Η Φαίδρα Ζαμπαθά — Παγουλάτου που έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν κόρη του λογοτέχνη Κούλη Ζαμπαθά. Σπούδασε Γαλλική και Ιταλική λογοτεχνία. Ξεκίνησε στα Γράμματα την δεκαετία του ’60. Έχει εκδώσει αρκετά  βιβλία, ποιητικά, δοκίμια, μεταφράσεις.
Το πρώτο της ποιητικό βιβλίο κυκλοφόρησε στα 1962 με τίτλο «Σταγόνες από φως». Ακολούθησαν  δοκίμια,  πεζά, ποιητικές συλλογές καθώς και μεταφράσεις όπως των: «Χομπσμπάουντ, Ντιντερό, Ζάλλερ, Λεοπάρντι και Γάλλων ποιητών.
Στην θεματική της κινούνταν το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο ενάντια στον πόλεμο, την βία, την αδικία και υπογραμμίζονταν η αγάπη και ο έρωτας. Πίστευε ότι το ερωτικό στοιχείο είναι πηγή δημιουργίας στο κέντρο της ζωής, αλλά και του θανάτου. Η γραφή της  λυρική, ευαίσθητη μ’ ένα λόγο άμεσο και αφαιρετικό. Συνεργάστηκε για χρόνια με τον Ημερήσιο και Περιοδικό Τύπο. Για πολλά χρόνια έγραφε βιβλιοκριτική στην εφημερίδα Ριζοσπάστης.
Το 1964 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας εκλέχτηκε αρκετές φορές Γενική Γραμματέας ανελλιπώς μετά την μεταπολίτευση ως το 1983 που αποσύρθηκε.
Αγωνίστηκε στον συνδικαλιστικό τομέα για τα αιτήματα του κλάδου των Λογοτεχνών, παράλληλα μέσα από φιλειρηνικές οργανώσεις μη κυβερνητικές  που συμμετείχε δυναμικά .  Δραστηριοποιήθηκε ενεργά στα κοινά μέσα από τις Οργανώσεις ΟΓΕ, ΕΓΑΚ, ΕΕΔΥΕ. Έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια  στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διετέλεσε μέλος του Δ. Σ. της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων και του Π.Ε.Ν. Club.
Έδωσε  διαλέξεις για την Ειρήνη και ενάντια στα πυρηνικά, στην Ελλάδα και το Εξωτερικό
σε Δήμους και Σχολεία στο κέντρο και την επαρχία, σε σχολεία, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο για τη Λογοτεχνία και το Βιβλίο και παρουσίασε τα έργα Λογοτεχνών όπως π.χ. στο Υπ. Εμπορικής Ναυτιλίας για το Νίκο Καββαδία, στο Συμβούλιο Επικρατείας για τον Μίχο Κάρη, υπάλληλο του Συμβουλίου, για το Γιάννη Ρίτσο στους Δήμους Ρόδου, Κορινθίας, Σάμου, Αγ. Αναργύρων, Νικαίας, Καισαριανής. Πήρε μέρος σε Λογοτεχνικά Συνέδρια όπως στο Βερολίνο και τη Φλωρεντία.
Το 1984 τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Πόλης από το Δήμο Αθηναίων για την συμμετοχή της και την συμβολή της στον εορτασμό για τα 150 χρόνια της Αθήνας επί Δημαρχίας Δ. Μπέη.
Επίσης της απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από το 7ο Συμπόσιο της Αθήνας για την «Ποίηση και Δοκίμιο» το 2003.
Το 2009 για το σύνολο του λογοτεχνικού και μεταφραστικού έργου της έργου της και την συνδικαλιστική της δράση ως Γεν. Γραμ. της Ε.Ε.Λ. της απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από την Ε.Ε.Λ. Τιμήθηκε για την προσφορά της επίσης από το Ίδρυμα ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΧΈΡΑ ΚΑΙ ΛΕΝΑΣ ΣΤΡΕΦΗ.
Έχει ανθολογηθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό και τα ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και στα Μεξικάνικα.
Το απόλυτα ευρηματικό σχέδιο της ποιητικής  γραφής της Φαίδρας Ζαμπαθά- Παγουλάτου μέσα από την εμπνευσμένη δημιουργία της  κατέθετε κύριες αναφορές θεματολογίας  που  αποκάλυπταν μια έντεχνη δεξιοτεχνία που εύλογα και ευπρόσδεκτα κατέτασσε την τεχνική της στην εμπεριστατωμένη σύλληψη που στηρίζονταν στην αναγνώριση του φαντασιακού, του  oνειρικού και φανταστικού στοιχείου.
Με κύριο παρανομαστή την κάθε είδους αποκάλυψη, με έλξη και πάθος αγάπης στα μελετημένα επιτεύγματα της επέτρεπε στην ιδεογραφική μυθοπλασία να συνυπάρχει με την αυθεντική στέρεα δόμηση που συνέβαλε στη πρωτότυπη νεωτεριστική και εκλεκτιστική απόδοση .
Η  λογοτεχνική πραγματικότητα της βασίζονταν σε λήψεις και σεκάνς στις οποίες η εικονιστική πρωτοπορία διαχέονταν μέσα  από την φόρμα της αποτύπωσης μιας μυσταγωγίας.
Μέσα από την συνήχηση και την αχλή της υπάρχουσας οντότητας ιστορούσε συνδυασμούς που υμνούσαν την μνήμη, την ομορφιά της ζωής ,την περισσή χάρη της φύσης, την χαρά της ύπαρξης, την εαρινή και θερινή συναρμογή των ψυχών όλα αυτά με μια συγκίνηση που προκαλούνταν  από το φιλτραρισμένο αέναο φως της στιγμής  και του σήμερα.
Τα βιβλία της είναι  :
Σταγόνες από φως, Μαυρίδης, 1962
Τ’ ανοιχτά παράθυρα, Μαυρίδης, 1963
Κι εσύ, Ιωλκός, 1965
Πριν το τέλος, Μαυρίδης, 1966
Κτερίσματα, Μαυρίδης, 1972
Ερωτικά, Μαυρίδης, 1974
Επιτάφια, Μαυρίδης, 1976
Τζιάκομο Λεπάρντι, Μαυρίδης, 1977
Ανεπίδοτες επιστολές, Μαυρίδης, 1978
Η πολιτεία πεθαίνει κι απόψε, Μαυρίδης, 1981
Πλωτές συνοικίες, Δωρικός, 1983
Διψασμένο φεγγάρι, Μαυρίδης, 1986
Ιστορικές μνήμες Ε. Ε. Λ. 1934–1984, Μαυρίδης, 1987
Στις αποχρώσεις του αύριο, Θεμέλιο, 1988
Εις μνήμην Γιάννη Ρίτσου, 1992
Κλειστή πόρτα, Λωτός, 1994
Ο Νοέμβρης της σιωπής, Ιωλκός, 1999
Η Αγάπη ξεχάστηκε σ’ ένα ποίημα, Μαυρίδης, 2001
Ξημέρωσε Νύχτα, Εξάντας, 2001
Πικρό Μέλι, Ιωλκός, 2002
Στοίχημα Ζωής και άλλες ιστορίες , Ιωλκός, 2005 ΔΟΚΙΜΙΑ
Η Ανάσα της Σιωπής, Ιωλκός 2008 ΠΕΖΑ
Ταξιδεύοντας στο φως, Λεξίτυπον, 2014 Ποίηση
Τότε που ,Λεξίτυπον 2019
Συμμετοχή στο συλλογικό έργο Γράμματα της ποίησης, Ατέχνως 2020
ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ:
Denis Diderot, «Η καλόγρια», Σιδερής, 1967
Robert Zaller, «TO ΕΤΟΣ ΕΝΑ», 1968
Eric Hobsbawm, «Οι ληστές», Βέργος, 1975

Το ΚΚΕ εξέφρασε τα θερμά του συλλυπητήρια στους οικείους της Φαίδρας Ζαμπαθά-Παγουλάτου.

«Παιδί της φασιστικής Κατοχής και των διώξεων του αστικού κράτους ενάντια στους κομμουνιστές και τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης, η Φαίδρα Ζαμπαθά-Παγουλάτου, κόρη του λογοτέχνη Κούλη Ζαμπαθά, γραμματέα, για ένα διάστημα, του ΕΑΜ Λογοτεχνών, γεννήθηκε στην Αθήνα. Τ’ όνομά της το χρωστάει στους Μενέλαο Λουντέμη και Γιάννη Σκαρίμπα.

Στο σπίτι της οικογένειας της Φαίδρας φιλοξενήθηκαν οι Νίκος Μπελογιάννης και Νίκος Πλουμπίδης, καθώς και άλλοι αγωνιστές, ενώ η ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της την περίοδο εκείνη “αποτυπώθηκαν” στην ταινία του Νίκου Τζήμα “Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο”, αναφέρεται στην ανακοίνωση του κόμματος.

Την Τετάρτη 16 Ιουνίου 2016 στις 2 μ.μ., στο Κοιμητήριο Ζωγράφου ,στην αίθουσα κάτω από την μικρή εκκλησία θα γίνει η τελετή αποχαιρετισμού της Φαίδρας .
Παράκληση αντί στεφάνων να ενισχυθεί το Σπίτι του Αγωνιστή. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με κατάθεση στους λογαριασμούς
GR09 0172 0230 0050 2304 8023 175 (TPAΠEZA ΠEIPAIAΩΣ)
και GR4001100400000004076801473 (EΘNIKH TPAΠEZA)
Είτε στο χώρο της τελετής, όπου θα υπάρχει σχετική μέριμνα