Σοβαρά και ευτράπελα.

Του Βαγγέλη Μπάκα

 

Πάρε ό, τι θέλεις παλιαζεί

Από ένα κόμμα που δε ζει

Κι έγινε ο Άκης Σαρκοζεί

Να ζει κανείς; ή να μη ζει;

 

Να τι λέει ο σοφός λαός. Είδες χωριό να χαλάει; φύγε πρώτος! Είδες χωριό να γίνεται; τρέξε πρώτος!

Όταν χάλασαν οι Φιλιππαίοι, οι πρώτοι που κατέβηκαν στα Γρεβενά τακτοποιήθηκαν καλύτερα κι από κάθε άποψη. Όπως και οι πρώτοι αλβανοί στη χώρα μας. Σήμερα είναι εργολάβοι, επιχειρηματίες κλπ.

Ακόμα κι ο πιο ανάποδος, αν διαφωνήσει με το σοφό λαό και τον διαβάζει ανάποδα, πάλι ςόφοΣ διαβάζεται…

 

Όταν πέφτει μια ομάδα από την Α εθνική κατηγορία στη Β, τότε έχουμε τη μοιρασιά των καλών παικτών σε ομάδες της πρώτης εθνικής.

Η μοιρασιά αυτή μου θυμίζει ιμάτια, κι ας βγάζει μάτια η διαφορά. Άλλο τα ιμάτια, μεταξύ των οποίων υπάρχουν αρμάνι, γκούτσι, ντιορ κλπ. Κι άλλο η ποδοσαφαιρική φανέλα με κάποιο όνομα και νούμερο στην πλάτη. Και η μάξι σκελέα για παντελονάκι!

Οι κομματικές μεταγραφές έχουν ξεπεράσει ακόμα κι αυτές των ποδοσφαιριστών. Αν για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ είχε στις τάξεις του έναν Καρεμπέ, θα έμενε σε ένα κόμμα που είχε πέσει σε κώμα!… Εάν όμως επρόκειτο για κάποιον άχρηστο, σαν τον Σκουλαρίκη, ακόμα και το δημαρχιλίκι, κάπου στον Πύργο της Ηλείας, του είχε έρθει πολύ!

Κάποιοι έφυγαν από τις πρώτες μέρες και πήγαν δεξιότερα ή αριστερότερα. Αυτοί ήταν οι λεγόμενοι αχάριστοι και άκρως ξεδιάντροποι.  Κάποιοι άργησαν αρκετά! Όπως η κυρία Άννα Καρένινα Διαμαντοπούλου. Τελευταία την βλέπω να ερωτοτροπεί με την Ν. Δ.

Αννούλα! Με τι μούτρα θα κάνεις το «εδώ και τώρα» στο εκεί «και όπου να ναι!» Ό, τι να ναι δηλαδή! Αρκεί να βολευτούμε!… Κι αν υπουγοποιηθούμε κιόλας ακόμα καλύτερα. Να ακόμα μια παροιμία που σου πάει γάντι: «Αν είναι να τουρκέψεις να γίνεις πασάς…» Κι όχι γιουσουφάκι να σε πιάνουν και τον κώλο!

Πόσο να άντεχε η καημένη εκτός γηπέδου! Μου θύμισε τον οργανοπαίχτη Κώστα τον Τσιοτίκα, σε κάποιες αποκριές, όταν περιφέρονταν με το κλαρίνο στη μασχάλη. Είχαν έρθει κάτι μεζονέτες από τη Γαλλία (έτσι είχε πει κάποιος τις μαζορέτες) και του πήρανε την μπουκιά από το στόμα. Θέλετε ακόμα πιο τρανταχτή παρομοίωση; Σαν τους γερμανούς στρατηγούς του Α. Παγκοσμίου πολέμου οι οποίοι περιφέρονταν στους δρόμους, μετά τη συνθήκη των Βαρσαλιών, με ξηλωμένες τις επωμίδες.

Τι δύσκολο που είναι να αναγκάζεσαι να ρωτάς εάν κάποια στελέχη του πασοκ είναι εν ζωή, επειδή εξαφανίστηκαν από την πολιτική σκηνή. Οι ίδιοι συνωστίζονταν κάποτε στα σκαλιά του Μαξίμου και έγλειφαν ακόμα και τη Μιμή, για να πάρουν κάποιον κυβερνητικό θώκο! Πού πήγε η Γαμανάκη, ο Λαλιώτης, Ο Κατσιφάρας… Άλλη φάρα κι αυτή. Αν και του είπαν να κάτσει, εξαφανίστηκε. Οι Παπουτσήδες, οι Τζουμάκες και τόσοι άλλοι! Και παραπίσω οι πρασινοφρουροί με τα σπαθιά στα χέρια…

Μόνο ο απλός και τίμιος ψηφοφόρος δεν τολμά να βγει στην πιάτσα εάν του προκύψει κάποια αποστασία.