμές που νιώθουμε γεμάτοι και πιστεύουμε ότι ακόμα και αν πεθάνουμετουλάχιστον ζήσαμε ολοκληρωτικά γιατί αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε.

Τι είναι αυτό που φοβόμαστεο θάνατος ή μήπως δεν ζήσουμε όσα έχουμε ονειρευτεί στο χρόνο που μας έχει δοθεί;

Ο θάνατος είναι αναπόφευκτοςθα έρθει κάποια στιγμή για όλους μαςΟι περισσότεροι ζούμε σαν να είμαστε αθάνατοι ξεχνώντας ότι κάποια στιγμή έρχεται το τέλος ή τουλάχιστον το τέλος αυτού που γνωρίζουμεΔεν καταλαβαίνουμε ότι έχουμε περιορισμένο χρόνο για να πραγματοποιήσουμε αυτά που επιθυμούμεΒάζουμε τα όνειρά μας σε αναμονή.

Αυτό που ελπίζω είναι να ζήσω όσα έχω ονειρευτεί στον χρόνο που μου έχει δοθείΑυτό εύχομαι και στον καθένα από εσάς.

Η καραντίνα να γίνει η αφορμή να ρισκάρουμε όσο μπορούμε για να ζήσουμε ό,τι έχουμε φανταστείΝα ενωθούμε ουσιαστικά με ανθρώπους και να μην γινόμαστε εγωπαθείςνα κάνουμε περισσότερα ταξίδιανα βρούμε τη δουλειά που επιθυμούμε και γενικά να ζήσουμε αληθινά.

Όλα σας τα βιβλία είναι υπό τη στέγη των εκδόσεων Πηγή

Αυτήν την περίοδο γράφετε κάτι;

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να ολοκληρώσω το βιβλίο με τίτλο «7 υπέροχες μέρες», αλλά δεν με βοηθά η περίοδος που διανύουμεΕυελπιστώ όμως να εκδοθούν σύντομα τα βιβλία με τους τίτλους «Τα 3Α», ένα παιδικό βιβλίο που σχετίζεται με την εντροπία και «Κοιτάζοντας προς τους αιθέρες». Η ιστορία αυτή περιγράφει μία αλυσίδα ανθρώπων που δημιουργήθηκεμε γνώμονα την αγάπη και δεν μπορούσε να την σπάσει ούτε ο θάνατοςΟι άνθρωποι αυτοί αγάπησανγιατί ήταν διατεθειμένοι να πονέσουν.


Η Κωνσταντίνα-Παρασκευή Δουβόγιαννη είναι σύγχρονη συγγραφέας και πολιτικός μηχανικός. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Σπούδασε στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών στο Ε.Μ.Π. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, επέστρεψε στη γενέτειρά της, όπου διαμένει και δραστηριοποιείται στο επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού έως σήμερα. Η συγγραφή μπήκε στη ζωή της ως δημιουργική ανάγκη και τρόπος εσωτερικής έκφρασης. Έκτοτε έχει γίνει κομμάτι του εαυτού της.

Τον Νοέμβριο του 2017 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο, μία κοινωνική νουβέλα με τίτλο «Η Ζωή έχει δύο όψεις», από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή, το οποίο ήταν υποψήφιο στην τελική δεκάδα των βραβείων βιβλίων PUBLIC 2018, στην κατηγορία «Ελληνική πεζογραφία από πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα». Τον Ιούνιο του 2019 εκδόθηκε το αισθηματικό μυθιστόρημα με τίτλο «Ο πόνος της αγάπης», από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.  To 2020 εκδόθηκε το αισθηματικό μυθιστόρημα με τίτλο «Το άγγιγμα του αρώματος», από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου